Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သေဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဧရာမအရှိန်အဝါကြီးက ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ကျယ်ပြောလှသည်။ မဟာယာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင်မှ ဒီအောက်မှာ အသက်ရှူရခက်ခဲနေပြီး သမုဒ္ဒရာထဲက အချိန်မရွေး မှောက်ကျသွားနိုင်တဲ့ လှေငယ်လေးတစ်စင်းလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက မဟာယာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဆယ်ကျော်ဆီကနေ ပေါင်းစပ်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဖိအားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခုလေးတင် မာနထောင်လွှားပြီး ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေခဲ့တဲ့ လူတစ်စုမှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာတွေ ဖြူလျော့သွားကြသည်။ သူတို့က ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သာ ရှိခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ အခုတော့ ဧရာမစွမ်းအားတွေကို ကိုယ်စီ ထုတ်ဖော်နေကြတဲ့ ပုံရိပ် သုံးဆယ်ကျော်နဲ့ ပြည့်နှက်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပြောစမ်း... ပုရွက်ဆိတ်တွေဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ”</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာယာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဆယ်ကျော်။ အတိတ်ကဆိုရင် တွေးတောင် မတွေးရဲစရာဖြစ်ပြီး အခုအချိန်မှာတောင် ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုစူးကျင်တို့ လူကိုးယောက်မှာ မဟာယာနအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ခဲ့တာကတင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ နတ်ဘုရားတွေက ရွေးချယ်ထားခံရသူတွေလို့ ရင်ထဲကနေ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြတာမို့ ခုနကလို မာနတက်နေခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။ တစ်လှမ်းတည်းနဲ့ တက်လှမ်းပြီး ကုန်းမြေတိုက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နိုင်ပြီလို့ သူတို့ ယုံကြည်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူသုံးဆယ်ကျော်ပါတဲ့ အုပ်စုကြီးရှေ့မှာ သူတို့ဘယ်လောက်တောင် သေးသိမ်နေသလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူကိုးယောက်လုံးရဲ့ မျက်နှာတွေက ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ပိုင်သခင်ကြီး တစ်ယောက်သာလျှင် ဒီလွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ခံစားမိပြီးနောက် ကျေနပ်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒီလောက် အင်အားစုကြီးတစ်ခု စုစည်းမိသွားပြီဆိုမှတော့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်မလာနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ စာအုပ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့အတိုင်း မဟာယာန လေးဆယ့်ကိုးယောက်ထဲမှာ ကျင့်ကြံသူတွေကြားထဲက ဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ပဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အကုန်လုံးနီးပါး သာမန်လူတွေချည်းသာ။ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားကို ရရှိသွားတဲ့ တချို့က ထုတ်ဖော်မပြရဲကြသလို၊ တချို့ကတော့ စွမ်းအားရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး နတ်ဆိုးအရှင်သခင်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ ပိုင်သခင်ကြီးနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေကို အသေအလဲ ထွက်ပြေးရအောင် လုပ်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးမှာတော့ ပိုင်သခင်ကြီးက ပုန်းကွယ်နေတဲ့ မဟာယာန သခင်တွေကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး မမောနိုင်မပန်းနိုင် လိုက်လံရှာဖွေ စုစည်းကာ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်နဲ့ သေခန်းပြတ် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီးမှ ခက်ခက်ခဲခဲ အနိုင်ရခဲ့တာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခုတော့ လုချန် ပေါ်လာတာကြောင့် အခွင့်အလမ်းတွေအားလုံးက သူတို့ဘက်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီမို့ အားစိုက်ရတာ အများကြီး သက်သာသွားခဲ့သည်။ သူတို့အနေနဲ့ မဟာယာန သခင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက် စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မှာတော့ ဘာမဟာမိတ်မှ ထပ်တိုးမလာတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါကြောင့် နောက်မှဖြစ်လာမယ့် ရလဒ်က အခုအချိန်မှာ သိသိသာသာကို စောပြီး ရောက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပေါ်ဘက်တွင်တော့ လူကိုးယောက်လုံး တုန်ယင်နေကြသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ စောစောက မာနထောင်လွှားမှုတွေကနေ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုဆီသို့ အကြီးအကျယ် ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စကားပြောမနေနဲ့တော့... အကုန်လုံးကိုသာ သတ်ပစ်လိုက်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းဆိုသလို ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်ချီတွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို ရိုက်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ကုစူးကျင်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့ရဲ့ အသဲအသန် အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်သံတွေက