Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကုသခြင်း နည်းလမ်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက လွှမ်းခြုံထားပြီး စည်းချက်ကျကျ ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းသံများနှင့် အေးစိမ့်သော လေပြင်းများကသာ ၎င်းကို ဖြတ်တောက်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်... ဘာ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူက အသက်စွမ်းအင် အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး သေသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဂလု"</p> <p> </p> <p>တံတွေးမျိုချသံများနှင့် လက်ချောင်းများဖြင့် ညှစ်ထားသော အရိုးများ၏ အက်ကွဲသံများကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟား... အရှင်မုတိက ဘာတွေ နောက်နေတာလဲ။ ရှောင်လီက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အဆပေါင်းများစွာ ပိုအန္တရာယ်များတဲ့ အရာတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီ။ သူ မသေသေးပါဘူး။ မင်း နောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ယမ်းကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်ဝူမြို့တော်မှာတုန်းက သိုင်းဘုရင်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်ကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပင်လယ်မှာတုန်းက သိုင်းအဓိပတိရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> မိုးရေနယ်မြေမှာတုန်းက ရှေးဟောင်း နဂါးစစ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p>ထာဝရနယ်မြေမှာတုန်းက ထျန်းစစ် နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> မိုင်ရူတောင်၊ နဂါးအသွင်ပြောင်းရေကန်၊ အပြင်ဘက် ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံ နေရာတိုင်းမှာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို မင်း မြင်နိုင်တယ်၊</p> <p> </p> <p> ဒါတောင် သူ မသေခဲ့ဘူး။ အခု ကောင်မလေး တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက်နဲ့ သူ သေသွားပြီ ဟုတ်လား။ မင်း ဘယ်သူ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သေမတတ် ဖြူရော်နေပြီး အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့နေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေလေသည်။ သူက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိ... မြန်မြန်ပြောပါ... ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်နေတာလို့"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့ကို မလိမ်ပါဘူး။ ယွင်ရှောင်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံ ရပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။</p> <p> </p> <p> ဒါကို သေတယ်လို့ မသတ်မှတ်ဘူးဆိုရင် သူ သေပြီဆိုတာကို သိဖို့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ငါတို့ ကြည့်ရမှာလား"</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်သည် ရုတ်တရက် ပင်လယ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ သူ ထပ်မံ မအောင့်အည်းနိုင်တော့သော မျက်ရည်နှစ်ကြောင်းမှာ ပုလဲများကဲ့သို့ လေထဲတွင် ကျဆင်းလာပြီး သူက ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်သည် သူ့လက်ငါးချောင်းကို သူ၏အသားထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ သွေးများ တိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာပြီး ကျွန်းပေါ်သို့ သွေးများနှင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည်လည်း လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အမူအရာကင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး မည်သူကမျှ သူတို့၏ ရှေ့ရှိ အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ပင်းချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ကောင်းကင်ကြီးက ပါရမီကို မနာလိုဖြစ်ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ။</p> <p> </p> <p> သူက နတ်ဆိုးမီးတောက်တွေကြောင့် ဒီလိုမျိုး မီးလောင်ကျွမ်းခံခဲ့ရတယ်။ အားလုံးပဲ... ငါ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို လက်ခံပေးကြပါ။ သိုင်းပညာလမ်းစဉ်က မွေးရာပါ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲလေ။</p> <p> </p> <p>မင်းဖြစ်ဖြစ် ငါဖြစ်ဖြစ် ဒီလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဘယ်အချိန်မဆို အသက်စွန့်ဖို့ ဘယ်သူက အသင့်မဖြစ်နေမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တစ်ချိန်က သွက်လက်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူက ဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရောက်နေပြီ။</p> <p> </p> <p> လူတိုင်းက သူ့ကို ဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ မြင်ရတာကို သူ လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ သူ့ကို အရင် မြှုပ်နှံဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို အခုထိ မထိနဲ့အုံး"</p> <p> </p> <p>ပင်းချန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... ငါတို့က အရင်ဆုံး ပူဇော်ပသဖို့ လိုသေးလို့လား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ဘယ်လို ကယ်ရမလဲဆိုတာ ငါ့ကို စဉ်းစားခွင့်ပေးပါအုံး"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ငိုနေသူများမှာလည်း တိခနဲ ရပ်တန့်လိုက်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် သူ၏မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သေသွားတဲ့လူတွေကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်လို့ရလား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူလက မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေက အနည်းငယ် ထူးခြားတယ်။ သူ အသက်စွမ်းအင် မရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က သေဆုံးနိုင်ခြင်း မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p> မင်း သေချာကြည့်ရင် အဲဒါက သူ့ကိုယ်သူ အဆက်မပြတ် ပြုပြင်နေတာကို မင်း မြင်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ မဟာကျယ်ပြန့်ခြင်းနတ်ဘုရားကျမ်းက အရမ်းကို နက်နဲလွန်းလို့ ငါတောင် နားမလည်နိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က သေဆုံးနိုင်ခြင်း မရှိသလို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကလည်း ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး။</p> <p> </p> <p>သူက 'သေဆုံးခြင်း' အခြေအနေမှာ ရှိနေပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ အဆုံးအစမရှိတဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိ... အရှင် သူ့ကို ကယ်တင်ရမယ်။ သူက ရုပ်ဆိုးတယ် ရွံစရာကောင်းတယ် ဆိုးသွမ်းတယ် နှလုံးသား မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ကျောက်ကပ် လုပ်ဆောင်ချက် အားနည်းပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ "…"</p> <p> </p> <p>"ဘုတ်"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်နှင့် မိုရှောင်ချွမ်တို့သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာကို ကယ်တင်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သူတို့နှစ်ဦးကို သူ့လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထူမကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး ငြင်းခုံနေတာကို ရပ်လိုက်ပါ။ ငါ့ကို ဒီအကြောင်း သေချာ စဉ်းစားခွင့်ပေးပါအုံး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် တိခနဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>နာရီအတော်ကြာပြီးနောက် လင်းမုတိသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ငါ စဉ်းစားလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများ ကျဆင်းသွားကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စတင် ဝဲတက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စကားကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အဆုံးသတ်လို့ မရဘူးလား။ ငါ့မှာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်... သူ့ကို ကယ်လို့ရလား မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း ဒုက္ခများတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟူး"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်ပဲ ဒုက္ခများပါစေ ငါတို့ သူ့ကို ကယ်တင်ရမယ်။ ငါတို့ အများကြီး အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြတာ ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။ မဟုတ်ရင် အဲဒီ နည်းလမ်းရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ သုတ်သင်ခံရမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပင်းချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် လုပ်ဖို့က အရမ်း ခက်လိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ကို အခုလေးတင် လေ့လာကြည့်လိုက်တာ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမယ့် အမြန်နှုန်းအရဆိုရင် လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်ဝက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့မှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်တွေကို ကျင့်ကြံထားတယ်ဆိုတော့ သူ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ သိပ်ခက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ နည်းလမ်း အနည်းငယ် သိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ချိန်က အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးပြီးသား ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဤနယ်ပယ်တွင် အလွန် မြင့်မားသော သုတေသနနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်တစ်ခု ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို နည်းလမ်းလဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်တွေကြားက ယင်နဲ့ ယန် သဟဇာတဖြစ်မှုကတစ်ဆင့်ပဲ"</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးအားလုံးသည် ပင်းချန်ထံသို့ လှည့်သွားကြရာ သူသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပေရာပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ ငါ့ယီးလို ကြည့်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် အားလုံးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မသင့်တော်ပါဘူး။ ကိုက်ညီနိုင်တဲ့ အရာ အင်မတန် နည်းပါးပေမဲ့ သူတို့ ကိုက်ညီသွားပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ကြီးမားပြီး နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်စေတယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် လော့ယွင်ရှန်းကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုပ်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ သိပေမဲ့ အဲဒီလူက ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိဘူး။ ရှောင်လီက သူ့ကို ရှာနေတာ အတော်ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါတို့က အဲဒါကို ဝိညာဉ်ဆေးဝါးနဲ့ပဲ အာဟာရဖြည့်ပေးလို့ ရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်က အဲဒီတုန်းက အရှေ့ပင်လယ်နန်းတော်ကို ဗလာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ဆီမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေ ရှိခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခု သူက သေချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားရဲ့ ဝင်ပေါက်ကလည်း ပိတ်နေတယ်။ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ဆီမှာ အတော်လေး များများ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် မူလက ကောင်းကင်တမန်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကုန်သည်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာလာသောအခါ သူမနှင့်အတူ တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ယူဆောင်လာခဲ့ရာ ယွင်ရှောင်ထက်ပင် ပိုမို များပြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရွှေတစ်ခု၊ ငွေတစ်ခုနှင့် ကြေးတစ်ခုဖြစ်သော လက်ကောက်သုံးကွင်းကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပေကျန်နန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... အဲဒီအထဲက တစ်ခုခု အသုံးဝင်မဝင် ကြည့်ကြည့်ပါ"</p> <p> </p> <p>လက်ကောက်သုံးကွင်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ပေကျန်နန်သည် ၎င်းတို့ကို သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းတစ်ပုံကို ဖမ်းယူကာ လေထဲတွင် ချထားလိုက်လေသည်။ သူသည် လက်ကောက်များကို စုလျန်ရီထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပစ္စည်းတွေက သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်ပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း နှေးကွေးနေတုန်းပဲ။ မြောက်ပင်လယ်နန်းတော်မှာ ရှိနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ငါ ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်နို့ရည်က အင်မတန် ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ၊ အရမ်း တန်ဖိုးကြီးမားတယ်၊ ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ တစ်ခါမှတောင် မကြားဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပစ္စည်းက ပင်လယ်လေးစင်းမှာပဲ တွေ့ရတာ အမှန်ပဲ။</p> <p> </p> <p>ငါတို့က အဲဒါ နှစ်စက် သုံးစက်လောက် ရှာတွေ့နိုင်ရင် အဲဒါက ယွင်ရှောင်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေမှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မြောက်ပင်လယ်နန်းတော်ကို မြန်မြန်သွားကြ။ နန်းတော်မှာ ဒီပစ္စည်း ရှိတယ်ဆိုရင် မြေကြီးထဲကို ပေသုံးဆယ်လောက် တူးရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ အဲဒါကို တူးဖော်မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်နန်းတော်မှာ ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ တကယ် ရှိနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မေ့နေတာ။ မင်းက ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းတော်ကနေ လာတာဆိုတော့ ပင်လယ်ဧကရာဇ်ဆီမှာလည်း အဲဒါ တချို့ ရှိရမယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်မှာ အဲဒါ မရှိဘူး။ ရှိခဲ့ရင်လည်း ဆရာက အဲဒါကို ဆရာကတော်ဆီ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ပေးပြီးလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်း၏ မိခင် ရိုဝေသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ပေါင်လွန်သည် ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင် လောင်းထည့်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ ဝင်ပါမယ်ဆိုရင် မြောက်ပင်လယ်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုက ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> သူတို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည် ရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့ သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ မြောက်ပင်လယ်နန်းတော်ကို ချက်ချင်း သွားကြစို့။ အချိန်ဆွဲနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p> ယဲ့ဖန်ကလည်း အခုထိ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားရဲ့ ဝင်ပေါက်ကလည်း ပြန်ပိတ်သွားတာ နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် နောဧသင်္ဘောရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆို အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီသည် အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လူတိုင်း ၎င်းအတွင်းသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုက အဝေးမှနေ၍ ဖြတ်သန်းလာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ပခုံးကျယ်ပြီး ကြီးမားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများကို မြင်သောအခါ သူက ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အားလုံးက အရှင်ယွင်ရှောင်ရဲ့ အဖော်တွေလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏အရှေ့ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ စိမ်းသက်နေပြီး သူ့ကို လုံးဝ မှတ်မိခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ဤလူမှာ ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ကောက်ချက်ချရန် မလုံလောက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက နဂါးစွယ်အိမ်တော်က လန်ချင်းပါ။ စံအိမ်တော်သခင်က အရှင်ယွင်ရှောင်ကို အစည်းအဝေးတစ်ခုအတွက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖိတ်ကြားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ဖိတ်စာကို လေထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် သူ့လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာလေသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ၎င်းတွင် နဂါးစွယ်အိမ်တော်၏ အမှတ်အသားနှင့် ကျွယ်ထျန်းဟန်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော ဖိတ်စာ ပါရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှောင်က လောလောဆယ် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတယ်။ ဒီဖိတ်စာကို ငါ သူ့ဆီ ပေးလိုက်မယ်။ ငါတို့မှာ အခု အရေးပေါ် လုပ်စရာရှိတယ်။ အဲဒါတွေ ပြီးသွားရင် သူ မင်းကို အကြောင်းပြန်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီ…"</p> <p> </p> <p>လန်ချင်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ လမ်းဖယ်ပေးစမ်း ငါတို့ အလုပ်ကို မနှောင့်နှေးစေနဲ့"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ မုန်တိုင်းတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေကာ လန်ချင်းကို မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ပေထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာသို့ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လန်ချင်းမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး လေပြင်းနှင့် တိမ်တိုက် စွမ်းအားကို ခုခံရန် သူ၏စွမ်းအင်များကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ခြေထောက်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးနောက်တွင် စစ်သင်္ဘောမှာ ပဲစေ့အရွယ်အစားအထိ ကျုံ့သွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိသဖြင့် သူ လုံးဝ ဒဏ်ရာမရခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖိတ်စာ ပို့ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အိမ်တော်သခင်ဆီကို ငါ ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့လို့ ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>လန်ချင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားကာ ပျံသန်းသွားပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောသည် ၎င်း၏ အမြန်နှုန်း အစီအရင်ကို အဆုံးစွန်အထိ အသက်သွင်းလိုက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါတုန်ယင်နေပြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် လူတိုင်းက ၎င်းမှာ လုံလောက်အောင် မမြန်သေးဟု ခံစားနေကြဆဲဖြစ်ပြီး အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ရှောင်၏ ဒဏ်ရာကို ကုသမှုမခံယူဘဲ အချိန်ကြာကြာ ထားလေလေ ပို၍ ဒုက္ခများလေလေ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟွာရှု၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူတို့သည် လဝက်အကြာတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုသို့ ရွက်လွှင့်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာပဲ"</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဟွာရှုသည် အောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အောက်ဘက် မီတာ သုံးသောင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီနေရာက မြောက်ပင်လယ်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစု တည်ရှိတဲ့နေရာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ ဘာစောင့်နေတာလဲ။ သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံမှာ အလွန် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီသည် စစ်သင်္ဘောကို ချက်ချင်း မောင်းနှင်လိုက်ရာ ပူဖောင်းကဲ့သို့သော ကာကွယ်မှု အလွှာများက ၎င်းကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ ရုတ်တရက် သင်္ဘောသည် ပင်လယ်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားပြီး အဆက်မပြတ် နစ်မြုပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတာ ဘယ်သူလဲကွ"</p> <p> </p> <p>စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပင်လယ်ရေထဲမှ ပုံရိပ်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကာ စစ်သင်္ဘောကို ဝန်းရံလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ မြောက်ပင်လယ် ဘုရင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်။ မင်းတို့ ချွင်းချက်အနေနဲ့ ခွင့်ပြုပေးဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် အစောင့်ခေါင်းဆောင်ထံသို့ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... မင်းက အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရမယ် ထင်နေတာလားကွ"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ခြိမ်းခြောက်နေကာ ၎င်းကို စစ်ဆေးရန် တံဆိပ်ပြားကို သူ့လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါသတကြီး ပြူးကျယ်နေသော မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထို့နောက် ထိတ်လန့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပင်... ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းတော်"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save