Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အသက်သွင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စု အခု ငါ မှတ်မိပြီ"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုသည် ပြင်းထန်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အာဏာပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... မင်း အခုမှ စဉ်းစားမိတာလား။ နည်းနည်း နောက်ကျနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား။ ဒီကိစ္စကို အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ကျေအေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒါကို မမှတ်မိဘူး"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က… "အရှင်... ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား။ အဲဒီတုန်းက ကြီးမားတဲ့ တိုက်ပွဲကြီးအတွင်းမှာ ခင်ဗျား ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အရမ်း အားကောင်းတဲ့ ပင်လယ်သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>သူက ခင်ဗျားနောက်ကို သေတဲ့အထိ လိုက်ပါရစေလို့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားက ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလူက ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ တူတယ်၊ သူ့နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ခေတ္တမျှ ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောမှ ငါ မှတ်မိတယ်။ အချိန်တွေ အရမ်း ကြာသွားပြီဆိုတော့ ဘယ်လို ခေါ်လဲဆိုတာ ငါ မေ့နေပြီ။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက တောင်လောက်ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တောင်ပံတွေ ပေါက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လုံးဝ အနီရောင် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခြေသည်းငါးချောင်းနဲ့ သွားတွေပါတဲ့ ပင်လယ်သတ္တဝါမျိုးပဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် နာမည်ကို မမှတ်မိသော်လည်း ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေး လက္ခဏာများ အားလုံးကို ဖော်ပြခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းတို့တွေ တကယ်ကြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောရဲတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် တုန်ယင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များလည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ လောကတွင် ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုကို ဤကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်ရဲသူ ဤနှစ်ဦးသာ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မသိခဲ့သည့်အရာမှာ လင်းမုတိနှင့် ပေကျန်နန်တို့သည် အမှန်တရားကိုသာ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လှောင်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံး နေရာမှာ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စု၏ ပထမဆုံး ခေါင်းဆောင်၏ နေအိမ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ဧရာမ ရုပ်တုကြီးတစ်ခုကို မျိုးနွယ်စုအတွင်း ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သာမန်လူများက ၎င်းအကြောင်းကို လုံးဝ မသိကြချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သည်းခံနိုင်စရာ မရှိတော့ဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စု၏ ပိန်ပါးသော အကြီးအကဲသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပြေးဝင်လာကာ ပေကျန်နန်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က မကြောက်ရွံ့ချေ။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဝါးဖြင့် ရုတ်တရက် ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ လက်ဝါးများ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော အဘိုးအိုမှာ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားက သူ့ထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ့လက်ဝါးများမှာ ဧရာမ စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲငင်ခံနေရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုတ်စရာ နေရာမရှိဘဲ ပြိုင်ဘက်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်က ပိုပို အားကောင်းလာကာ သူ့လက်ဝါးအရိုးများကို အဆက်မပြတ် ကြိတ်ချေနေသဖြင့် သူ့လက်မောင်းများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများက သူ၏ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို ခြစ်ထုတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ နာကျင်မှုကြောင့် သွေးအေးများ ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်လို လုပ်ရဲတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာလည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး အားကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဟန်ဆောင်မှု အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ဘယ်နှင့် ညာမှ အသီးသီး တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်သည် ရုတ်တရက် သူ့လက်ဝါးဖြင့် အားစိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို လှုပ်ခါသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ လှည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ ဓားအရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှစ်မျက်နှာ အလင်းပြန်ခြင်း ထာဝရ ဓားထိန်းချုပ်မှု"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဓားကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ပြီး အကြီးအကဲနှစ်ဦးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ သွေးနှင့် ချီများ မြင့်တက်လာကာ အတွင်းအင်္ဂါများ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် သွေးတစ်လုပ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ဓား၏ အရှိန်ကို ချေဖျက်ရန် အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ကွက် နှစ်ခုတည်းဖြင့် လူတစ်ဦးက သူတို့ သုံးဦးစလုံးကို အနိုင်ယူသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုသည် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေကြောင်း သိလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင် နောက်ဆုတ် ငါတို့ နောက်နေ့ကျမှ သူတို့နဲ့ စာရင်းရှင်းမယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုတ်မယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ နောက်ပြောင်မှုကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် လင်းလက်သွားပြီး သူတို့ သုံးဦးအတွက် လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရကို ပေးအပ်လိုက် ငါ မင်းတို့ကို သွားခွင့်ပြုမယ်"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အကြီးအကဲက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရက ငါ့ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုအတွက် အလွန် အသုံးဝင်တယ်။ မင်းအတွက် ဘာကောင်းလဲဆိုတာ သိရင် လမ်းဖယ်ပေးစမ်း"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် ငါက