Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောက်ပသော သလင်းခန္ဓာကိုယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစု၏ လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးအတွင်း အချိန်မှာ ရပ်တန့်နေပုံရပြီး လူတိုင်းသည် ဤမယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသူတိုင်းမှာ ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယွင်ရှောင် သေဆုံးသွားကြောင်းကို သူတို့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အသက်ရှင်လျက် သေဆုံးနေခြင်း" နှင့် "အရိုးပေါ်တွင် အသားများ ပြန်ပေါက်လာခြင်း" ဆိုသည်မှာ ချဲ့ကားပြောဆိုမှုများသာ ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်နေသည် သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွင်ရှောင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... နောက်ဆုံးတော့ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး အခြားသူများလည်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။ ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်နှင့် မိုရှောင်ချွမ်တို့မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသဖြင့် ငိုကြွေးကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ယွင်ရှောင်၏ ရင်ဘတ်ကို လျင်မြန်စွာ အကြိမ်ကြိမ် ပုတ်လိုက်ပြီး အစီအရင် အနည်းငယ်ကို တည်ဆောက်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးထဲမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသလို လူသတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ အရှင်မုတိ... အဲဒီ သက်တံကျောက်တုံးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲ ထည့်လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနည်းလမ်းနဲ့ပဲ မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ငါတို့ သေချာနိုင်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ နှလုံးသွေးကြောကို အခု သက်တံကျောက်တုံးက ထိန်းသိမ်းထားရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါက ပျက်စီးသွားတဲ့ နှလုံးကို အဆက်မပြတ် ပြုပြင်ပေးလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သက်တံကျောက်တုံး ရှိနေတာက အမြဲတမ်း ဒုက္ခများတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အဲဒါကို ဘယ်တော့ ဖယ်ထုတ်လို့ ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှလုံးက အတွင်းအင်္ဂါငါးခုထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးကြီး အဲဒါက သူ့ဘာသာ ပြန်မပြုပြင်နိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးလာမှသာ အရာအားလုံးကို ပြုပြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရရှိနိုင်မှာပါ။</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးလာတာနဲ့ ဒီသက်တံကျောက်တုံးကို မင်း ထုတ်ယူလို့ ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာက မင်း မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း သူတော်စင်ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သက်တံကျောက်တုံးက မင်းရဲ့ နှလုံးနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီဆိုတော့ အဲဒါကို ဖယ်ထုတ်လို့ ရနိုင်သေးလားဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကျောက်တုံး နှလုံးသားနဲ့ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ရှင်သန်လို့ မရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက ကျောက်တုံးနဲ့ လုပ်ထားတာ မင်းက နှလုံးတစ်ခုပဲလေကွာ။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ဒီသက်တံကျောက်တုံးနဲ့ အစီအရင် မျက်လုံးအဖြစ် တည်ဆောက်ထားတဲ့ အစီအရင်က ဥပဒေသရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် အလင်းတန်းကို အစားထိုးပြီး မင်းအတွက် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ပေးတယ်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် သိမ်းပိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ဒီသက်တံကျောက်တုံး အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>သက်တံကျောက်တုံး ပျက်စီးသွားတာနဲ့ မင်း ချက်ချင်း သေဆုံးသွားမှာဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ပိုင်ဆိုင်တာက အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် "…"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ကျိန်ဆဲလို့ ရမလား။ ဒီအစီအရင်က သောက်ရမ်း ယုတ်မာတာပဲ။</p> <p> </p> <p> အရင်က နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်တုန်းက အဲဒါကို ပြန်ယူဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက တိုက်ရိုက် အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးခြင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အသက်ရှင်နေတာက ကောင်းပါတယ်ကွာ။ ငါတို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားကြတာပေါ့။ ငါ့ထက် ပိုဆိုးတဲ့သူ ရှိနိုင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆွေးမြည့်သွားခဲ့ပြီး အခြားသူများ မြင်တွေ့နိုင်ရန် အသွင်ပြောင်းရန် လိုအပ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက အပြည့်အဝ ဖွဲ့စည်းထားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသည် သေဆုံးနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း