Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 172</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တစ်စထက်တစ်စကုန်ခမ်းသွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာခံစားလိုက်ရသည်။ ​သူရွတ်ဆိုရန် ကြိုးစားနေသောမန္တန်မှာလည်း ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများဆုံးရှုံးသွားမှုကြောင့် အသက်ဝင်လာခြင်းမရှိတော့ပေ။ ​ထန်ရှန်းဟွေ့ ကျိုးထောင်ဟွားထံ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်၏။ ဤဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>‘​ဒီလောကမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုအံတုနိုင်လောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေ တကယ်ရှိနေတာပဲ’</p> <p>​ခဏအကြာတွင် ထန်ရှန်းဟွေ့၌ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား လုံးဝမကျန်တော့ပေ။ ​အနှစ်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ဘဲ ခိုင်ခံ့စွာရပ်တည်နေခဲ့သော မြေသားနံရံကြီးသည် ရုတ်တရက်သူ့အပေါ်သို့ ပြိုကျလာသည်။ ​ရှန်းမင် ကျိုးထောင်ဟွားကို အမြန်ဆွဲယူကာ ဝေးရာသို့ခေါ်သွားလိုက်၏။ ​သို့သော် နောက်သို့သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေသားနံရံမှာ ထူးဆန်းသောပုံစံဖြင့် ထန်ရှန်းဟွေ့ပေါ်သို့သာ ပြိုကျသွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ​၎င်းမှာထန်ရှန်းဟွေ့ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ထိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။  အကယ်၍ ကျိုးထောင်ဟွားကို သူဆွဲမခေါ်သွားခဲ့လျှင်ပင် သူမကိုထိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>​"အား အူး  ရှီး......"</p> <p>​မြေသားနံရံအောက်တွင် ထန်ရှန်းဟွေ့ အလွန်တရာနာကျင်ဟန်ဖြင့်အော်ဟစ်နေ၏။ ​ရှန်းမင်၏မှင်သက်နေသော မျက်နှာကိုမြင်သောအခါ ကျိုးထောင်ဟွား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုရှန်းမင် သူ့ရဲ့ကံဆိုးမှုက ညီမရဲ့ကံဆိုးမှုမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ကံဆိုးမှုက ညီမကိုလုံးဝ သက်ရောက်မှုမရှိဘူးလေ"</p> <p>​ယခုအခါ ထန်ရှန်းဟွေ့မှာသာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရုံသာမက ကံဆိုးသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သွားလေပြီ။ ​ရွာလူကြီးရှေ့ထွက်လာပြီး မေးလာသည်။</p> <p>"ထောင်ဟွား အခု ဒီလူကိုဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>ယခင်က ထန်ရှန်းဟွေ့ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ပေသည်။ သူတို့ သူ့ကိုမသတ်ရဲကြချေ။</p> <p>​"အဘိုး သူ့ကိုမြို့ပေါ်ပို့ပြီး လူကြီးမင်းလွီ လက်ထဲအပ်လိုက်ပါ"</p> <p>​ထန်ရှန်းဟွေ့၏ကံဆိုးမှုကြောင့် အစောင့်များပါဒုက္ခရောက်မည်ကို ကာကွယ်ရန် ကျိုးထောင်ဟွား သူ့လက်များကိုကြိုးဖြင့်ချည်ကာ ဆွဲခေါ်သွားရန် အကြံပြုလိုက်သည်။ ​သူတို့သည် နွားလှည်းတစ်စီးတည်းကို လုံးဝအတူမစီးသင့်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ထန်ရှန်းဟွေ့ကြောင့် သူတို့ပါဒုက္ခရောက်ကြရလိမ့်မည်။</p> <p>​"ထောင်ဟွား စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးပြောတာတွေကို အဘိုးတို့မှတ်ထားပါ့မယ်”</p> <p>​အစောင့်များ ထန်ရှန်းဟွေ့ကိုခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွားနှင့်ရှန်းမင်တို့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ခူယားကောင်နတ်ဆိုးမှ ရာသီသွေးမိစ္ဆာကို သွားခေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>​"သခင်မ ဘာလိုလို့လဲ"</p> <p>ထို​စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ဒါ ဒါက ကျွန်မအတွက်လား"</p> <p>​ရာသီသွေးမိစ္ဆာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ခြေနှစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ကျိုးထောင်ဟွားလက်ထဲမှ အမြုတေကိုယူလိုက်သည်။</p> <p>‘​ဒါက နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားရှိတဲ့အမြုတေကြီးပဲ။ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားရှိတဲ့ ဒီအမြုတေကို သူမတစ်ယောက်တည်း စားရတော့မှာလား’</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားမျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် အတည်ပြုပြီးနောက် ရာသီသွေးမိစ္ဆာမှာ လုံးဝတုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မျိုချလိုက်သည်။ အမြုတေထဲမှ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ​သူမနှင့်တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွား၏။ ​သူမသည် ယခင်က ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား နှစ်ပေါင်း ၂၀၀မှ ၃၀၀ခန့်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ​ခြံဝင်းထဲရှိအခြားနတ်ဆိုးများ၏ အားကျနေသော အကြည့်များအောက်၌ ယခင်က စက္ကူကဲ့သို့ဖြူဖျော့နေသော ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း အရောင်အသွေးပြန်လည်စိုပြည်လာသည်။ ​ချိုင့်ဝင်နေသော သူမပါးပြင်များ ပြန်ပြည့်ဖြိုးလာပြီး မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိအမည်းကွင်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ​သူမ၏မည်းနေသော နှုတ်ခမ်းများပါပန်းရောင်သမ်းလာကာ ​ချွန်ထက်ကောက်ကွေးနေသော လက်သည်းများသည် ပုံမှန်အရှည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ​ယခင်အတိုင်း အတိအကျတူညီနေသော မျက်လုံးများမှလွဲ၍ အခြားအရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ ​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးမှာ အံ့ဩတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မ အရမ်းလှသွားတာပဲ"</p> <p>​မိခင်မှိုနတ်ဆိုးလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက လူသားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အတိအကျတူသွားပြီမလား"</p> <p>​သူတို့အားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင် လူအသွင်ယူကြသော်လည်း သူတို့နှင့် သာမန်လူများကြားတွင် ကွာခြားချက်များစွာရှိနေသေးသည်။ ​ဥပမာအားဖြင့် ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏အသွင်အပြင်သည် ယခင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်မချမ်းသာစရာဖြစ်နေကာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်မျိုးမဟုတ်ပေ။ ​သို့သော် ယခုအခါမတူတော့ပေ။ သူမသည် ပုံမှန်ဖြစ်ရုံသာမက လှပလွန်းနေလေပြီ။ ​ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏ရုပ်ရည်မှာ အတော်လေးကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ​သူမဘေးရှိ အသံနတ်ဆိုးနှင့်ခရုနတ်ဆိုးတို့မှာ ရာသီသွေးမိစ္ဆာအား စကားတစ်ခွန်းမှမဟဘဲ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့မျက်နှာများလည်း အနည်းငယ်နီမြန်းနေကြသည်။ ​နောက်တစ်ခဏတွင် ရာသီသွေးမိစ္ဆာလက်ထဲ၌ အနီရောင်ပိုးသားဖဲကြိုးတစ်ခုပေါ်လာ၏။ ​သူမ၏မူပိုင်လက်နက်ပင်။ ​ချက်ချင်းဆိုသလို သူမဘေးရှိနတ်ဆိုးလေးကောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။</p> <p>‘​ဘယ်လောက်တောင် အားကျစရာ ကောင်းလိုက်သလဲ’</p> <p>​တကယ်တော့ ရာသီသွေးမိစ္ဆာသည် သူမပြောင်းလဲမှုကို သူမကိုယ်တိုင်အသိဆုံးပင်။ သူမသည် လက်ထဲရှိသုံးပေရှည်လျားသော အနီရောင်ပိုးသားဖဲကြိုးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျိုးထောင်ဟွားကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မ"</p> <p>​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးမှာ သတိတရဖြင့် သူမအတွက် မှန်တစ်ချပ်ယူလာပေးသည်။</p> <p>"အစ်မ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ အစ်မ အခုအရမ်းလှနေပြီနော်"</p> <p>​ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးနှင့် အမူအရာတိုင်းမှာညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ​မိခင်မှိုနတ်ဆိုး စုတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလောက်လှတဲ့သူကို ရာသီသွေးမိစ္ဆာလို့ ခေါ်ရမှာလား"</p> <p>​တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု သူမခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"ငါတို့အားလုံးက နတ်ဆိုးတွေပဲလေ၊ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှလူသားစစ်စစ် မဟုတ်ကြပါဘူး၊ ဒါကြောင့် နတ်ဆိုးလို့ခေါ်တာ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p>​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးမှာ လှပသောရာသီသွေးမိစ္ဆာကိုကြည့်ရင်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"မိစ္ဆာဆိုတာကိုဖြုတ်ပြီး သူ့ကိုရာသီသွေးလို့ပဲ ခေါ်လိုက်ရင်ရော"</p> <p>​မိခင်မှိုနတ်ဆိုးမှာ သူမထံဆွံ့အဟန်ဖြင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ​ရာသီသွေးဆိုသည်မှာ အမျိုးသမီးများ၏ဓမ္မတာကိုခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ရာ နာမည်တစ်ခုအဖြစ်အသုံးပြုရန်မှာမသင့်တော်ပေ။ ​မိခင်မှိုနတ်ဆိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မ ရာသီသွေးမိစ္ဆာကို နာမည်တစ်ခု ပေးလို့ရမလား"</p> <p>​ရာသီသွေးမိစ္ဆာသည် ကျိုးထောင်ဟွားထံ မျက်လုံးတောက်တောက်များဖြင့် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ကြည့်နေ၏။ ​ခြံထဲရှိမြင်းရိုင်းရှောင်ဟေးမှာမူ သက်ပြင်းမောတစ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>​’သူမရဲ့နာမည်ပေးတဲ့ စွမ်းရည်နဲ့လား။ နည်းနည်းတော့ ယုံကြည်ဖို့ခက်သား’</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ရာသီသွေးမိစ္ဆာကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ရှောင်ယွဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့"</p> <p>​ပြောရင်းဆိုရင်း ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပိုကြည့်လေ ရာသီသွေးမိစ္ဆာအတွက် သင့်တော်သော နာမည်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပိုခံစားရလေ ဖြစ်သည်။ ​ရာသီသွေးမိစ္ဆာမှာ သင့်လျော်သောနာမည်တစ်ခုရသွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p>​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မ"</p> <p>​သူမ၏သခင်မသည် သူမကိုလူအသွင် အပြည့်အဝပြောင်းလဲနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး နာမည်တစ်ခုပါပေးခဲ့လေပြီ။ ​ယခုအခါ လူအုပ်ထဲတွင်ရပ်နေပါက သူမသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း မည်သူကမှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုး : "အစ်မရှောင်ယွဲ့ကို အရမ်းအားကျတာပဲ၊ သူမက လူအသွင်ကို အပြည့်အဝပြောင်းလဲနိုင်ပြီး မူပိုင်လက်နက်တစ်ခုရှိတယ်၊ ပြီးတော့ နာမည်သစ်တစ်ခုတောင် ရသွားသေးတယ်"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား သူမချန်ခွန်းအိတ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ကျော် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားရှိသော အမြုတေသုံးလုံးကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ ​သို့သော် သူ့ထံတွင် ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုး၊ မိခင်မှိုနတ်ဆိုး၊ အသံနတ်ဆိုးနှင့် ခရုနတ်ဆိုးဟူ၍ လေးကောင်ရှိနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးထောင်ဟွား သူတို့ လေးကောင်ကို ရောက်ရှိလာသော အစီအစဉ်အတိုင်းပေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ထောင်ဟွား ပြဿနာတက်ပြီ၊ အလုပ်သမားတချို့က လုပ်အားခတိုးတောင်းနေကြတယ်၊ တေးငါးဆယ်မရရင် အလုပ်မလုပ်ဘူးတဲ့၊ အခုလူတစ်ရာကျော်လောက် အလုပ်ရပ်ထားကြတယ်"</p> <p>​ရွာလူကြီးစိုးရိမ်တကြီးဖြင့်ဝင်လာသည်။ ​မြို့ရိုးတည်ဆောက်ရေးမှာ အရေးကြီးသည့်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားများ ထပ်ငှားရသော အကြောင်းရင်းမှာ စီမံကိန်းကိုတတ်နိုင်သမျှအမြန်ဆုံး ပြီးစီးရန်ပင်။</p> <p>‘မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က သပိတ်မှောက်ဖို့ ဦးဆောင်နေတယ်။ ဒါက အချိန်ဆွဲနေတာ မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေများကို ချန်ခွန်းအိတ်ထဲသို့ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ထိုအိတ်ကို သူမအင်္ကျီလက်စထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ​ကျိုးကွမ်းမင်မှာ ရွာလူကြီးနောက်မှလိုက်လာပြီး ဆဲဆိုနေ၏။</p> <p>"ဒါက သိပ်လွန်လွန်းတယ်၊ သူတို့က ငါတို့ရဲ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးနေတာပဲ၊ တခြားအလုပ်သမားတွေပါ သူတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုခံရပြီး သပိတ်မှောက်ကြမှာ ဒါမှမဟုတ် ဈေးတိုးတောင်းမှာကိုတကယ် စိုးရိမ်တယ်"</p> <p>​’တစ်နေ့ တေးသုံးဆယ်ဆိုတာကအများကြီးပါပဲ’</p> <p>​ရွာလူကြီးမှာ အခက်ကြုံနေပုံရ၏။ လူတိုင်းကို တေးနှစ်ဆယ်စုပေါင်းပြီး တိုးပေးလိုက်ရန်မှာ ရန်ပုံငွေလုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွားပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှောင်ယွဲ့ နင်အဘိုးနဲ့ ဦးလေးကွမ်းမင်တို့နောက်ကို အရင်လိုက်သွားလိုက်၊ ဒီကိစ္စကို နင်ဖြေရှင်းလိုက်ပါ၊ ငါတတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးလိုက်လာခဲ့မယ်"</p> <p>​"ရှောင်ယွဲ့ဟုတ်လား"</p> <p>​"အဲ့ဒါဘယ်သူလဲ"</p> <p>​ရွာလူကြီးနှင့်ကျိုးကွမ်းမင် နှစ်ဦးစလုံးမှင်သက်သွားကြသည်။ ​ရာသီသွေးမိစ္ဆာပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးထံကိုယ့်ကိုကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မက ရာသီသွေးမိစ္ဆာပါ၊ ကျွန်မအခုလေးတင် အဆင့်တက်သွားလို့၊ အခုတော့ သခင်မက ကျွန်မကိုလင်းရှောင်ယွဲ့လို့ နာမည်ပေးလိုက်ပါပြီ"</p> <p>"!!!"</p> <p>​"အာ အဆင့်တက်ပြီးသွားတော့ မင်းကအရမ်းလှသွားတာပဲ၊ နတ်ဆိုးနဲ့လုံးဝမတူတော့ဘူး"</p> <p>​"ရှောင်ယွဲ့ သွားကြစို့"</p> <p>​ရှောင်ယွဲ့ဆိုသည်မှာ ရာသီသွေးမိစ္ဆာမှန်း သိသွားသောအခါ ရွာလူကြီးစိတ်အေးသွားသည်။ ​ထို့ပြင် သူမသည်အဆင့်တက်သွားသော ရာသီသွေးမိစ္ဆာဖြစ်ရာ ယခင်ကထက် အစွမ်းပိုထက်နေမည်မှာ သေချာသည်ပင်။</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား : "အစ်ကိုရှန်းမင် ညီမကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပေးပါလား၊ ညီမတို့လောစရာမလိုဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားကြတာပေါ့"</p> <p>​ရာသီသွေးမိစ္ဆာရှိနေသဖြင့် ပြဿနာကို သူမသေချာပေါက် ပြီးပြည့်စုံအောင်ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ ​သူမကိုယ်ဝန်မှာနှစ်လသာရှိသေး၍ တည်ငြိမ်နေပေသိ အရာရာကိုသတိထားရန် လိုအပ်‌သေး၏။ ​တောင်ပေါ်ရှိအလုပ်သမားများသည် မြို့ရိုးဆောက်ရာ၌ တဒုန်းဒုန်းတဒိုင်းဒိုင်းဖြင့်အလုပ်လုပ်နေကြသော်လည်း လူတစ်စုမှာမူ သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေကြသည်။ ​ရွာလူကြီးတက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါမှသာ သူတို့အားလုံးလှည့်ကြည့်လာကြ၏။ ​ရွာလူကြီးမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုခုသွားစဉ်းစားသည်ဟု သူတို့ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ငယ်ရွယ်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကိုသာခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​’သူက ကောင်လေးတွေကိုမြှူဆွယ်ချင်နေတာလား’</p> <p>​ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူချီအာမှာ သူ့မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကာမရမ္မက်ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ရွာလူကြီးကျိုး ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကိုပြုစုယုယဖို့ သူမကိုခေါ်လာတာလား”</p> <p>​"ဟားဟားဟား သူမရုပ်ရည်က အတော်လေးချောတာပဲ၊ ငါတို့သဘောကျတယ်"</p> <p>​ထိုလူစုသည် လင်ရှောင်ယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရမ္မက်ဆန္ဒများဖြင့်ပြုံးဖြီးနေကြသည်။</p> <p>​"အူး"</p> <p>​"!!!"</p> <p>​ရုတ်တရက် သူတို့ရယ်မောသံများ ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝမ်းဗိုက်ကိုဖက်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save