Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အစောင့်မှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲရှိ တံဆိပ်ပြားကို လွတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်က အကြီးအကဲတွေပေါ့။ ကျွန်တော် သူ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ရောက်လာတာကို ကြေညာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ မြောက်ပင်လယ်ဘုရင်နဲ့ အရေးပေါ် လုပ်စရာ ကိစ္စရှိတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ချက်ချင်း လမ်းပြပေးပါ"</p> <p> </p> <p>အစောင့်သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ မညီဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်း ဘာလို့ မြန်မြန် သွားပြီး သတင်းမပို့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>အစောင့်သည် အလျင်အမြန် လှည့်ကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ရဲ့ အကူအညီသာ မလိုအပ်ဘူးဆိုရင် ငါ အခု ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>၎င်းက သူ မည်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြောင်း ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ လဝက်ကျော်တောင် စောင့်ခဲ့ပြီးပြီပဲ နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ ကမောက်ကမ အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် အစောင့်သည် လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာ၏။ ခေါင်းဆောင်များမှာ ရွင်လုံနှင့် သူ၏တူဖြစ်သူ ရွင်ကျုံးတို့မှလွဲ၍ အခြားသူများ မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာကြောင်း ကြားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လန့်ဖြတ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးမှာ ယခုလေးတင် ဒဏ်ရာရထားပြီး သူမ၏ ကံကြမ္မာကို မသိရသေးရာ ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်က လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အဲဒါက နည်းနည်း မြန်လွန်းမနေဘူးလား ဟု သူတို့ကိုယ်သူတို့ တွေးမိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးနှင့် တူတို့သည် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... မင်းတို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ရွင်လုံသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လောလောဆယ် ငါတို့ မင်းတို့နဲ့ စာရင်းမရှင်းသေးဘူး။ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရကို မြန်မြန် သွားယူခဲ့"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရ ဟုတ်လား။ မင်းတို့က အဲဒါအတွက် ဒီကို လာခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>ရွင်ကျုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လှည့်လည်သွားပြီး အဓိကအချက်ကို သူ ဒက်ခနဲ နားလည်သွားလေသည်။ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ လီယွင်ရှောင်ကို ကယ်ဖို့ မဟုတ်လား။ မြောက်ပင်လယ်နန်းတော်မှာ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ မရှိတာ နှမြောစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်နို့ရည် အစက်အနည်းငယ်တော့ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှု၏ အမူအရာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူက တည်ကြည်လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စက နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လီယွင်ရှောင်ရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းက သူ့အတွက်တင် အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး မင်းသမီး ရွှေရှန်းရဲ့ ဘေးကင်းမှုနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်။ ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ ရှိရင် မဖုံးကွယ်ထားနဲ့"</p> <p> </p> <p>ရွင်ကျုံးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ မဖုံးကွယ်ထားပါဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားကြပါ"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ထိုနေရာတွင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေလေသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် အမှန်တကယ် မရှိပါက သူ့ကို အဖြေတစ်ခုအတွက် ဖိအားပေးရန် မသင့်တော်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမည်မသိ ဒေါသတစ်ခု မြင့်တက်လာလေသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း စိတ်ပျက်ရုံသာ ရှိခဲ့လေသည်။ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့က ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်ကိုးပါးနဲ့ဆယ်ကမ္ဘာ သတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်အတွက် စာရင်းရှင်းကြတာပေါ့ကွာ"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ သူ၏စွမ်းအားကို သိသဖြင့် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့။ ဒါက မြောက်ပင်လယ်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုပဲ။ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟုတ်လား။ အဲဒီ ကောင်းကင်ကိုးပါးနဲ့ဆယ်ကမ္ဘာ သတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်က ငါတို့ကို အတော်လေး ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်။ မင်းတို့ တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံးရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏နာကြည်းမှု အားလုံးကို သူ့လက်ထဲရှိ ဓားထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ ဧရာမ ဝဲကတော့ကြီးတစ်ခုအဖြစ် မြင့်တက်လာပြီး အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောမှာ စတင် ပြိုကျလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံနှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်က ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့က အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက် ရပ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံက အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ဟွာရှု... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်နို့ရည် မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုသည်လည်း ချယ်ယုံကို တားဆီးချင်သော်လည်း ဖြစ်နိုင်မည်လော။ အကယ်၍ သူသာ ဤကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေစဉ် သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခံရပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ချေ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မြောက်ပင်လယ်တွင် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ မရှိကြောင်းကို သူ မယုံကြည်သဖြင့် သူ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်ကာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ ရှိတာက မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ လုံလောက်ရုံပဲ။ မင်းမှာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို သေခြင်းတရားနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>မိုးပြာနဂါးတစ်ကောင်က ဓားကို ရစ်ပတ်သွားရာ ပင်လယ်ရေများကို အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားစေပြီး သမုဒ္ဒရာကို ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ကြီးမားလှသော ဓားစွမ်းအားက ရွင်လုံနှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့ကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံး၏ အမူအရာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုဓားက သူတို့ကို သော့ခတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းသာ ထိမှန်သွားပါက သူတို့ မလွဲဧကန် သေဆုံးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသေရေးရှင်ရေး အခိုက်အတန့်တွင် ရွင်ကျုံးသည် အခြားအတွေးများ အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်ပါ အရှင်။ မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစုမှာ ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ အစက်အနည်းငယ် ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏အော်သံက လူအများအပြား၏ အမူအရာများကို ချက်ချင်း ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဟွာရှုမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>ခွေးသား</strong><strong> ငါ့ကို လိမ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။</strong></p> <p> </p> <p>ရွင်ကျုံးသည် ဟွာရှုကို မကြည့်ရဲဘဲ သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံးအရာဖြစ်ပြီး လောလောဆယ် အခြားအရာများကို သူ ဂရုမစိုက်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"တောက်... မင်းက ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံမှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ ဝမ်းသာနေလေသည်။ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ငါ လောလောဆယ် မှတ်ထားလိုက်မယ်။ မင်းက ငါ ကျေနပ်တဲ့အထိ ဝိညာဉ်နို့ရည်ကို ပေးအပ်မယ်ဆိုရင် ပြဿနာ မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို သုတ်သင်ရုံတင်မကဘူး မင်းရဲ့ ဆွေစဉ်ကိုးဆက်ကိုပါ သုတ်သင်ပြီး မြောက်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးရဲ့ တစ်ဝက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံနှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့သည် အလွန်အမင်း နာကြည်းသွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ဒေါသကို ဆန့်ကျင်၍ စကားမပြောရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံက မည်းမှောင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ နှစ်တစ်သောင်းဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရကို အသုံးပြုဖို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို ငါတို့ ရယူရမယ်။ ငါတို့မှာ အဲဒီ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချယ်ယုံသည် သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အဖွဲ့သည် ရွင်လုံ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ယွင်ရှောင်ကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် သူတို့သည် စက်ဝိုင်းပုံစံ အပြာရောင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းကာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းကြောင်းသည် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်အောက်ရှိ ဧရာမ သီးခြား လေဟာနယ်တစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်းကို မရေမတွက်နိုင်သော သလင်းကျောက်များဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပနေစေပြီး နေ့ဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်တစ်ခုမှာ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေပေးပါ။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုတော် အရှင်မင်းကြီးကို သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြောင်းကြားနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါတို့ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နန်းတော်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ဆီမှာ အဝေးကနေ လာတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ရွင်ဟိုင်က သေချာ မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"</p> <p> </p> <p>အသံမှာ အားကောင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေကာ နားကွဲမတတ် စွမ်းအားဖြင့် အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထူးခြားသော စွမ်းအားကို ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နက်မှောင်သော နဂါးအရိပ်တစ်ခု နန်းတော်အထက်တွင် ပျံဝဲလာပြီး လင်းလက်မှု အနည်းငယ်အကြာတွင် ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ ဒေါသမပါဘဲ အာဏာရှိသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတော်"</p> <p> </p> <p>"ခမည်းတော်"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံနှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်၏ အကြည့်များမှာ ချယ်ယုံနှင့် အခြားသူများအပေါ် ကျရောက်သွားရာ သူသည် သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဤမျှ ပညာရှင် အများအပြား ဘယ်က ရောက်လာသနည်းဟု တွေးမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံသည် သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ တိတ်တဆိတ် အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးနှင့် ဤလူများ၏ မူလအစကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အကယ်၍ ဤလူများက လက်စားချေရန် လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ တကယ့်ကို ပြဿနာ တက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းတို့အားလုံးက ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ အရှင်ဟွာရှုရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပေါ့။ ငါ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤသဲလွန်စကို အသုံးချကာ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ တိုတိုပြောရရင် မင်းတို့က ငါတို့ကို စော်ကားခဲ့တယ်။ မင်းတို့က ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရကို ပေးအပ်ပြီး ငါတို့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ငါတို့ ကျေအေးပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူက "<strong>တိုက်ခိုက်</strong>" ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်သောအခါ လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပင်လယ်သတ္တဝါများ အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်သည်လည်း အစိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။ သူသည် လင်းမုတိ၏ ဘေးရှိ ယွင်ရှောင်ကို သတိထားမိသော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရက အံ့ဖွယ်ကောင်းပြီး သေသွားတဲ့သူတွေကို အသက်ပြန်ရှင်စေနိုင်ကာ အရိုးပေါ်မှာ အသားတွေ ပြန်ပေါက်လာစေနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက ချဲ့ကားပြောဆိုတာပါ။</p> <p> </p> <p>ဆိုရိုးစကားရှိတဲ့အတိုင်း ဆေးဝါးက သေစေနိုင်တဲ့ ရောဂါကို မကုသနိုင်ပါဘူး။ ကြည့်ရတာ ဒီမိတ်ဆွေက... သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူပြီးသွားပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက အခု သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာ။ သူသာ တကယ် သေသွားရင်တော့ ဟီးဟီး... မင်းရဲ့ မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံး သူနဲ့အတူ အတူတူ မြှုပ်နှံခံရဖို့ မျှော်လင့်ထားလိုက်"</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး မြောက်ပင်လယ် နန်းတော်တွင် မည်သူကမျှ ဤမျှ မောက်မာစွာ မပြုမူရဲခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ လေသံမှာ ရန်လိုနေပြီး သူတို့သည် အလှည့်တိုင်းတွင် သူ၏မျိုးနွယ်စုကို သုတ်သင်ပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ပင်လယ်တစ်ခုကို အုပ်စိုးပြီး သူ၏နာမည်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ကျော်ကြားသော အားကောင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရခြင်းကို ဘယ်တုန်းက ခံခဲ့ရဖူးသနည်း။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဒေါသများ ရှိနေသော်လည်း သူ၏အကြည့်များက လူတိုင်းအပေါ် ထပ်မံ ကျရောက်သွားသောအခါ သူ ထပ်မပြောရဲတော့ချေ။ သူသည် သူ၏ဒေါသကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ဆီမှာ မကြာသေးခင်ကအထိ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ ရှိနေသေးပေမဲ့ အခုတော့ မရှိတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p> ငါ့သားတော် ရွင်ကျုံးက မင်းတို့ကို အရင်က မလိမ်ခဲ့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုသည် မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွင်ဟိုင်... ခင်ဗျားတို့က အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပြီး လူတွေကို အရင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ခေါင်းမာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ဟွာရှု... ငါပြောခဲ့တာ တကယ် အမှန်ပါ။ အခုလေးတင် ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက အကြီးအကဲက ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရကို ယူသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စု"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှု၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ တကယ် အမှန်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုသည် သမုဒ္ဒရာထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလေသည်။ ဤမျိုးနွယ်စုအကြောင်းကို လူအများအပြား မသိကြသော်လည်း ပင်လယ်ဧကရာဇ်ပေါင်လွန်ပင်လျှင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို မလေးမစား မပြုလုပ်ရဲချေ။ သူ၏ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ကူဟုန်သည်လည်း ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုဆီကို သွားလို့မရဘူး။ အဲဒီ မျိုးနွယ်စုက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး နန်းတော်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေတဲ့ လူသုံးယောက်က ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ရွင်ဟိုင်ပင်လျှင် လန့်ဖြတ်သွားလေသည်။ သူသည် လင်းမုတိကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ဤလူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို လုံးဝ ထိုးထွင်း၍ မသိမြင်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... မင်း မျက်လုံးရှင်တာပဲကွ"</p> <p> </p> <p>နန်းတော်ထဲမှ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အကုန်လုံးက ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရအတွက် လာခဲ့တာဆိုတော့ အခု ဒီပစ္စည်းက ငါတို့ သုံးယောက်လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလို့ မရတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဘိုးအိုသုံးဦးသည် ရွင်ဟိုင်၏ အရှေ့တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တက်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ သုံးပါး"</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ပခုံးအထိ ရှည်လျားသော မျက်ခုံးဖြူများနှင့် မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ လင်းလက်နေသည့် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မင်းကြီး... ဒီလို တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ မလိုပါဘူး။ ဒီလူတွေက ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရအတွက် လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဒီလိုလုပ်တာက မင်းအတွက် အခက်အခဲ ဖြစ်စေသလို ငါတို့အတွက်လည်း အခက်အခဲ ဖြစ်စေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရက မင်းတို့ သုံးယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတာလား"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုသည် သူ၏ခေါင်းကို မော့ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟူး"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ရာ သူ့စိတ်ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်း ကောင်းမွန်သွားလေသည်။ သူသည် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရှာတွေ့ပြီ"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ。 မင်းက ငါတို့ဆီကနေ အဲဒါကို လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>"လုယူမယ် ဟုတ်လား။ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုက နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ မင်းအတွက် ဘာကောင်းလဲဆိုတာ မင်း သိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ အပြုံးမှာ အေးစက်ပြီး ထက်ရှလာကာ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နာခံမှုရှိရှိ ပေးအပ်ဖို့ ငါ မင်းကို ပြောနေတာ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို သုံးဦးမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များပင်လျှင် သူတို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေကြပြီး သူတို့ နှစ်ဖွဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရန် မျှော်လင့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပိန်ပါးသော အဘိုးအိုက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက တကယ် တုံးအတာလား ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား။ ငါတို့ရဲ့ မူလအစနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"မသိချင်ယောင်ဆောင်တယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်က ချဲ့ကားနေတာပါ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့နဲ့ စကားပြောရတာ အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ။ အသက်ဆယ်ရှိုက်စာအတွင်း ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရကို မပေးဘူးဆိုရင် မင်းတို့ သေရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သူတို့၏ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုသည် ပင်လယ်လေးစင်းတွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ သူတို့ကို မလေးမစား မပြုလုပ်ရဲခဲ့ချေ။ ပုန်ကန်ရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးကွာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုမှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ ဤမျိုးနွယ်စု မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို သူ သိရှိသဖြင့် သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ချယ်ယုံ ဒီအကြောင်းကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save