ကိုယ့်နေရာကို သိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အကြီးအကဲသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ အံကြိတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"‌ောက်ရေးမပါတာတွေ များလွန်းတယ်… ငါ မကြိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>နဂါးစစ်ဓားက သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်က ဤမျှ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြချေ။ ဓား၏ စွမ်းအားမှာ လွှမ်းမိုးနေပြီး သူတို့ အားလုံးမှာ ခုခံရန် အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်သည် ထပ်မံ၍ သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သူတို့ သုံးဦး၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်များဖြင့် မုဒြာတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ ရွှေရောင် ကွင်းတစ်ခု သူ့လက်မောင်းမှ ပျံတက်လာပြီး အလင်းအလွှာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>တောက်ပမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဓားစွမ်းအင်က ရွှေရောင်ကွင်းကို ထိမှန်သွားကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်၏ လက်မောင်းများ ထုံကျင်သွားပြီး သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွင်ဟိုင်... ခင်ဗျား ဒီလူတွေကို တားထားလိုက်။ ငါတို့ သုံးယောက်က ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကို ပြန်ပြီး သတင်းပို့မယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို သုတ်သင်ဖို့ ပညာရှင်တွေကို စေလွှတ်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးသည် ချက်ချင်း အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကာ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်မှာ ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုကို မစော်ကားရဲသလို သူ၏နယ်မြေပေါ်တွင် သူတို့ သုံးဦး သေဆုံးသွားသည်ကိုလည်း ဒီတိုင်း ထိုင်မကြည့်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ပါက သူသည် ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား တက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးဦးသာ ထွက်ပြေးနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဧရာမ အလင်းကွင်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာပြီး ဧကပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာသော ကောင်းကင်ကိုးပါး မဟာလော်ကွင်းက သူတို့ သုံးဦးအပေါ်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းမုတိသည် သူ၏ငွေရောင် ကြာပွတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်စာလုံးများ လင်းလက်သွားပြီး အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်း ရွှမ်း ရွှမ်း"</p> <p> </p> <p>ဆက်တိုက် အော်ဟစ်သံ သုံးကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး နေရာမှာတင် သွေးအန်သွားကြလေသည်။ သူတို့သည် ခေါင်းမူးသွားပြီး သူတို့၏ အသိစိတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီသုံးယောက်က အရမ်း ခေါင်းမာလွန်းတယ်။ အရှင်မုတိ... ခင်ဗျား သူတို့ကို ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှုပဲ သုံးလိုက်သင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှု"</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ လန့်ဖြတ်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ရုန်းကန်ထလိုက်ကာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်ကလည်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့... ဒီအကြီးအကဲ သုံးပါးက ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုမှာ အရမ်း လေးစားခံရတဲ့သူတွေပါ။ ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်တောင် ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုကို အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ မစော်ကားရဲဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်က ဘယ်စွမ်းအားလဲ"</p> <p> </p> <p>မြောက်ပင်လယ်မှ လူများအားလုံးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဟနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ နေထိုင်ခဲ့သည့် ခေတ်တွင် ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော် မရှိခဲ့သလို ပင်လယ်လေးစင်းမှာလည်း ယခု သူတို့ ရှိနေသည့် စနစ်တကျရှိသော ကမ္ဘာနှင့် မတူဘဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီ‌ောက်ရူးတွေကို မေ့ထားလိုက်၊ မြန်မြန် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို စပြီး ရှာဖွေလိုက်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စု၊ ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်၊ တော်ဝင်နယ်မြေ၊ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းပင်လယ်၊ ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါး အဲဒါတွေကို ငါတို့က ဂရုစိုက်လို့လား။ သူတို့က တိုက်ချင်ရင် တိုက် သတ်ချင်ရင် သတ်ကြမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် ပင်လယ်လူမျိုးများ ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ဧကရာဇ်နန်းတော်မှာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မြင့်မြတ်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်း မျိုးနွယ်စုမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော ရှေးဟောင်း စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တော်ဝင်နယ်မြေ၊ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းပင်လယ်နှင့် ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးတို့နှင့် ပတ်သက်၍ ဤအရာများမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုအတွက် မြင့်မြတ်သော နေရာများဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အားလုံး သိထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>ဒီလူတွေက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မောက်မာနိုင်ရတာလဲဟ။</strong></p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သူ၏ ငွေရောင် ကြာပွတ်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ လေထဲသို့ ပန်းထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းမုတိသည် သူ့ကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အောက်သို့ ဆွဲချကာ သူ့ရှေ့တွင် တွဲလောင်းချထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မှော်စာလုံးများ အဆက်မပြတ် ဖန်တီးကာ တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းပင်လယ်ကို အကြမ်းဖက် ဆွဲဖြဲလိုက်ကာ သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံက ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အားးးးး"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုသည် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ခေတ္တအကြာတွင် သူ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏မျက်နှာမှာ အမူအရာကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ပုပ်ပွနေသော