နှစ်သိန်းချီဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် ရှည်လျားလွန်းလှလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတောင်းဆိုတော့ချေ။ သူသည် သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် အလွန် ကံကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ… မင်းတို့ မျက်လုံးတွေက ငိုထားလို့ နီရဲနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်နှင့် မိုရှောင်ချွမ်တို့၏ ခေါင်းကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပုတ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့က သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး၊ ဆရာ... ဆရာ ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်လို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို သွားတဲ့လမ်းက မင်းတို့ဘာသာ ဖန်တီးရမယ့် လမ်းပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာက မင်းတို့ကို တံခါးဝကနေ လမ်းပြပေးရုံပဲ။</p> <p> </p> <p> မင်းတို့က တောင်ထိပ်နားကို ရောက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ထိပ်က စတင်တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>အထွတ်အထိပ်ဆိုသည်မှာ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှောင်သည် တိကျား သူ့ကို ပြောခဲ့သည့် စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိနှင့် ပေကျန်နန်တို့မှလွဲ၍ ရောက်ရှိနေသူတိုင်းသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှေ့ခရီးအတွက် အဆုံးမဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ တပည့် အများကြီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်နှင့် မိုရှောင်ချွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည် အနှစ်သာရကို အရှင်တို့ဆီ ငါတို့ ပေးပြီးပြီလေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကတိကို တည်ပြီး ငါတို့ကို သွားခွင့်ပြုပါ"</p> <p> </p> <p>မျက်ခုံးဖြူ အကြီးအကဲက တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... မင်းတို့ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့လို့လား။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ပေါ် မူတည်တယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်၊ အခု ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အတော်လေး ကောင်းနေတယ်"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး အရှက်ရနေသော အပြုံးများက သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က ကောင်းနေပေမဲ့ ငါက မကောင်းဘူး။ သူ့ကို သတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>"<strong>သတ်</strong>" ဟူသော စကားလုံးကို သူ ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မဖော်ညွှန်းနိုင်သော ရူးသွပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုး မှော်စာလုံးများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အကြီးအကဲနှစ်ဦး၏ အရှေ့တွင် လင်းလက်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ ပေါ်လာပြီး သူ့လက်ထဲမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းမှာ မီးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ကြာပန်းတစ်ပွင့် ၎င်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှပ်"</p> <p> </p> <p>ဓား လင်းလက်သွားသည်နှင့်အမျှ အကြီးအကဲနှစ်ဦး၏ ခေါင်းများ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ပန်းထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ကြိုတင် မပြင်ဆင်ထားမိကြသဖြင့် ခေါင်းမပါသော အလောင်းနှစ်လောင်းမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ လုံးလုံး ဆွံ့အသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရွင်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ပိုးကောင်တွေ မင်းတို့ အားလုံးလည်း သေလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>အနီရောင် ဓားမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အနီရောင် အလင်းကွင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ယွင်ရှောင်ကို နေရာမှာတင် သော့ခတ်ထားကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ချည်နှောင်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ကိုးဘုံ မှတ်တမ်း မဟာလော်ကွင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိကလည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စိတ်ကို စောင့်ကြည့်ပြီး နတ်ဆိုးပိုင်စိုးမှုထဲကို မကျဆင်းစေနဲ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ်ပိုင်းဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်၏ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်ပေးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်က..."