Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 174</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ချင်းရွှေမြို့နယ်၏တရားရုံးအတွင်းတွင် ​ကျိုးကျားရွာမှ ရွာသားများ၏အကြံပေးမှုကြောင့် စစ်ဆေးရေးမှူးမာသည် ထန်ရှန်းဟွေ့ကို ချည်နှောင်ထားသောကြိုးအား ဆွဲ၍ ရှေ့မှဦးဆောင်သွားလိုက်သည်။ သူ​မထွက်ခွာမီ ကျိုးရှန့်တုန်းအကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့၏။</p> <p>"စစ်ဆေးရေးမှူးမာ ခင်ဗျားတို့သတိထားရမယ်နော်၊ ဒီလူနဲ့သိပ်မနီးစေနဲ့ သူက အရမ်းကိုကံဆိုးတဲ့ကောင်"</p> <p>စစ်ဆေးရေးမှူးမာမှာ ထန်ရှန်းဟွေ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးကွက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထန်ရှန်းဟွေ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>စစ်ဆေးရေးမှူးမာ : "မင်းတို့ သူ့ကို တကယ်မရိုက်ခဲ့ဘူးလား"</p> <p>​ကျိုးရှန့်တုန်း ကောင်းကင်ကိုတိုင်တည်ကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကိုရိုက်တဲ့ကောင်က ခွေးသားပဲ"</p> <p>​’သူကအရမ်းကို ကံဆိုးနေပြီလေ။ သူတို့တွေဆို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကိုထိဖို့နေနေသာသာ သုံးမီတာလောက်အကွာအဝေးကနေ ခွာနေခဲ့ကြတာ’</p> <p>စစ်ဆေးရေးမှူးမာ ထန်ရှန်းဟွေ့ကို အကျဉ်းထောင်စင်္ကြံမှတစ်ဆင့် သူ့အကျဉ်းခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ ​သို့သော် သူအနည်းငယ်စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ အနောက်မှထန်ရှန်းဟွေ့ထံ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>‘လူတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးနိုင်မှာမလို့လဲ’</p> <p>​သူလှည့်မကြည့်ခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည် ဖြစ်သည်။ စစ်ဆေးရေးမှူးမာလှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့အကျဉ်းခန်းများတွင်း တိတ်တဆိတ်ထိုင်နေကြသော အကျဉ်းသားများသည် ရုတ်တရက်အရူးများအလားဖြစ်လာကြပြီး အကျဉ်းခန်း တံခါးများကိုဆွဲကိုင်ကာ ထန်ရှန်းဟွေ့ကို လှမ်းဖမ်းရန် လက်များဆန့်တန်းလာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထန်ရှန်းဟွေ့မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတို့သည် အကုတ်ခံရသဖြင့် ပေါက်ပြဲသွားပြီး သွေးများ၏နီရဲရဲအရောင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။</p> <p>​"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ အထဲပြန်ဝင်ကြစမ်း"</p> <p>စစ်ဆေးရေးမှူးမာ ဆူပူလိုက်သော်လည်း အကျဉ်းသားတစ်ယောက်မှ နားမထောင်ကြပေ။ စစ်ဆေးရေးမှူးမာသည် ထန်ရှန်းဟွေ့နားသို့မသွားရဲသဖြင့် သူ့ကိုအတင်းဆွဲကာအကျဉ်းခန်းသို့ တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်ရောက်အောင်လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါ မင်းရဲ့အခန်းပဲ ဝင်သွား"</p> <p>စစ်ဆေးရေးမှူးမာ အကျဉ်းခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အရာရှိကြီး ကျွန်တော့်ကိုကူညီပေးပါဦး"</p> <p>‘သတင်းစကားလေးတစ်ခု သွားပို့ပေးပါ’</p> <p>​ထန်ရှန်းဟွေ့စကားပြော၍ မဆုံးခင်မှာပင် သူ့လျှာကို ကိုက်မိသွားပြီး ချိုမြမြသံချေးနံ့ကိုခံစားလိုက်ရသည်။ စစ်ဆေးရေးမှူးမာ သူ့ကိုအထက်အောက်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဟန်ပြလိုက်၏။</p> <p>​"မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိလား၊ ပိုက်ဆံမရှိဘဲ ငါ့အကူအညီကို လိုချင်နေတာလား”</p> <p>​"အရာရှိကြီး ကျေးဇူးပြုပြီးကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ"</p> <p>‘သတင်းစကားလေး သွားပို့ပေးပါ၊ ပြီးရင် တစ်ယောက်ယောက်က ပိုက်ဆံလာပေးပါလိမ့်မယ်’</p> <p>​ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထန်ရှန်းဟွေ့စကားတစ်ဝက်မှာတင် သူ့လျှာကိုပြတ်လုမတတ် ကိုက်မိသွားပြန်သည်။ မထွက်ခွာမီ စစ်ဆေး‌ရေးမှူးမာမှာ စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့သော အမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အခြေအနေကြောင့် သနားစိတ်အနည်းငယ်ဝင်သွားမိ၏။ ​သို့သော် ထိုသနားစိတ်မှာ စစ်ဆေးရေးမှူးမာ၏ အသိတရားကိုမလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကိုချည်နှောင်ထားသောကြိုးများကို ဖြည်မပေးခဲ့ပေ။ ​အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် လာဘ်ထိုးစရာလူမရှိသကဲ့သို့ ဆေးဝါးလည်းမရှိသဖြင့် သူ့ခမျာနာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံရုံသာရှိတော့သည်။</p> <p>​’အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခုမရှိဘဲ ဘယ်သူကမှ သူ့ကိုကူညီပေးမှာမဟုတ်ဘူးလေ’</p> <p>​ထန်ရှန်းဟွေ့ ထွက်သွားပြီဖြစ်သော စစ်ဆေးရေးမှူးမာထံ အကူအညီမဲ့ဟန်ဖြင့်ကြည့်နေလိုက်ရသည်။ ကျိုးထောင်ဟွား သူ့ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ချိန်မှစ၍ သူသည် ကံဆိုးမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p>​’အဲဒီဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် အမျိုးသမီးက အရမ်းအစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ သူမက အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာဆိုပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကိုတောင် အံတုနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပြီ’</p> <p>​သူ့ဆရာပေးအပ်ထားသည့်တာဝန်ကို မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အတွက် သူနောင်တရမိ၏။</p> <p>​’ဒီအမျိုးသမီးရဲ့စွမ်းအားက သူ့ဆရာထက်တောင် သာလွန်နေသေးတယ်လို့ သူ ခံစားရတယ်။ တကယ်လို့သာ သူအစကနေ ပြန်စခွင့်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီ အမျိုးသမီးရဲ့တပည့်အဖြစ် ခံယူဖို့တောင်စဉ်းစားမိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမကသူ့ကို ဒီလောက်တောင်အထိနာအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ သူလုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး’</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထန်ရှန်းဟွေ့ သူ့ဆရာကို အသိပေးပြီး ကျိုးထောင်ဟွားကို ကိုယ်တိုင်လာနှိမ်နင်းရန်သာ လိုလားနေမိသည်။</p> <p>‘​ပြီးတော့ အဲဒီအမျိုးသား။ သူကလည်း ထူးဆန်းတယ်။ သူ့ရဲ့ချန်ခွန်းအိတ်က ရှန်းမင်ကို လုံးဝပိတ်လှောင်ထားနိုင်ခဲ့တာတောင်မှ ဘာလို့ ရှန်းမင်ကအိတ်ကို အတင်းဖွင့်ပြီး ထွက်လာနိုင်ခဲ့ရတာလဲ။ ပြီးတော့ ချန်ခွန်းအိတ်ထဲကကျလာတဲ့ အဲဒီပင့်ကူပန်းနီတွေကရော ဘာတွေလဲ’</p> <p>ထိုကိစ္စကိုတွေးမိရာ ရှန်းမင်နှင့်ပတ်သက်ပြီး ထန်ရှန်းဟွေ့၏အကဲဖြတ်ချက်မှာ စကားလုံးနှစ်လုံးဖြင့်သာ အကျဉ်းချုပ်လိုက်ရသည်။</p> <p>‘ကြက်သီးထစရာပဲ’</p> <p>သို့သော် ယခုချိန်တွင် ထိုအကြောင်းအား တွေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ ကျိုးကျားရွာမှ မြို့ပေါ်ထိတစ်နာရီကျော် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရ၍ ရေဆာကာပင်ပန်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်းကိုက်ခဲနေလေပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူကြည့်လိုက်ရာ စိုစွတ်ညစ်ပတ်နေသော အကျဉ်းခန်းထဲတွင် မြက်ခြောက်စောင်တစ်ထည်နှင့် ထောင့်တွင်ရှိသော ဆီးအိုးတစ်လုံးသာရှိသည်။ ​သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ခေါင်မိုးမှရေယိုနေပြီး ဆီးအိုးထဲသို့ ရေပေါက်များကျဆင်းနေသည်။ ​သူဆီးအိုးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ရေတစ်ဝက်ကျော်ပြည့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထန်ရှန်းဟွေ့မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဟန်ဖြင့်ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>​သူပါးစပ်ကို ဟကာ ခေါင်းကိုနောက်သို့ မော့ထားပြီး ရေပေါက်များကိုစတင် ဖမ်းယူလေသည်။ ​ရေပေါက်များစွာကို ဖမ်းယူရသဖြင့် သူလည်ပင်းများ တောင့်တင်းလာသော်လည်း ရေအနည်းငယ်မျှသာ သောက်ရသေး၏။ ​ရုတ်တရက် အောက်ရှိဆီးအိုးကို သူငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သကဲ့သို့ ခါးကိုကိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ဗွမ်း"</p> <p>​ရုတ်တရက် သူဆီးအိုးထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားသည်။</p> <p>​"ဂလူး ဂလူး ဖူး ဂလူး ဂလူး"</p> <p>​သူ့ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ ရေများဝင်ရောက်လာကာ အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။ သူ့လက်များကို ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဆီးအိုးထဲမှပြန်ဆွဲထုတ်၍မရတော့ပေ။ ​ဆီးအိုးမှောက်ကျသွားစေရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြမ်းပတမ်းလှုပ်ခါလေတော့သည်။ ​သို့သော် ဆီးအိုးမှာလုံးဝ မလှုပ်ပေ။ အကျဉ်းခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဆီးအိုးသည် ကုတင်အနောက်ဘက်နံရံရှိ အချိုင့်တစ်ခုထဲတွင်ညှပ်နေကြောင်း မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ​၎င်းကို အပေါ်ဘက်သို့မတင်မှသာ ဆွဲထုတ်၍ရနိုင်မည်ပင်။</p> <p>​"ဂလူး ဂလူး"</p> <p>​နောက်တစ်နေ့တွင် အစောင့်ရဲမက်ယန် အစားအစာလာဝေသောအခါ ထန်ရှန်းဟွေ့သည် ဆီးအိုးထဲတွင်ရေနစ်သေဆုံးနေကြောင်း တွေ့ရှိသွားသည်။ ​အစောင့်ရဲမက်ယန် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရ၏။</p> <p>‘​ဒီအဖြစ်က တရားရုံးအကျဉ်းထောင်မှာ နှစ်တစ်ရာနီးပါးအတွင်း အကြီးမားဆုံး သတင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ အရင်က ဆီးအိုးထဲမှာ ရေနစ်သေတဲ့အကျဉ်းသား တစ်ယောက်မှမရှိခဲ့ဖူးဘူးလေ’</p> <p>​အစောင့်ရဲမက်ယန် စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"ကျစ် ကျစ် လူဆိုးတစ်ယောက်က ဆီးသွားတဲ့အိုးထဲမှာတောင် သေနိုင်သေးတာပဲ"</p> <p>​…</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား နိုးလာသောအခါ ရှန်းမင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်နေကြောင်းသိလိုက်ရပြီး သူ့ရနံ့မှာသူမကို အလွန်တရာလုံခြုံမှုရှိစေသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>​"နိုးပြီလား"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းမင်မှ သူမကိုစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာနီရဲနေသည်ကိုလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား : "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူးလား၊ ညီမ မနေ့ညက အိပ်တာအရမ်းလှုပ်လွန်းနေလို့လား"</p> <p>​"မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကို အိပ်မက်ဆိုးမက်လို့ပါ"</p> <p>​အိပ်မက်မှာ အစစ်နှင့်အလွန်တူ၍ မြစ်ကိုစောင့်သည့် နဂါးသုံးကောင်၏နဂါးသွေးကြောများကို သူအမှန်တကယ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>‘​သူ့မှာ အဲဒီလောက်စွမ်းအားတွေ တကယ် ရှိနေတာလား’</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား အသာခေါင်းမော့ကာ ရှန်းမင်၏ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"သက်သာသွားပြီလား"</p> <p>​ရှန်းမင်၏ပါးပြင်တစ်လျှောက် ယားကျိကျိခံစားချက်တစ်ခုပျံ့နှံ့သွား၏။</p> <p>​"ဟင့်အင်း"</p> <p> ရှန်းမင်နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား : "ဒါဆိုရင် သက်သာသွားတဲ့ထိ နောက်တစ်ခါထပ်နမ်းပေးမယ်"</p> <p>​နံနက်စာစားပြီးနောက် ​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးသည် ကျိုးထောင်ဟွားထံသို့လာပြီး အသနားခံလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မကျိုး ကျွန်မကိုလည်း အဆင့်တက်ခွင့်ပေးလို့ရမလား၊ အစ်မရှောင်ယွဲ့က အရမ်းအစွမ်းထက်တာပဲ၊ ကျွန်မလည်း အဆင့်တက်ချင်တယ်"</p> <p>‘​မနေ့က အစ်မရှောင်ယွဲ့ လူတစ်ရာကျော်ကို အဆင့်တစ်ဆယ် ရာသီလာစဉ် ကိုက်ခဲတဲ့ဝေဒနာ ခံစားရအောင် အလွယ်တကူ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လေ။ ​အစ်မရှောင်ယွဲ့က အဲဒီထက်အများကြီးပိုလုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမကလူတစ်ထောင်ကိုတောင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရာသီလာစဉ်ကိုက်ခဲတဲ့ဝေဒနာ ခံစားရအောင်ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်တဲ့’</p> <p>​မိခင်မှိုနတ်ဆိုး၊ အသံနတ်ဆိုးနှင့် ခရုနတ်ဆိုးတို့အားလုံးလည်း ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုး၏ တောင်းဆိုမှုကိုလိုလားနေကြသည်။</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား : "မရဘူး"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားသည် အနားမှတောင်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မြို့ရိုးဆောက်လုပ်ရေးမှာ ပြီးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ​မြို့ရိုးချည်းဆိုလျှင် မလုံလောက်သေးချေ။ ထိုအပေါ်တွင် ခူယားကောင်နတ်ဆိုးများကို မွေးရန်လိုနေသေးသည်။ ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုး၏စကားများမှာ သူမကိုအရိပ်အမြွက်တစ်ခု ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ​သူမသည် နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ ကျော်စီ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားရှိသော အမြုတေသုံးလုံးကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်သည်။ ​ထိုအမြုတေများသည် ဥထဲတွင်ရှိနေသေးသော ခူယားကောင်နတ်ဆိုးများ အားလုံးကိုအကောင်ပေါက်စေပြီး ပိုးဖလံများအဖြစ်ပြောင်းလဲစေကာ ထို့နောက် ဥများ ထပ်မံဥစေခဲ့၏။</p> <p>​ဖားနတ်ဆိုးများသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ကာ အကောင်ပေါက်ပြီး ထပ်မံ မျိုးပွားကြပြန်သည်။ ​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးမှာ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ကျော်စီ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားရှိသော အမြုတေသုံးလုံး စားသုံးခံလိုက်ရသည်ကိုကြည့်ရင်း ဟာတာတာဖြစ်ကာ ဝမ်းနည်းသွားရ၏။ ​မိခင်မှိုနတ်ဆိုး၊ အသံနတ်ဆိုးနှင့် ခရုနတ်ဆိုးတို့သည်လည်း အသံထွက်မပြောသော်လည်း ဝမ်းနည်းနေကြသည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုး၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာနှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်တစ်ခါကျင့်ကြံခြင်း အမြုတေတွေရလာရင် နင်တို့ကို အဆင့်တက်ဖို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p>​"တကယ်လား အစ်မကျိုးကအရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ"</p> <p>​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုး၏ စိတ်ခံစားမှုများ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားသည်။</p> <p>​…</p> <p>​ခမ်းနားထည်ဝါသော ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းထဲတွင် ​နဂါးပုံစံများပါရှိသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ ​သူ့အသားအရေမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ချောမောခန့်ညားကာ သန့်စင်နေ၏။ ​အမျိုးသား၏မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်ချင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။</p> <p>"ထန်ရှန်းဟွေ့ တကယ်ပဲသေသွားပြီလား"</p> <p>​အမျိုးသားသည် သူ့ဘေးနားရှိ ခေါင်းလောင်းကိုလှုပ်လိုက်ရာ ​ယွီဖေးဝင်လာ၏။</p> <p>"ဆရာ ကျွန်တော့်ကိုခေါ်လိုက်တာလား"</p> <p>​"ထန်ရှန်းဟွေ့ သေသွားပြီ၊ သူလမ်းမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဆုံသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျိုးကျားရွာမှာပဲ သေသွားတာလားဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ​ငါ သူ့ကို ကျိုးကျားရွာကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့လွှတ်လိုက်တာ၊ တကယ်လို့ သူအဲဒီမှာ သေသွားတာဆိုရင် ကျိုးကျားရွာကလူတိုင်းကို သူတို့အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းလိုက်"</p> <p>​အမျိုးသားသည် သူ့သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အနက်ရောင်အလံတိုတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အလံကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီဖေးမျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ထိန်းမရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လင်းလက်သွား၏။</p> <p>‘​သူ့ဆရာက သူ့ကိုဒီအလံတကယ်ပဲ ပေးလိုက်တာလား’</p> <p>​ယွီဖေး ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> "ဆရာ စိတ်ချပါ၊ တပည့်က ဆရာ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို သေချာပေါက်အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save