Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 175</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးလျန်ဟွားနှင့် ကျိုးရှန့်တတို့မင်္ဂလာဆောင်ကာနီး ငါးရက်အကြာတွင် ရွာလူကြီးနှင့် ကျိုးကွမ်းမင်တို့အပါအဝင် အခြားသူများမှာ မြို့ရိုးတည်ဆောက်ရေးကို နေ့ရောညပါကြီးကြပ်ကွပ်ကဲခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဧရာမမြို့ရိုးကြီး ပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။ ​ကျိုးကျားရွာမှ ရွာသားများသည် ဤခမ်းနားထည်ဝါသောတည်ဆောက်မှုကိုကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြ၏။ ​ရွာလူကြီးမှာ မြို့ရိုးပေါ်တွင်ရပ်၍ အောက်ဘက်ရှိ ရွာတစ်ရွာလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ​မြို့ရိုးမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ခုနစ်မီတာသို့မဟုတ် ရှစ်မီတာခန့်မြင့်ပြီး အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဆယ့်လေးမီတာအထိရှိပေသည်။ ​မြို့ရိုးကြီးအောင်မြင်စွာ ပြီးစီးသွားသည့်အတွက် ရွာလူကြီးစိတ်အေးလက်အေးသက်ပြင်းချနိုင်သွား၏။ ​ရွာလူကြီးမှ မေးလာသည်။</p> <p>"ထောင်ဟွား ဒီမြို့ရိုးကြီးရှိနေတော့ အဘိုးတို့ရွာလုံခြုံသွားပြီမလား၊ ဘယ်တပ်ဖွဲ့ပဲလာလာ အဘိုးတို့ရွာကိုမြေလှန်ပစ်လို့မရနိုင်တော့ဘူးမလား"</p> <p>​ကျိုးကွမ်းမင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ရွာကမြို့ရိုးလောက် ခိုင်ခံ့တဲ့မြို့ရိုးမျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး၊ မြို့တံခါးက မြို့ရိုးတွေကို မြင်ဖူးတယ်မလား၊ အဲဒါတွေက ဘာမှမထူးခြားဘူး၊ ငါတို့ရွာက ဒီမြို့ရိုးက တောင်ပေါ်ကနေ တူးဖော်လာတဲ့ ကျောက်တုံးတွေမပါဘဲနဲ့တောင် တေးနှစ်သောင်းကျော်ကုန်ကျထားတာကွ"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ခိုင်ခံ့သောမြို့ရိုးကို ကိုင်တွယ်ကြည့်လိုက်သည်။ တောင်တန်းများကြားတွင် ရစ်ခွေနေသော မြို့ရိုးတစ်ခုလုံးသည် ရွာကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် ဧရာမနဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့်တူနေ၏။ ​မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အရေးကြီးသောနေရာတိုင်းကို ပါးနပ်စွာဒီဇိုင်းဆွဲထားသည်။ တပ်ဖွဲ့ကြီးကျော်တက်လာမည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဘိုး ဒီမြို့ရိုးက သူတို့တွေသမီးတို့ရွာကို တိုက်ရိုက်မဖျက်ဆီးနိုင်အောင် တားဆီးပေးမယ့် အတားအဆီးတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ၊ သူတို့လုံးဝဝင်မလာနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ သမီးတို့နောက်ထပ် ကာကွယ်ရေးတွေ လုပ်ဖို့လိုသေးတယ်"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား လေထဲသို့တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပျံသန်းစမ်း"</p> <p>​ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်တွင်ပျံသန်းနေသော အရာဝတ္ထုအများအပြားထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင်လွှင့်မျောနေသော ကော်ဇောပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ​ရွာလူကြီး အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p>"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ၊ ပိုးကောင်တွေနဲ့ တူတယ်နော်"</p> <p>​ကျိုးကွမ်းမင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါတွေက ပိုးဖလံတွေ၊ ခူယားကောင်တွေလေ"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဆင်းသက်စမ်း"</p> <p>​သူမ၏အမိန့်ပေးမှုနှင့်အတူ ပိုးဖလံများသည် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်သို့ တစုတရုံးတည်း ဆင်းသက်သွားကြသည်။</p> <p>​ရွာလူကြီး၊ ကျိုးကွမ်းမင်နှင့် အခြားသူများသည် မြို့ရိုးကိုဖက်တွယ်၍ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်နံရံတွင်ကပ်နေသော ပိုးဖလံများအားလုံးသည် ဆူးများဖုံးလွှမ်းနေသည့် ခူယားကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ​၎င်းတို့သည် ရှည်လျားပြီး ကြီးမားလှသောမြို့ရိုး၏ အပြင်ဘက်နံရံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကြ၏။ ​ကျိုးကွမ်းမင်အပြင်ဘက်နံရံရှိ အင်္ဂတေပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထောင်ဟွားအမြန် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"သတိထား ဦးလေးကွမ်းမင်၊ ဒါတွေက ခူယားကောင်နတ်ဆိုးတွေ၊ သာမန် ခူယားကောင်တွေထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်တယ် သတိထားပါ"</p> <p>​ကျိုးကွမ်းမင် ခေါင်းကိုဆက်တိုက်ညိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>"ထောင်ဟွားက တကယ်အံ့ဩစရာပဲ၊ ခူယားကောင်နတ်ဆိုးတွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ မြို့ရိုးကြီးကို ဘယ်သူကကျော်တက်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>​ထိုသို့ပြောရင်း ကျိုးကွမ်းမင်မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကောက်ကျစ်သောအတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၏။ လူမိုက်တစ်ယောက်ယောက် မြို့ရိုးကိုကျော်တက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးပူလောင်ကာ နာကျင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရရန် သူ တိတ်တဆိတ်မျှော်လင့်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်နံရံကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ခူယားကောင်နတ်ဆိုးများအပြင် မြို့ရိုးတစ်လျှောက် သုံးမီတာတိုင်းတွင် ဖားနတ်ဆိုးများမှာလည်း တပ်သားများအလား ရပ်စောင့်နေကြသည်။ ​ကင်းစောင့်အဖွဲ့မှ ရွာသားများသည် ကင်းမျှော်စင်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ရန်လိုအပ်တော့၏။ ​ကျိုးထောင်ဟွားပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့အောက်ကနေတက်လာဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညီမတို့ရွာက မီးလှံတွေက အရမ်းနှေးပြီး ပစ်ခတ်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးကလည်း အရမ်းတိုတယ်၊ မကြာခင် ညီမလက်ပစ်ဗုံးတချို့ထပ်လုပ်လိုက်မယ်၊ ဒါဆိုရင် ညီမတို့ဘာမှ ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p>​ရွာလူကြီး၊ ကျိုးကွမ်းမင်နှင့် အခြားသူများ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ​ကျိုးကွမ်းမင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ထောင်ဟွား လက်ပစ်ဗုံးဆိုတာဘာလဲ၊ ကောင်းကင်ကကျလာတဲ့ မိုးကြိုးမီးလိုမျိုးလား၊ အဲဒါကလူသတ်နိုင်လို့လား"</p> <p>ကျိုးထောင်ဟွား ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရှင်းပြချက်မှာလည်း မမှားဘူးဟုဆိုရပေမည်။</p> <p>​"လက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံးက လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်လုံးကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်"</p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးကွမ်းမင်၏ပါးစပ်မှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်သွားနိုင်လောက်အောင်ဟသွားသည်။</p> <p>​’ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ မိုးကြိုးမီးတဲ့လား’</p> <p>ကျိုးကွမ်းမင် ထိုအရာကိုမြင်တွေ့ရရန်ပင် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ​လူအုပ်ကြီး မြို့ရိုးပေါ်မှဆင်းလာကြရာ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်ရန်လာသော ရှစ်ရှီနှင့်ဆုံမိကြသည်။</p> <p>"ငါ့သားရှန့်တက သန်ဘက်ခါကျမင်္ဂလာဆောင်မှာမလို့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို လာခဲ့ကြပါဦး"</p> <p>​"ဂုဏ်ပြုပါတယ်နော် အဒေါ်"</p> <p>​ကျိုးရှန့်တသည် ယခုနှစ်တွင်အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူသာဉာဏ်ရည်မမီသူမဟုတ်ခဲ့လျှင် အိမ်ထောင်ကျနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီပင်။ ​ကျိုးလျန်ဟွားသည် ယခုရက်ပိုင်းတွင် မိန်းမကောင်းလေးတစ်ဦးအလားဖြစ်နေသော်လည်း သူမဂုဏ်သိက္ခာမှာ ယခင်ကပင် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမအား ကျိုးရှန့်တနှင့်တွဲဖက်ပေးလိုက်ခြင်းမှာမဆိုးလှပေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဒေါ်ရှီ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးတို့ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p>​ကျိုးလျန်ဟွား၏အနာဂတ်မှာ သေချာသွားခဲ့လေပြီ။  အကယ်၍ ကျိုးရှန့်တသာ ပြန်ကောင်းလာပြီး ပုံမှန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် ကျိုးလျန်ဟွားဘဝသည် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။ ​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးရှန့်တ၏ဖခင်ဖြစ်သူ ကျိုးကွမ်းဖာသည်လည်း မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲအတွက် တစ်အိမ်တက်ဆင်း လိုက်လံဖိတ်ကြားနေ၏။ ​သူတို့အိမ်တွင် ကဗျာလင်္ကာစာတမ်းအသစ်များကို ကပ်ထားပြီး အနီရောင် မီးပုံးများကို ချိတ်ဆွဲကာ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို အနီရောင်မင်္ဂလာစာလုံးများဖြင့်အလှဆင်ထားရာ အိမ်တစ်အိမ်လုံးပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ​ကျိုးအိမ်ဟောင်းမှာလည်း လျော့မနေဘဲ နေရာအနှံ့အလှဆင်ထားကြ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆောင်းရာသီ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်လအနည်းငယ်အတွင်း ကဗျာလင်္ကာစာတမ်းများကို ထပ်ကပ်ကြရဦးမည်ပင်။</p> <p>​ကျိုးရှန့်လင် ထိုအိမ်နှစ်အိမ်နားမှဖြတ်သွားစဉ် သူ့ရင်ထဲ၌အနည်းငယ်ဆို့နင့်တင်းကြပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ​သူတို့နှစ်ဦး မကြာမီလက်ထပ်ကြတော့မည်ဖြစ်ရာ သူဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ဝမ်းနည်းမှုများသည် ယခုအခါပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီပင်။ ​ယွမ်ရင်ရှင်း၏ဆေးပင် စိုက်ခင်းကိုဝယ်ရန်နှင့် အလှူငွေများထည့်ဝင်ရန်အတွက် ထိုငွေများကိုသာ သူအသုံးမပြုခဲ့လျှင် အောင်သွယ်တော်ယိုမှတစ်ဆင့် တင်တောင်းရန်အကူအညီချက်ချင်းတောင်းဖို့ တေးငါးခန့်ချန်ထားခဲ့မိမည်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ကျိုးလျန်ဟွားမှာ သူနှင့်လက်ထပ်နေမည်သာဖြစ်သည်ဟု မတွေးဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ ​ကျိုးရှန့်လင်သည် ခါးသီးမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသောနောင်တတရားများကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ​နှစ်ရက်အကြာတွင် ကောင်းကင်မှာပြာလဲ့၍ ကြည်လင်နေသည်။ ဆောင်းရာသီဖြစ်သော်လည်း ကြည်လင်သော ရာသီဥတုကြောင့် အရမ်းမအေးလှပေ။ မနက်စောစောတွင် ကျိုးကျားရွာ၌ ဗြောက်အိုးသံများထွက်ပေါ်လာသည်။ ​ကျိုးကျားရွာတွင် နောက်ထပ် မင်္ဂလာကိစ္စတစ်ခုရှိလာခြင်းမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် လူတိုင်းမှာပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကိုကြည့်ရှုရန် ရောက်ရှိလာကြ၏။ ​ကျိုးရှင်းဟွာသည် ကျိုးယွီမှကျိုးလျန်ဟွားကို နွားလှည်းပေါ်သို့ ပွေ့တင်ပေးနေသည်အားကြည့်ရင်း အားကျစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​အစ်မလျန်ဟွားပင် အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီပင်။ ​သူမဂုဏ်သိက္ခာသည် အစ်မလျန်ဟွားထက် ပိုကောင်းသော်လည်း သူမမှာတော့ အိမ်ထောင်မကျသေးပေ။ နောက်နှစ်ဆိုလျှင် သူမအသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ရာ အသက်ပိုကြီးလာပြီပင်။ ​ဧည့်ခံပွဲတွင် ကျိုးရှင်းဟွာသည် ကျိုးရှန့်အန်း၊ ကျိုးရှန့်လင်တို့နှင့် စားပွဲတစ်ဝိုင်းတည်း အတူတူထိုင်ဖြစ်သွား၏။ ​ဟင်းပွဲများမရောက်လာခင်မှာပင် ကျိုးရှန့်လင်တစ်ယောက် အရက်သောက်နေနှင့်လေပြီ။ ​ကျိုးရှင်းဟွာမှ ညည်းညူလိုက်၏။</p> <p>"ဟေ့ လျှော့သောက်ပါဦး၊ ရှင်အခုကိုအရက်တစ်ဝက်လောက် သောက်ထားပြီးပြီလေ"</p> <p>​"မင်းအလုပ်မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါကမင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို ရောက်နေတာလေ၊ အရက်သောက်လို့ မရဘူးလား"</p> <p>​ကျိုးရှန့်လင်မျက်နှာသည် အရက်မူးနေသဖြင့်နီရဲနေပြီး ကျိုးရှင်းဟွာအပေါ် သူ့အကြည့်များမှာ ရင်းနှီးမှုသိပ်မရှိလှပေ။ ကျိုးရှန့်အန်း ကျိုးရှင်းဟွာကို သူ့ဘေးရှိခုံသို့ အမြန်တွန်းပို့လိုက်ပြီး