အသားပုံတစ်ပုံကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော်လည်း ၎င်းမှာ မသေသေးဘဲ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ"</p> <p> </p> <p>အခြား နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရက မင်းဆီမှာ ရှိတယ်။ မင်းက အဲဒါကို နာခံမှုရှိရှိ ပေးအပ်မလား… ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ ယူရမလား"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားပြီး ကျောက်စိမ်း ပုလင်းတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို သူ့လက်ထဲသို့ လုယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဝမ်းသာသည့် အမူအရာတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ... ငါတို့... အခု သွားလို့ရပြီလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ အရင် နေပြီး ဒီနှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ကြည့်အုံး။ အဲဒါက သေချာ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို အပြစ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တုန်ယင်သွားပြီး အတော်လေး ကြောက်ရွံ့သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ယွင်ရှောင်၏ ပါးစပ်အနီးသို့ ကိုင်ထားပြီး အရည်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် ယစ်မူးဖွယ် ရနံ့တစ်ခုက လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနံ့တစ်ခုတည်းကပင် လန်းဆန်းစေပြီး ခွန်အားဖြစ်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက ဤဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ ပုလင်းကို ယူသွားပါက သူသည် ကြီးမားသော ကျေးဇူးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ပင်လယ်လေးစင်း၌ သူ အဆင်ပြေစေရန် ပိုမို လွယ်ကူသွားစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ဤလူများက ၎င်းကို ယူသွားသောအခါ ခွေးတစ်ကောင်ကို အသားပေါက်စီ ပစ်ကျွေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့သည် သူ့ကို ယွမ်ချီကျောက်တုံး တစ်တုံးပင် ပေးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရ အစက်များ ကျလာသည်နှင့်အမျှ ယွင်ရှောင်၏ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် စတင် ကျက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးမီးတောက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားသော မည်းနက်နေသည့် အရေပြားများမှာလည်း သူ၏အရေပြားမှ ကွာကျသွားပြီး ကြွက်သားသစ်များ နေရာယူလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် ဤအံ့မခန်း မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် တက်ကြွပြီး တောက်ပနေသော ယွင်ရှောင်သည် သူတို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို နုပျိုပြီး ခွန်အားရှိလာပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ရဲ့ အနှစ်သာရက တကယ်ကို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အံ့အားသင့်စိတ်အဟုန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ အရှင်ရွင်ဟိုင်... မင်းရဲ့ နန်းတော်မှာ ထပ်ရှိသေးလား။ ငါ သောက်ဖို့ ပုလင်းအနည်းငယ်လောက် ဝယ်ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ အိပ်မက်မက်နေမှန်း သိကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိ... အခု ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာမရှိတော့ဘူး။ အရင်ကထက်တောင် ပိုကောင်းလာသေးတယ်။</p> <p> </p> <p>အခု အရေးအကြီးဆုံးအရာက သူ့ရဲ့ နှလုံးသွေးကြောကို ပြုပြင်ဖို့ပဲ။</p> <p> </p> <p> ငါ ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးမပြုချင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုလေးတင် ငါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တာ သူ့ရဲ့ အခြေအနေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေတော့ စွန့်စားရုံကလွဲပြီး ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ချက်ချင်း တင်းမာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့။ ရှင်သန်နိုင်ခြေက အရမ်း မြင့်မားပါတယ်။ အဲဒီနောက်က ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကိုပဲ ငါ စိုးရိမ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုဒြာဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်၍ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို လက်သည်းကဲ့သို့ လက်ငါးချောင်းဖြင့် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ဘူးသီးလေးကင်းကောင်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု သူ၏နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာကာ အလွန် နာကျင်နေပုံရသော်လည်း သူသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် အလင်းတန်း ထုတ်လွှတ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၏ ရင်ဘတ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ သူသည် သက်တံကျောက်တုံးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိ... ခင်ဗျားက"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီသက်တံကျောက်တုံးကို ယွင်ရှောင်ရဲ့ နှလုံးထဲကို ထည့်ပြီး သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အသက်သွင်းလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒါက သက်တံကျောက်တုံးလေ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် အမူအရာကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတောင် အဲဒီတုန်းက သက်တံကျောက်တုံးရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒါက ဒုက္ခများတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ အတွင်းတွင် ဒေါသများ မြင့်တက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>" ဒါသာဆိုရင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေသေးတာလဲ။ သူ ဒါကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ ထင်လား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက လီယွင်ရှောင် ဖြစ်နေလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ လျော့ကျမသွားချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သက်တံကျောက်တုံးကို မထိရဲသဖြင့် ၎င်းကို သူ၏ယွမ်ချီဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ယွင်ရှောင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် တင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သက်တံကျောက်တုံးမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရပြီး ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် ၎င်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့ နှလုံးခုန်သံတစ်ခုက ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ တက်ကြွလှုပ်ရှားလာကာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို ချက်ချင်း သက်ရောက်မှု ရှိသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုံး ဒုံး"</p> <p> </p> <p>"ဒုံး ဒုံး"</p> <p> </p> <p>သက်တံကျောက်တုံးသည် နှလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save