Book List

<h2 style="text-align: center;"><strong>အခန်း (၃၀၂)</strong></h2> <h2 style="text-align: center;"><strong>မီးတောက်တိုင်းပြည်မှ လူများ ရောက်ရှိလာခြင်း</strong></h2> <h2 style="text-align: center;"><strong>*</strong></h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် တောင်တန်းလေးခုသည် ထိပ်သီးမိသားစုကြီး လေးခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤကာလအတွင်း သူတို့အားလုံးက သူလျှိုများကို စေလွှတ်ခဲ့ကြပြီး ပထမအဆင့်ဂိုဏ်း အသီးသီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို နေ့စဉ် ပြန်လည်သတင်းပို့စေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုနှင့် တခြားသူများ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ ခံတပ်မှ ထွက်လာပြီဟု သူလျှိုများ သတင်းပို့သည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်မိသော တချွင်ချွင်မြည်သံက သူတို့ကို အလွန်အမင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှာစမ်း... ငါ့အတွက် ရှာပေးစမ်း... နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ရဲ့ ခံတပ်က ဘယ်မှာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချို့သော မိသားစုများမှာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကြာအောင် မည်သူမှ မသိအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် လွယ်ကူနိုင်ပါ့မလဲ။ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်သည် သိပ်မကြီးသလို သိပ်လည်း မသေးငယ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခံတပ်တစ်ခုစီသည် မြေအောက်နက်နက်တွင် ဖြစ်စေ၊ သာမန်လူများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်ဖြစ်စေ ရှိနေတတ်သဖြင့် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန် တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုလုံးတွင် လုချန်မှလွဲ၍ နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ခံတပ်၏ တည်နေရာကို သိသောသူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ထိပ်သီးမိသားစုကြီး လေးခုက လူဘယ်လောက်ပဲ လွှတ်လွှတ်၊ အားထုတ်မှု ဘယ်လောက်ပဲ စိုက်ထုတ်စိုက်ထုတ် အဘိုးကြီးလျိုနှင့် တခြားသူများ ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း အထုပ်ကြီးအထုပ်ငယ်များဖြင့် သူတို့၏ ဂိုဏ်းများသို့ ပြန်လာသည်ကိုသာ ထိုင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ဖြင့် တစ်လတာ အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်လအတွင်း လုချန်နောက်သို့ လိုက်နေသော ဂိုဏ်းများသည် ဧရာမ စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ မူလက ဒုတိယအဆင့်ဂိုဏ်းများဖြစ်သော်လည်း ယခု သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများက ယခင် ပထမအဆင့်ဂိုဏ်းများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ အမည်နာမသည်လည်း တစ်လအတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုမှ နောက်ပြောင်စရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ခဲ့သော၊ ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော၊ မဟာယာနအဆင့် ထိပ်တန်းပညာရှင်ဖြစ်သော နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ယခုအခါ သူ၏ ခံတပ်များ မကြာခဏ ဝင်စီးခံနေရပြီး ဤအရာအားလုံးက မဟာရှအင်ပါယာ မြို့တော်ရှိ ထိုတည်းခိုခန်းမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရှင်မင်းကြီး... ဓားပြအဖွဲ့ နောက်တစ်ဖွဲ့ မြို့ထဲကို ဝင်လာပြန်ပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">မဟာရှအင်ပါယာ နန်းတော်၏ စာကြည့်ဆောင်အပြင်ဘက်တွင် မိန်းမစိုးတစ်ဦးက သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက ဤဓားပြများနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့တွင် မူဝါဒတစ်ရပ်တည်းသာ ရှိသည်။ သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ်ရန်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အကာအကွယ်ပေးဖို့ လူအင်အား တိုးချလိုက်။ သူတို့ကို ဘာမှ အဖြစ်မခံနဲ့”</p> <p style="text-align:justify">မဟာရှအင်ပါယာ၏ လက်ရှိအရှင်သခင်ကလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် မဟာရှအင်ပါယာ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အဖိနှိပ်ခံရဆုံး အရှင်သခင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့က သိသိသာသာ ဓားပြအဖွဲ့ဖြစ်နေသော်လည်း အကယ်၍ မြို့ထဲတွင် သူတို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီး သူဌေးလုက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှန်းမသိ သူ့ဆီကို အပြစ်ပုံချလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် တိတ်တဆိတ် လူများ ချထားပေးရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုနှင့် ဝေ့ယီချီတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖုံးကွယ်ထားစေချင်သည်ဟု လုချန်က ပြောခဲ့သော်လည်း အကင်းပါးသူ မည်သူမဆို ဘယ်လိုလုပ် မရိပ်မိဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလို ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတာက သိသာထင်ရှားတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုထက် မပိုပါချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မသိမသာဖြင့် လုချန်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုက ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆောင်းရာသီတောင် ရောက်နေပြီပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆေးလိပ်တစ်လိပ် သောက်ရင်း တည်းခိုခန်း ဝင်ပေါက်တွင် ထိုင်ကာ မီးခိုးငွေ့နှင့် ရေခိုးရေငွေ့များ ရောနှောနေသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးတိုးလေး မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလိုတွက်ကြည့်ရင် ငါ ဒီကိုရောက်နေတာ နှစ်ဝက်တောင် ရှိသွားပြီပဲ။ အချိန်တွေ ကုန်တာ တကယ် မြန်တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခံစားချက်တချို့ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အတော်လေး ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကိုလု... တကယ်ပဲ ခင်ဗျားကိုး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုလူက လုချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်နှာက အံ့သြဝမ်းသာမှုများဖြင့် ချက်ချင်း လင်းလက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကို... ခင်ဗျား နေကောင်းမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဧည့်သည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မီးတောက်တိုင်းပြည်မှ ရင်းနှီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှီဟိုမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်က လုချန် တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှီဟိုသည် တော်ဝင်စာမေးပွဲတွင် ပထမရရှိခဲ့ပြီး မီးတောက်တိုင်းပြည်တွင် အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လုချန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကြောင့် သူ့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့ကြသည်။ လုချန်၏ ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာသာ မရှိခဲ့လျှင် မီးတောက်တိုင်းပြည်၏ အရှင်သခင်သည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သတိရရမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟား... အစ်ကိုလု၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ခင်ဗျား အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို မလိမ်ခဲ့ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဟိုက လုချန်၏ အနောက်ဘက်ရှိ တည်းခိုခန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းသက်နေသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်က လုချန်က သူသည် စားဖိုမှူးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှီဟိုကို ပြောသောအခါ ရှီဟိုက နည်းနည်းလေးမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကိုလု... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တကယ် အထင်ကြီးသွားစေတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက်ကနေ သီးသန့် အမြန်လာခဲ့တာပါ။ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက် နယ်စပ်ကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကြီးက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တံခါးဝမှာ မတ်တတ်မရပ်နေနဲ့။ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်တော့် လက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ယနေ့ ရှီဟိုကို တွေ့ရ၍ သူ တကယ် ဝမ်းသာမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ အစ်ကိုလု။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ကို တာဝန်တစ်ခု ပါလာလို့ပါ။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ သေချာပေါက် အရက်ခွက်သုံးရာလောက် သောက်မိမှာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာကိစ္စကြောင့် အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက်ကနေ ဒီအထိ အမြန်လာခဲ့ရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက... မင်းသမီးလေးနဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဟိုက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တစ်ယောက်ယောက်က လက်ထပ်ခွင့် လာတောင်းတယ်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသမီးလေးကို ပြန်လာစေချင်နေတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် မမေးလိုက်ရခင်မှာပင် ကျင်ကျောင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကျင်ကျောင်း၊ ရှောက်ချင်းနှင့် ဖေ့ယီရှန်တို့ အတူတူ လျှောက်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရိုအသေပေးပါတယ် မင်းသမီးလေး”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းကို မြင်သောအခါ ရှီဟိုက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းသမီးလေး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော်မျိုးက မင်းသမီးလေးအတွက် သီးသန့် လာခဲ့တာပါ။ ဒါက အရှင်မင်းကြီးဆီက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စာတစ်စောင်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက စာကို ယူလိုက်ပြီး နှစ်ချက်ခန့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာထားက အကျည်းတန်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျင်ကျောင်းက ရှောက်ချင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီးနောက် ရှောက်ချင်းသည် သူမကို အထူးကျေးဇူးတင်ခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးသုံးဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည်လည်း မကြာသေးမီက ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တစ်ယောက်ယောက်က ခမည်းတော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ လျှို့ဝှက်စာကို ဖေ့ယီရှန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက တကယ် ရယ်ရတာပဲ။ ဒီလူက သူတို့ကိုသူတို့ အရမ်းချမ်းသာတယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက ရှီဟိုကို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းသမီးလေး... ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နှစ်ဆယ်က ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ လက်ရှိ ပြည်တွင်းအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုး မှန်းဆဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဟိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် မီးတောက်တိုင်းပြည်မှ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက် မြို့တော်သို့ မြင်းဖြင့် အမြန်လာခဲ့ရပြီး အိပ်ချိန်ပင် မရှိသလောက် နည်းပါးခဲ့သဖြင့် ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူများကြားက ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားကြောင်းကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆိုရင် ငါတို့ အခု ပြန်သွားသင့်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက လျှို့ဝှက်စာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အားလုံး အတူတူ သွားကြစို့။ ငါက အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက်ကို မရောက်ဖူးဘူးလေ။ ရှောက်ချင်းနဲ့ ငါလည်း လိုက်ကြည့်လို့ရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က အကြံပြုလိုက်ပြီးနောက် လုချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... ရှင့်ရဲ့ ဇနီးနှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်မ ခေါ်သွားမယ်နော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက ရွှေစင်ရွှေသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရထားလုံးတစ်စီးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တုကူးဖူကွေ့ မထွက်ခွာမီ ချန်ထားခဲ့သော ရထားလုံးဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးသုံးဦးက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤရထားလုံးကို အသုံးပြု၍ ခရီးသွားခြင်းက မြင်းကောင်းများကို အားကိုးခြင်းထက် များစွာ ပိုမြန်ပြီး အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက်သို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဖွဲ့သားများ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသော အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း လုချန်မှာ ပြောစရာစကားပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်နှင့် အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက် နယ်စပ်တွင် ရွှေစင်ရွှေသားရထားလုံးတစ်စီးက လေထဲမှ ဖြတ်သန်း မောင်းနှင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အာ... အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်ကနေ ထွက်လာတာနဲ့ လိုင်းမရှိတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က သူမ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ရဲ့ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ မိုးမန့် တချို့လောက် တင်မလို့ကို”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မိုဘိုင်းဖုန်း။ ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဟိုက စပ်စုချင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က မိုဘိုင်းဖုန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အမျိုးမျိုးကို ရှင်းပြပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြသပြီးနောက် ရှီဟိုမှာ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး မည်မျှ အံ့ဖွယ်ကောင်းကြောင်း အာမေဋိတ်သံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလောက် အံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ရှိနေတာ၊ အစ်ကိုလုက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်နက်နဲတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ယီရှန်... နင် တခြားကုန်းမြေတိုက်တွေမှာလည်း ဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင်တွေ စတင်တည်ဆောက်သင့်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အလောတကြီး မလိုပါဘူး။ သူဌေးလု ပြောတာက နောက်နှစ်လနေရင် ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှာ အဓိကဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်တဲ့။ ကျန်တဲ့ ဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင်တွေကို အဲဒီနောက်မှပဲ တည်ဆောက်ကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရထားလုံးသည် အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး လေထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မကြာမီ မီးတောက်တိုင်းပြည် နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက ရထားလုံး ပြတင်းပေါက်ခန်းဆီးကို မလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ရှုခင်းများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်... ဒါက ငါနေတဲ့နေရာပဲ။ ဟိုဟာက ဒေါင်လိုက်တောင်လေ။ တစ်ခါတုန်းက သူဌေးလုက ဒီတောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ဆိုခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒါက သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံထားရပြီး အခုထိ လက်ဆင့်ကမ်း ပြောဆိုနေကြတုန်းပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အို... အဲဒီအကြောင်း ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒေါင်လိုက်တောင်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ၊ ရွှေရောင်လွှမ်းတဲ့ ကုန်းမြေကြီးက မဆုံးနိုင်သေးဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရင်းဖြင့် ရထားလုံးလေးက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save