ကျိုးရှန့်လင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>​"ရှန့်လင် မင်းနဲ့အတူ ငါသောက်ပေးမယ်၊ တစ်ယောက်တည်းသောက်ရတာ အရမ်း ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>​ဤအချိန်တွင် ကျိုးရှင်းဟွာအရေးကြီးသောအချက်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p>​’တစ်ယောက်တည်း သောက်ရတာ’</p> <p>​"ရှင်က မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတုန်းပဲလား၊ ငါ့ညီမထောင်ဟွားရဲ့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲမှာ ဘယ်သူကလက်ထပ်မယ်ဆိုပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့တာလဲ"</p> <p>​ကျိုးရှင်းဟွာ စကားတစ်ဝက်သာရှိသေးချိန်တွင် ကျိုးရှန့်အန်းမှာ သူမပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်ကာ သူမအားသတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့ မင်းအစ်မလက်ထပ်တဲ့နေ့လေ"</p> <p>​ကျိုးရှင်းဟွာ လက်လျှော့လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သော်လည်း ကျိုးရှန့်လင်ထံ အရှုံးမပေးလိုသောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ ​ထိုစဉ်မှာပင် ဧည့်ခန်းဆောင်အတွင်းမှ "ဇနီးမောင်နှံ အပြန်အလှန် ဦးညွှတ်ကန်တော့မယ်" ဟူသော အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျိုးလျန်ဟွားနှင့် ကျိုးရှန့်တတို့သည် တရားဝင်ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်သွားကြလေပြီ။ ​ကျိုးရှန့်တသည် ဉာဏ်ရည်မမီသူဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားမျိုးကို လုံးဝမကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ ရှစ်ရှီနှင့် ကျိုးကွမ်းဖာတို့မှာ ဧည့်သည်များအား အရက်လိုက်တိုက်ရန် သူ့ကိုမခိုင်းတော့ဘဲ ကျိုးရှန့်ကျင်းကိုသာ ကျိုးရှန့်တနှင့် ကျိုးလျန်ဟွားတို့အား မင်္ဂလာအခန်းတွင်းသို့ ကူညီပို့ဆောင်ပေးရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။ ​တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဧည့်သည်များစားသောက်ပြီး ပြန်သွားကြချိန်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာသွန်းလာ၏။ ထို့နောက် ​တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိုးပိုသည်းလာလေသည်။ ​ရှစ်ရှီမှာ သည်းသည်းမည်းမည်းရွာနေသောမိုးကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>"ငါတို့ရဲ့ရှန့်တက တကယ်ကံကောင်းတာပဲ"</p> <p>​သည်းထန်သောမိုးသည် ညအမှောင်ကျသည်ထိ ဆက်လက်ရွာသွန်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ်ရိုက်ခတ်နေသည်။ မိုးရွာသွန်းနေသောညမှာ ချင်းရွှေမြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အေးစက်သောလေပြင်းများသည် တစ္ဆေသရဲများ၏ ငိုကြွေးသံများနှင့်အတူ လူသေအလောင်းများ စွန့်ပစ်ရာ မြေကွက်လပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေ၏။ ​လူရိပ်တစ်ခုမှာ အလောင်းများကို ကျော်ဖြတ်၍ ဝင်ရောက်လာပြီး အလောင်းတစ်လောင်းရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>​"တောက်၊ စတုတ္ထဂိုဏ်းတူညီလေး မင်း ဒီမှာ တကယ်သေသွားတာပဲ"</p> <p>​သူဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ထန်ရှန်းဟွေ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာမှမရှိဘူးလား"</p> <p>‘​အဲဒါဆရာက သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကိုပေးထားတဲ့ ချန်ခွန်းအိတ်လေ’</p> <p>​ယွီဖေးမတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မိုးရေများကို သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။</p> <p>​…</p> <p>​ရုတ်တရက် လျှပ်စီးလက်သွားရာ သူ့မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေပေသိ သူကတော့သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ရပ်နေဆဲပင်။ မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီးကို သူမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အကြည့်များသည် စာလုံးသုံးလုံးပေါ်သို့ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>*ကျိုး ကျား ရွာတဲ့လား*</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save