</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဲဒါကို တွေ့တယ်။ အဲဒါက ရှောင်ဖုန်းကန်းရဲ့ တောက်ပသော သလင်းခန္ဓာကိုယ် အမှန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်က ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြဿနာ ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>သူသည် တောင်ပိုင်းဒေသ ကောင်းကင်ရတနာဂိုဏ်းအတွင်း သူ လက်ခံရရှိခဲ့သော နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် အမွေအနှစ်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အမွေအနှစ် လက်ခံရရှိသည့် နေရာမှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားသော အရှေ့ပင်လယ် လပုလဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု လင်းမုတိနှင့် အခြားတစ်ဦး ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းမှာ အတော်လေး အရေးကြီးသည့်အရာ ဖြစ်ပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်ရသွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အဲဒီတုန်းက တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်တဲ့ ရှောင်ဖုန်းကန်းရဲ့ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။ အဲဒါက ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး အလင်းတန်းတွေ ထုတ်လွှတ်ရုံပါပဲ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တိရဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ အသတ်ခံခဲ့ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ "…"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူက နတ်ဆိုးတစ်ကောင် မဖြစ်လာရုံတင်မကဘူး အဲဒါကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး သလင်းခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် ရရှိခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ရဲ့ စွမ်းအားကို တွန်းလှန်နိုင်တဲ့ အနည်းငယ်သော အရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>မြောက်ပင်လယ်၏ လူအားလုံးမှာ သတိကြီးကြီး ထားနေကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖြူရော်နေကာ ဤကဲ့သို့သော မကောင်းဆိုးဝါး ကြယ်တစ်စု မည်သို့ ရောက်လာသနည်းဟု တွေးကာ စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လနတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ လကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ပုလဲတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်း အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆည်းဆာဖြတ်ဓားမှာ သူ့လက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့သွားပြီး အဖြူရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ကျုံ့သွားကာ သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် ငါ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အနေရခက်စွာဖြင့် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ နာကြည်းမှုများကို ဖော်ပြရန် နည်းလမ်းမရှိချေ။</p> <p> </p> <p><strong>ဘောပဲ</strong><strong>… မင်းက စိတ်လှုပ်ရှားမှု အခိုက်အတန့်လေးမှာတင် ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို သတ်လိုက်တယ်။ မြောက်ပင်လယ် တော်ဝင်မိသားစုတောင် ဒီအတွက် တာဝန်ခံမှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ၊ ငါတို့လည်း အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပါဝင်ပတ်သက်နေတော့မှာ…</strong></p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... တော်သေးတာပေါ့ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်မလာလို့"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံသည် ထပ်မံ၍ မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲ သုံးယောက်ကို သတ်လိုက်တာ အဲဒါက ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်မလာဘူး ဟုတ်လား။ မင်း အခု ဒုက္ခရောက်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဟွာရှုကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက မင်းရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ကူဟုန်ရဲ့ မျိုးနွယ်စု မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဟွာရှုက တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ခွန်အားက ပင်လယ်ဧကရာဇ်ထက်တောင် မနိမ့်ကျဘူး။ ငါ့ ဆရာတောင် သူတို့ကို အရမ်း လေးစားတယ်"</p> <p> </p> <p>ကူဟုန်ကို တွေးမိလိုက်ခြင်းက သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေပြီး ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အချိန်ကိုက်ပဲ။ ငါတို့ သူ့နဲ့ စာရင်းမရှင်းရသေးဘူး။ မင်းတို့ အားလုံး ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုဆီကို မြန်မြန် သတင်းပို့လိုက်… ပြီးတော့ လူတွေကို သေဖို့ လွှတ်လိုက်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်။ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ မြောက်ပင်လယ်မှ လူများအားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို သတ်ပြီးနောက် ထိုလူ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားမည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သော်လည်း သူ၏သေဆုံးမှုကို စောင့်ဆိုင်းရန် မိုက်မဲစွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့ပါက သူ၏တာဝန်ယူမှုမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုဆီကို မြန်မြန် သတင်းပို့လိုက်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း သူတို့၏ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား ရွင်ဟိုင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်တို့... နန်းတော်ကို သွားပြီး ခဏလောက် အနားယူကြပါလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်သွား၏။ သူသည် အဲဒီတုန်းက အရှေ့ပင်လယ် နန်းတော်ကို ဗလာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ကြီးမားစွာ အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့သော်လည်း ယခု သူသည် သူ၏စုဆောင်းငွေများဖြင့် ရှင်သန်နေရသဖြင့် သူ့လက်ထဲတွင် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းများ သိပ်မကျန်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ အားလုံးပဲ အထဲကို ဝင်ပြီး ခဏလောက် အနားယူကြ။</p> <p> </p> <p>ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်ရွင်ဟိုင်... ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးဖို့အတွက် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ကို ငါတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးပါ။ ငါတို့ နောက်ကျရင် ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက အဲဒီ ငှက်မိုက်တွေကို သတ်ရအုံးမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရေအတွက်က များတာ သေချာပါစေ။ အရေအတွက် နည်းရင် ငါတို့ ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ မပြောနဲ့။ ငါတို့ရဲ့ အဟောင်းရော အသစ်ပါ စာရင်းအားလုံးကို အတူတူ ရှင်းကြမယ်"</p> <p> </p> <p>မြောက်ပင်လယ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ယူခဲ့သဖြင့် ရွင်ဟိုင်မှာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မြေခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက် ငွေညှစ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း မပြောဘဲ သိနေသည့် သတင်းစကားကို ကောင်းကောင်း နားလည်လေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>အေးလေ</strong><strong>…ငါတို့က ဒီခြိမ်းခြောက် ငွေညှစ်မှုကို သည်းခံရမယ်။ ဒီအဘိုးအိုတွေကို ဒီမှာ ထားနိုင်သရွေ့ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စု ရောက်လာတဲ့အခါ ငွေနည်းနည်း ပေးရမှာကို ငါတို့ စိတ်မဆိုးပါဘူး။</strong></p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ မင်းတို့ အားလုံးကို မတရား မဆက်ဆံပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်သည် လူတိုင်း ခံစားနိုင်ရန် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် နန်းတော်ထဲသို့ လှစ်ခနဲ ပြေးဝင်သွားကြပြီး အခမ်းအနား မပါဘဲ ထိုင်ကာ အားပါးတရ သောက်သုံးကြတော့သည်။ ယွင်ရှောင်က သေရာမှ ပြန်ရှင်လာသဖြင့် လူတိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က… "သခင်လေးယွင်... မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်က သတ္တမမြောက် တံခါးပေါက်ကို ဖောက်ထွက်တော့မှာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ သူ၏ဝိုင်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျက်လုံးရှင်တာပဲ။ ခင်ဗျား အဲဒါကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ပင်းချန်မှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ သတ္တမမြောက် တံခါးကို ဖောက်ထွက်တော့မှာလား။ မင်းမှာ လက္ခဏာတွေ ရှိနေပြီလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းတော့ ရှိတယ် ဝေဝါးပြီး မသေချာသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ငါ သိသားပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုကို စောင့်ဖို့ ကျန်ရစ်နေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး၊ ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ရှာနေတာပဲကွ"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ် ဒီနည်းလမ်းက အရမ်း ကောင်းတယ်။ ပြိုင်ဘက်က လုံလောက်အောင် အားကောင်းနေသရွေ့ တိုက်ပွဲမှာ သတ္တမမြောက် တံခါးကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြေက အရမ်း မြင့်မားတယ်"</p> <p> </p> <p>ပင်းချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း နောက်ကျရင် တိုက်ခိုက်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။ သူသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လေ့ကျင့်ချင်တဲ့ ဘယ်သူမဆို နောက်ကျရင် သွားလို့ရပါတယ်။ ယွင်ရှန်းမျိုးနွယ်စုက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေ ငါတို့ကို စိတ်မပျက်စေဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ စိတ်ပျက်ရရင် သူတို့ရဲ့ တံခါးတွေကို ငါတို့ တိုက်ခိုက်မှာပဲ။ ဒီမျိုးနွယ်စုလို့ ခေါ်တဲ့ဟာတွေက နာမည်အကြီးကြီး ရှိနေတာဆိုတော့ သူတို့ထဲမှာ အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အနည်းငယ် ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွင်ဟိုင်မှာ ထိတ်လန့်နေပြီး ဘာမှ မပြောရဲသော်လည်း ပြုံးကာ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတောင်းပေးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပင်းချန်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှု ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ပေကျန်နန်နှင့် စတင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ထိုလူ၏ နောက်ခံကို မသိသော်လည်း သူ၏ရှင်းပြချက်များနှင့် အသိပညာများက သူ့ကို စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားစေပြီး သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သာလွန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အချိန်နှင့်အမျှ ဝင်ရောက် ဆွေးနွေးကြပြီး ဆွေးနွေးပွဲမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းနေပြီး လူတိုင်း ကြီးမားစွာ အကျိုးအမြတ် ရရှိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save