Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တိုက်ပွဲ (၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တိယဲ့၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားကာ သူ့လက်ဝါးမှာ ယွင်ရှောင်နှင့် ပေအနည်းငယ် အကွာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်ဆိုးမှော်စာလုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ တဖြည်းဖြည်း မတ်တတ်ရပ်လာသည်။ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိယဲ့ကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘူးသီးလေးကင်းကောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ၎င်း၏ တုတ်ခိုင်သည့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့လက်ကို လှန်ကာ ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ချလိုက်ရာ အဆုံးမဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဘူးသီးလေးကင်းကောင်ကို လွင့်စင်သွားစေလေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲ ငါ့ကို လာမထိနဲ့"</p> <p> </p> <p>တိယဲ့၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... တကယ်ပဲ မင်းကိုး အရူးကောင်။ မင်း အသက်ရှင်နေသေးမယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သေရင်တောင် ငါ မသေဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုဒြာဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ သူ၏ညာလက်သီးကို လက်ဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးထံမှ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးမဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖိအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p> လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ဆိုးရွားသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိ... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိတွင် ပိုကောင်းသော အကြံဉာဏ်များ မရှိသဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူ၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရစဉ်က လူတိုင်း၏ စုပေါင်းအားထုတ်မှုဖြင့်သာ သူ့ကို ချိတ်ပိတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘာလုပ်ရမှန်း သူ မသိချေ။</p> <p> </p> <p>တိယဲ့၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ဧရာမ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တစ်ခုသည် သူနောက်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ သူက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း"</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာ ရှိနေ၏။ ၎င်းသည် လေထဲတွင် ချိပ်စည်းများ ဖွဲ့စည်းပြီး အောက်သို့ ဖိချလိုက်ရာ ဧရာမ နတ်ဆိုးချိပ်စည်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းလာသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မူလနတ်ဆိုးချိပ်စည်းတစ်ခု သက်သက်ပဲ။ ငါက အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလားကွ"</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း တူညီသော လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ့အနောက်ရှိ မှောင်မိုက်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်မှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာပြီး ဧရာမ ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ၎င်းသည်လည်း တူညီသော ချိပ်စည်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ မူလနတ်ဆိုးချိပ်စည်း နှစ်ခုသည် လေထဲတွင် တိုက်မိသွားကြပြီး မှော်အလင်းတန်းကွင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ လူတိုင်းကို နောက်ဆုတ်ရန် ဖိအားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် သူတို့၏ ပဋိပက္ခကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကြားရှိ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်ရန် ထပ်မံ လူစုခွဲလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ဧရာမ နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ် နှစ်ခုသည် မြင့်တက်လာသော စွမ်းအားအောက်တွင် ပြိုကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> တိယဲ့၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွား၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက်ပါရှိသော ဓမ္မပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လက်ခြောက်ဖက်စလုံးက လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နှစ်သိန်းချီ ကြာခဲ့ပြီ။ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ အလွန်အမင်း မိုက်မဲမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ အခုထိ ချိတ်ပိတ်ခံထားရမှာ မဟုတ်ဘူးကွ။ အခု ငါ မင်းနဲ့ အရင်က ကိစ္စတွေ အားလုံးကို ရှင်းရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် နတ်ဆိုးတိမ်တိုက်များ မြင့်တက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်က ၎င်းတို့ထဲသို့ ရုတ်တရက် လှမ်းဝင်ကာ ရှေးဟောင်း ကြေးပုဆိန်ပုံစံ လက်နက်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်၏ မျက်နှာပြင်မှာ ၎င်း၏ အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ထားပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကျောက်စိမ်းများ စီခြယ်ထားသည့် သားရဲခေါင်းတစ်ခုနှင့် တူလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆန်းကြယ်လက်နက် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဖိနှိပ်ခံရသလို ခံစားလာရပြီး မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် ထစ်ချုံးနေကာ လျှပ်စီးလက်ပြီး မိုးခြိမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာ မင်းက လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ်နတ်ဆိုးလက်နက်တွေကို အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် မင်းကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို သတိထား"</p> <p> </p> <p>တိယဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းကိစ္စ မင်း အရင် ဂရုစိုက်"</p> <p> </p> <p>ကြေးပုဆိန်ကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ စတင် တုန်ယင်လာလေသည်။ ရှောင်ဟုန်၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း ၎င်း၏ အလေးချိန်ကို မခံနိုင်သည့်အလား ၎င်းနှင့်အတူ ယိမ်းထိုးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ လင်းလက်သွား၏။ သူသည် သူ့လက်များကို အရှေ့တွင် ပေါင်းစပ်ကာ တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ လက်ဖဝါးများထဲတွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော အနက်ရောင် တွင်းပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြယ်ကွင်းများ အဆက်မပြတ် ပြန့်ထွက်နေလေသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပုံစံများ ရှိနေပြီး ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကြီးမားလာနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်းလွှားသည် နတ်ဘုရားအာရုံ အားလုံးကို ဝါးမျိုသွားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လူတိုင်း၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိယဲ့၏ မျက်ဆံများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက ဒီကစားပွဲကို ကစားရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်း ရူးနေတာလားကွ"</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဘယ်သူ သေမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့ကွာ"</p> <p> </p> <p>တိယဲ့က ကြုံးဝါးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရူးကောင်... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အဆုံးသတ်ပေးမယ်။ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်စမ်း အာလိုင်ရွှမ်ယွဲ့(<strong>ကောင်းကင်ခွဲလခြမ်းကွေး</strong>)”</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ကြေးပုဆိန်ဖြင့် အောက်သို့ ထုချလိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော  အသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံမှာ နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး ၎င်း၏ အဆုံးမဲ့ စွမ်းအားမှာ နှစ်ဖက်စလုံးသို့ ဖြာထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် ကမ္ဘာပျက်နေ့ ရောက်လာသကဲ့သို့ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်အတွင်း ပါဝင်သော အားကောင်းသည့် စွမ်းအားမှာ ဤအဆင့်မြင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူများအတွက်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် အများအပြားမှာ နောက်ဆက်တွဲ လှိုင်းများကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားပြီး ပြန့်ကျဲသွားစဉ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးရှိ မလှုပ်ရှားနိုင်သောသစ်တောပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောက်အအုံများ အားလုံး  ကြေမွသွားပြီး အလောင်းကောင် အများအပြားမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကာ ပေါက်ကွဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာနမ်ဂန်ရှာ"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်များဖြင့် မှော်စာလုံးများ အဆက်မပြတ် ဖွဲ့စည်းကာ သူသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို သူ၏အရှေ့ရှိ ဒိုင်းလွှားထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နက်မှောင်သော ဒိုင်းလွှားမှာ ချက်ချင်းပင် ဧကအနည်းငယ် အရွယ်အစားအထိ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး အနက်ရောင် တွင်းပေါက်တစ်ခုကဲ့သို့ စွမ်းအားအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ပုဆိန် အလင်းတန်းမှာ အောက်သို့ ထုချလာပြီး အနက်ရောင် တွင်းပေါက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားရာ ပို၍ ကြီးမားပြီး ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော စွမ်းအားတစ်ခုက အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ဤနားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးသာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> အမှောင်ထုသည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကို ဝါးမျိုသွားပြီး မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် ရေတစ်စက်မျှ မကျန်တော့ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ လုံးဝ သုတ်သင်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>မလှုပ်ရှားနိုင်သောသစ်တောမှာ မူလက ပင်လယ်လိပ် အလောင်းကောင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်ခံရပြီးနောက် ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံး အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးရေကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျံသန်းလာသော်လည်း လိပ်အလောင်းကောင် နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်လုံးမှာ ကြေမွသွားပြီး မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤစွမ်းအားလှိုင်းလုံးကြီး မြင့်တက်လာပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါကို မခံနိုင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် သွေးအန်သည်အထိ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်နှင့် ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်တို့ကို