Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးတောက်တိုင်းပြည်သို့ ရောက်ရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရထားလုံးသည် မီးတောက်တိုင်းပြည်၏ လမ်းမများပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ရာ လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားသည်။ အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက်တွင် ဤရွှေစင်ရွှေသားရထားလုံးသည် အလွန်နာမည်ကြီးသောကြောင့် သခင်လေးတုကူး ရောက်လာပြီဟုပင် တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းပင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုကူးဖူကွေ့၏ ပုံရိပ်သည် သူတို့အနေဖြင့် ရွှေမှုန်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အစအနများကို ကောက်ယူရရှိနိုင်သည်ဟူသော သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှီဟိုက အခြေအနေ အနည်းငယ် လွဲချော်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော မင်းသမီးလေးက ဤရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ဤမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးက ဝန်းရံထားခြင်းကို ခံရမည်ဆိုလျှင် ဘယ်လို သင့်လျော်ပါ့မလဲ။ သူက ရထားလုံးပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ အကုန်လုံး စုရုံးနေကြတာလဲ။ မြန်မြန် လူစုခွဲကြစမ်း... မင်းသမီးလေးက ရထားလုံးထဲမှာ ရှိတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘မင်းသမီးလေး’ ဆိုသည့် စကားလုံးသုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အစောင့်များကို ခေါ်ရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ မီးတောက်တိုင်းပြည်မှ လူများသည် မင်းသမီးလေး၏ ဒေါသကြီးသော စရိုက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားဖူးကြပြီး ကြာပွတ်နဲ့ အရိုက်ခံရတာက တကယ်ကို နာကျင်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ‘မင်းသမီးလေး’ ဆိုသည့် စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းက ကပ်ရောဂါနတ်ဆိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ပြန့်ကျဲထွက်ပြေးသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရထားလုံး၏ ပြတင်းပေါက်ခန်းဆီးကို ထပ်မံမတင်လိုက်သည်။ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်လေးက လူတိုင်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအခါ သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စောစောကသာ မြန်မြန် ဆုတ်ခွာမသွားခဲ့လျှင် သူတို့ ကြာပွတ်နဲ့ အရိုက်ခံရပြီးလောက်ပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ကြောက်ရွံ့နေသည့်တိုင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူမအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရပြီးနောက် မင်းသမီးလေးသည် ပို၍ လှပလာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း ပို၍ ကျစ်လျစ်လာသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို သိမ်းပိုက်နိုင်သူ မည်သူမဆို ယောကျ်ားများကြားတွင် တကယ့်ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နေဦး... အဲဒီသူရဲကောင်းက ပေါ်လာပြီးသားပဲလေ။ အဲဒီတုန်းက သူက မင်းသမီးလေးရဲ့ တင်ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ အကြည့်များက မင်းသမီးလေးအပေါ်တွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေစဉ် ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ကောင်းမွန်သော နောက်ထပ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရွှေရထားလုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမဆုံး ထွက်လာသော အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပင် ခံစားမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရမ်းကြီးတာပဲ...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုရင်ဘတ် ပြည့်ဖြိုးမှုက ထိန်းချုပ်ထားရန်ပင် ခက်ခဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သူမှာ သဘာဝကျစွာပင် ဖေ့ယီရှန် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် သြဇာတိက္ကမကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။ သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် စောစောက သွားရည်ကျမတတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော ယောကျ်ားများပင် မသိစိတ်မှ အကြည့်လွှဲသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ရှောက်ချင်း ထွက်လာသည်။ သူမက နူးညံ့ပြီး အားနည်းနေပုံရကာ ယခင်က အရိုင်းဆန်ဆန် ရယ်မောပျော်ရွှင်တတ်သော သူမနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ရှောက်ချင်းက သူမ၏ စကတ်အနားစကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လူအများအပြား၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းခံရမှုက သူမကို အလွန်အမင်း နေရခက်စေပြီး မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေရဲသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက ရှောက်ချင်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာတွေ ကြည့်နေကြတာလဲ။ ထပ်ကြည့်နေရင် နင်တို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ချွင်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ခါးမှ ဓားမြှောင်က ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စောင့်ကြည့်နေသူများသည် အလိုအလျောက် ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်နေတုန်းပဲလား။ မျက်လုံးတွေ မလိုချင်တော့ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်တွင် လအနည်းငယ် ကြာနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သြဇာတိက္ကမက ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဤခြိမ်းခြောက်မှုက လူအများအပြားကို ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်သွားစေခဲ့ပြီး အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်၍ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက ရထားလုံးသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားနိုင်သော်လည်း ကျင်ကျောင်းက ဖေ့ယီရှန်နှင့် ရှောက်ချင်းကို လျှောက်လည်စေချင်သေးသည်။ မတူညီသော လေထုကို ခံစားစေချင်ပြီး ရှောက်ချင်း၏ အခြေအနေ တိုးတက်လာစေရန် မျှော်လင့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်၏ အလွန်တင်းမာပြီး အလျင်လိုသော လေထုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မီးတောက်တိုင်းပြည်မှ လူများသည် အလွန် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုစီ ရှိနေပြီး အရှင်သခင်ကလည်း ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက ဖိအားသိပ်မရှိဘဲ နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့က အချင်းချင်း အပြုံးများဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြပြီး လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများ သိပ်မရှိလှရာ ရှောက်ချင်း၏ စိတ်နှလုံးကလည်း များစွာ သက်သာရာရသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမ်းမပေါ်တွင် မီးတောက်တိုင်းပြည်၏ ဒေသထွက်ကုန်အချို့နှင့် စာပေပေါင်းချုပ်များကို ရောင်းချနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးတောက်တိုင်းပြည်သည် အလွန်ခိုင်မာသော စာပေအစဉ်အလာတစ်ခု ရှိသည်။ ဤအရာက ညတွင်းချင်း ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆယ်နှစ်တာ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း၊ ကျယ်ပြောလွန်းပြီး သိဖို့ခက်ခဲတယ်... မတွေးတောမိပေမယ့် မေ့ဖျောက်ဖို့ ခက်ခဲတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က ကဗျာစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါကို ဘယ်သူ ရေးခဲ့တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက အစ်ကိုလုရဲ့ စာပေပါရမီပါ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဟိုက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... သူက တကယ်ကို ဘက်စုံတော်တာပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်သည် လုချန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ နားလည်မှုက အလွန် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်က လုချန်က လူတိုင်းကို ဟော့ပေါ့ ကျွေးခဲ့ပြီး အားလုံး အရက်မူးသွားကြသည်။ ထိုအခါ ကျင်ကျောင်းက သူသည် ကဗျာနှင့် ဂီတကို တတ်ကျွမ်းကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ ဆူညံသံတွေသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက တကယ်ကို စာပေပါရမီ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“‘လူတွေကြားမှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ရှင်သန်ပြီး တစ္ဆေတွေကြားမှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို သေဆုံးတယ်’—ဒီစာကြောင်းကရော သူ့ရဲ့ လက်ရာပဲလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါလည်း အစ်ကိုလု ရေးတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အံ့ဩစရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က တကယ်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် မူလက ထင်ရှားသော မိသားစုမှ သခင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အချိန်အများစုကို သုတေသနပြုလုပ်ရာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း ကဗျာနှင့် ဂီတအကြောင်းကိုလည်း အနည်းငယ် နားလည်ပြီး ကဗျာကောင်းများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဖွဲ့သားများ လမ်းလျှောက်နေစဉ် အနီးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှ ကုကျန်းတီးခတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တေးသွားက အေးချမ်းပြီး ထူးခြားမှု မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရုတ်တရက် လေးလံသော ဗုံတီးသံနှစ်ချက်က သူတို့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကို ထွက်ပေါ်လာစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးယောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ စားသောက်ဆိုင်၏ အပေါ်ထပ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကုချင်းတီးခတ်နေပြီး တောင့်တင်းသန်မာသော ယောကျ်ားနှစ်ဦးကမူ စစ်သည်များ စစ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာတော့မည့်အလား ဗုံများကို တီးခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဗုံသံများက မိုးခြိမ်းသံလို မြည်ဟည်းသွားပြီး ကုကျန်းတေးသွားကလည်း အေးချမ်းငြိမ်သက်သော သံစဉ်မှနေ၍ လက်နက်များ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံ၊ စစ်မြင်းများ၏ အသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကျူးကျော်လာသော ရန်သူကို ကိုယ်စားပြုနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ တေးသွားပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်မှာ အာမေဋိတ်သံဖြင့်ပင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုကျန်းအသံနှင့် ဗုံသံများက အချင်းချင်း ရောယှက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် အဖွဲ့သားများသည် စစ်မြေပြင်တွင် ဟိန်းဟောက်နေသော စစ်သည်များ၏ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တီးခတ်နေသော အမျိုးသမီးက သီချင်းဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက နူးညံ့သော်လည်း ခွန်အားအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စစ်သူကြီး... မြောက်ပိုင်းက စပါးကျီ သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရပြီ၊ မြင်းခြောက်ကောင်နဲ့ စစ်သည်ဆယ့်နှစ်ယောက်က ရှင့်ရဲ့ အလာကို စောင့်နေတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ သီဆိုနေသည်မှာ လုချန် ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသော ‘စစ်သူကြီးရဲ့အချစ်’ သီချင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လုချန် သီဆိုခဲ့စဉ်ကမူ ၎င်းသည် ယောက်ျားပီသသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နယ်စပ်မြင်ကွင်းများ၊ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များနှင့် အဝေးမှ ချစ်သူကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများကို ဖော်ကျူးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ဤအမျိုးသမီး၏ သီဆိုဟန်ကတော့ အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသူတစ်ဦး၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ သူမရဲ့ ချစ်သူအတွက် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သီချင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ဖေ့ယီရှန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါလည်း အစ်ကိုလု ရေးတာပဲ။ အစ်ကိုလုနဲ့ ကျွန်တော်က တော်ဝင်စာမေးပွဲကို အတူတူ ဝင်ဖြေခဲ့ကြပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာပေပါရမီ ကွာဟချက်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလိုပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီဟိုက အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူပဲလား၊ သူဌေးလု... ရှင်က တကယ်ကို ဘက်စုံတော်တဲ့သူပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်၏ စိတ်ထဲတွင် တည်းခိုခန်း ဝင်ပေါက်၌ ထိုင်ရင်း နေပူဆာလှုံကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသော ထိုပုံရိပ်လေးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုပုံရိပ်က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုပိုပြီး ရှင်းလင်းလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ရှောက်ချင်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံက သူမ၏ အတွေးများထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဖေ့ယီရှန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျင်ကျောင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ယီရှန်... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်း၏ အသံကို နားထောင်ရင်း သူမ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေပြီး အားလုံးက လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုကို အားကျသော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြီးတော့ အလယ်မှာ... လူတစ်ယောက်က မိုဘိုင်းဖုန်းတွေ ရောင်းနေတာ ထင်ရှားတယ်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက် တစ်ခုလုံးက ဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင် အားလုံးကို ဖေ့ယီရှန်က တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမယ့် သူမကိုယ်တိုင်တောင် မိုဘိုင်းဖုန်းတွေကို ရောင်းချခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ သိထားရမည်။ အဲဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို လုချန်က ထိန်းချုပ်ထားတာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အခု အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်ပဲ မိုဘိုင်းဖုန်းတွေကို ရောင်းချနိုင်နေတာလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားကြည့်ကြစို့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးသုံးဦးက ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားကြပြီး ရှီဟိုက ရှေ့မှ လမ်းပြပေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုဘိုင်းဖုန်း ရောင်းနေသူမှာ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခု လက်ထဲတွင် သုံးလေးလုံးခန့် ကိုင်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လာကြပါ... အားလုံးပဲ လာကြည့်ကြပါ... ဒါက နောက်ဆုံးပေါ် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာပဲ၊ အဝေးမှာရှိတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို အတိုဆုံး အချိန်အတွင်း ဆက်သွယ်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">သူက အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော မိုဘိုင်းဖုန်း အချို့ကို မြှောက်ကိုင်ပြရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ။ ဈေးဘယ်လောက်လဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က စပ်စုချင်ယောင်ဆောင်ကာ အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save