ကာကွယ်ရန် ချယ်ယုံသည် နဂါးစစ်ဓမ္မခန္ဓာတစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏အရှေ့တွင် နဂါးနယ်မြေတစ်ခု စုစည်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူသည်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်ရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြချေ။ သူတို့အားလုံး ဤကမ္ဘာပျက်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ကြားတွင် စွမ်းအင်တန်း ထောင်ပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာပြီး ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေ၏။ အနည်းငယ် ထိမှန်ရုံဖြင့် သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခြင်း ဖြစ်စေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် မြင့်တက်လာသော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရန် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်ဆက်တွဲ လှိုင်းများကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ဗုံးကြဲခံရပြီး ပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် အမှောင်ထုနှင့် စွမ်းအင်တန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့ကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် လုံးဝ ဖြာထွက်၍ မရနိုင်ဘဲ သာမန်မျက်စိဖြင့်သာ ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ပေထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာတွင် သေးသွယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်ပါနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လေထဲက သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ မိမိကံကြမ္မာကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ အခြားသူများ၏ သနားညှာတာမှုအောက်တွင် ရောက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှောင်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် အလျင်အမြန် အော်ခေါ်လိုက်ပြီး ခုန်ပေါက်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ယွင်ရှောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာကာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ယွင်ရှောင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးကျွမ်းနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မီးသွေးရောင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့အား မမှတ်မိနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ သူသည် အသက်ရှူနှုန်းကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ရာ သေနေသလိုလို ရှင်နေသလိုလို ဖြစ်နေပြီး သူ၏အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို သူ မသိချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာက ဆက်နေရန် မလုံခြုံတော့ပေ။ ယွင်ရှောင်သာ အချိန်မီ ကုသမှု မခံယူရရင် သူ တကယ် သေသွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လင်းမုတိ၏ နောက်သို့ မဆိုင်းမတွ လိုက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ သူတို့ အကုန်လုံးကို သတ်"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ သူသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ယွင်ရှောင် အသက်ရှင်နေသလား သေသွားပြီလား ဆိုတာကို မသိချေ။ သူ အသက်ရှင်နေသေးရင် ပြဿနာကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်မယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက အရမ်း ခက်လွန်းတယ်ကွ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ရုတ်တရက် ဓားနှစ်လက်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး သူ၏စွမ်းအား အားလုံးကို လောင်းထည့်လိုက်ရာ အားကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက လူတိုင်းကို အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားရန် ဖိအားပေးလိုက်ပြီး အနီးကပ် လိုက်လံ မဖမ်းဆီးရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်မှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး အောက်ရှိ ကျင်းချီကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျင်းချီ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်တော၏ အပိုင်းအစများနှင့် အလောင်းကောင် နတ်ဆိုးများ၏ အကြွင်းအကျန်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဧရာမ လိပ်ခေါင်းကြီးမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် လဲလျောင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးသွားပြီ... အကုန် ပြီးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် သူ့စိတ်ကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ့စိတ်မှာ ဗလာဖြစ်နေကာ မည်သည့် အတွေးမျှ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်မှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် သူ၏ခြေထောက်များကို ဆောင့်နင်းလိုက်လေသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်သဖြင့် ယွင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများ ပျံသန်းသွားပြီး မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ကြားတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများသာ ကျန်ရှိနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ရှိနေကာ လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်တမန် ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောစောက ကမ္ဘာဖျက် စွမ်းအားနှစ်ခု တိုက်မိသွားတုန်းက ရှောင်ဟုန်ရဲ့ ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည်လည်း သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို သက်ရောက်စေသည့် အပျက်သဘောဆောင်သော စွမ်းအင် အမြောက်အမြားဖြင့် ဖျက်ဆီးခံထားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ရေမှာ လုံးဝ အငွေ့ပျံသွားပြီဖြစ်ရာ အမြင်အာရုံသက်သက်ဖြင့် သူမကို မည်သို့ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"သေသွားပြီလား။ သူ သေသွားပြီလား။ အရှင်ထျန်းကျယ် သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည့်အလား အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တုန်ယင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ထျန်းကျယ်ရဲ့ စွမ်းအားက နက်နဲပြီး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ။ သူ့ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက တစ်နေရာရာမှာ ပြန့်ကျဲနေရမယ်။</p> <p> </p> <p>အရင်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့။ သုံးရက်ကြာလို့ ဘာမှမတွေ့ရင် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ ပီလော့ဂိုဏ်းမှာ စုဝေးဖို့ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ ဤတိုက်ပွဲကြောင့် ပြင်းထန်စွာ အားနည်းသွားလေသည်။ ၎င်း၏ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်ကိုသာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း အဆင့်မြင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူများဖြစ်သော ၎င်း၏ အလယ်အလတ်အဆင့် အင်အားစုများမှာ လုံးဝနီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီး အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းပင်လျှင် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ကျောက်ရုပ်ဖြစ်လုမတတ် အေးခဲနေသော ကျင်းချီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏နှလုံးသားမှာ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတိတ်ကဆိုလျှင် သူသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားမည်ဖြစ်ပြီး အောင်ပွဲခံရန် ခွက်အနည်းငယ် ထပ်သောက်မိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မျှဝေခံစားရသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မရည်ရွယ်ဘဲ တုန်ယင်သွား၏။ ပီလော့ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဆိုသော လီယွင်ရှောင်၏ စောစောက ကြုံးဝါးသံကို တွေးမိလိုက်ခြင်းက သူ့နှလုံးသားပေါ်တွင် အုံ့ဆိုင်းနေသော မှောင်မိုက်သည့် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အဆက်မပြတ် ကြီးမားလာကာ ပို၍ လေးလံလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံနှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့မှာ ဖြူရော်သွားကြပြီး သူတို့၏ အတွေးများကို မသိရချေ။ ရွင်လုံသည် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေတို့ ငါ အခု ထွက်သွားတော့မယ်။ ဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ငါ့အစ်ကိုဆီ ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်များမှာ လုံးဝနီးပါး ဗလာဖြစ်နေပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို စဉ်းစားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားကြ၏။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ပင်လယ်လေးစင်း၏ မင်းသမီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ ကံကြမ္မာကို မသိရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့စိတ်အား မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်သွားစေတယ်။ လူတိုင်းကို ခေတ္တ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြောက်ပင်လယ်နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိနှင့် အခြားသူများသည် နာရီအတော်ကြာအောင် ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်းငယ်လေးတစ်ကျွန်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူတို့အားလုံး ထိုနေရာတွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိနှင့် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်တို့မှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကြလေသည်။ ကောင်းကင်ခွင်းနွားပင်လျှင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး လုံးဝ ပုံပျက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ယွင်ရှောင်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး သူ့ကို အသေးစိတ် စတင် စစ်ဆေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးကျွမ်းနေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် အသက်မရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ လင်းမုတိ၏ အမူအရာမှာလည်း ပိုပို တည်ကြည်လေးနက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိ... ကျွန်တော့်ဆရာ အခု ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်း ပြင်းထန်တာပဲ။ အဲဒါတွေက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အခြေခံကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ အကယ်၍ သူတို့၏ သိုင်းပညာ အခြေခံသာ ဖျက်ဆီးခံရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းထက်ပင် ပိုမို နာကျင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာအခြေခံက မပျက်စီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့…"</p> <p> </p> <p>"ဟူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ တည်ငြိမ်သွားလေသည်။ သူတို့၏ သိုင်းပညာ အခြေခံ မပျက်စီးသေးသရွေ့ ကျန်တာ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ပိုမို လွယ်ကူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိ စောစောက ဘာပြောလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ လီယွင်ရှောင်က သေနေပြီ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save