တစ်သံတည်း ထွက်ပေါ်လာပေမဲ့ ဘာအသုံးမှ မဝင်ခဲ့တော့ပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စာကြည့်ဆောင်ရှေ့တွင်တော့ အရှင်မင်းကြီးက ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတွေက သူဌေးလုကို စိန်ခေါ်ရဲတဲ့သူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပိုင်သခင်ကြီး တစ်ယောက်တည်းသာ အထိအခိုက်မရှိ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့ ကိုးယောက်စလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရင်ဆုံး ကုစူးမိသားစုဆီ သွားမယ်။ ပြီးရင် သူတို့ကို မျိုးဖြုတ်ပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် အာကာသသခင် ရှောင်ပိုင် ဦးဆောင်မှုနဲ့အတူ လူတိုင်းက အံ့မခန်းမြန်ဆန်လှတဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ဘက်တောင်တန်း ကုစူးမိသားစု။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီနေ့မှာတော့ ကုစူးမိသားစုဝင်တွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးတွေ ပေါ်လွင်နေကြသည်။ သူတို့မိသားစုကနေ မဟာယာန သခင်တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကလည်း မဟာယာနအဆင့်ကို ဝင်ရောက်တော့မှာမို့ သူတို့အနေနဲ့ တခြား မျိုးနွယ်စုတွေအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးပဲ ပြင်ထားကြ... ဒီနေ့ ငါတို့ မူးမူးရူးရူး သောက်ကြမယ်ဟေ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေး နှစ်ယောက် မဟာယာနအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ပြီး ကုန်းမြေတိုက်ရဲ့ အသန်မာဆုံးတွေ ဖြစ်လာတာကို အောင်ပွဲခံကြမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါတွေရဖို့ ဟိုခွေးမလေးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်တော့ သူက အကျင့်သီလ ကောင်းမယ့်ပုံပါပဲ။ အခုတော့ သူ့ရဲ့ အသားတွေ သွေးတွေ အကုန် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီ။ မြင်ရတာ တော်တော်တော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ... ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအိုးအဖြစ် အသုံးချခံရတာက သူ့အတွက်တော့ ကံကောင်းမှုပဲလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲဒီခွေးမလေးက တကယ်ကို ချောမောလှပတာကွ။ သူ့ရဲ့ အသားတွေ စုပ်ယူမခံရ၊ အရိုးချည်း အရေချည်းသာ မဖြစ်သွားဘူးဆိုရင် သေနေရင်တောင် ငါ လက်ခံပေးနိုင်သေးတယ်ကွ... ဟားဟားဟား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ဘက်တောင်တန်းပေါ်တွင် ရယ်မောသံတွေက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အဲဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတာက လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့လွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားတွေကို ဘယ်သူကမှ ပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်း မရှိကြဘဲ သဘောတူညီစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အောင်ပွဲခံဖို့ ပြင်ဆင်နေကြစဉ်မှာပဲ ကောင်းကင်ယံမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်ဟလာပြီး ပုံရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကုစူးမိသားစု... သေမင်းကိုသာ ကြိုဆိုလိုက်တော့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူက ကုစူးမိသားစုကို စော်ကားရဲတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ကုစူးမိသားစုဝင်တွေက အပေါ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကုစူးမိသားစုက မဟာယာန သခင်နှစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကုန်းမြေတိုက်ရဲ့ အသန်မာဆုံး မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာကို မင်းတို့ မသိဘူးလား။ ဘယ်သူက သေရမှာ မကြောက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှင်မထားနဲ့... သတ်”</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သေရမှာ မကြောက်ဘူးဆိုရင်လည်း လာခဲ့ကြလေ။ ကုစူးမိသားစုကို စော်ကားရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဒီနေ့ အရှင်ပြန်မထွက်ရဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရောက်လာကြတဲ့ ပညာရှင်တွေက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ရဲ့ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနဲ့အတူ တောင်ထွတ်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခုလေးတင် ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့တဲ့ ကုစူးမိသားစုဝင်တွေဆီကနေ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ညည်းတွားသံတွေ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဟာယာန... အကုန်လုံးက မဟာယာနအဆင့်တွေကြီးပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မြန်မြန် ပြေးကြ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်စက္ကန့်လေးတင် လူတိုင်းကို အရှင်မထားဘူးလို့ အော်ဟစ်နေခဲ့တဲ့လူက အခုတော့ အသံတိတ်သွားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေးချူကို ရှာကြ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်အာက အစီအရင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီး ချူပိနင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တွေ့ပြီ... ဟိုဘက်မှာ”</p> <p style="text-align:justify">သူက တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီကို အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။ အဲဒီနေရာမှာတော့ ကုစူးကျင်က အသက်အောင့်ကာ စိတ်ကို စုစည်းပြီး ကောင်းကင်နဲ့ နှလုံးသားကို တစ်သားတည်းကျစေလျက် ပြင်ပကမ္ဘာကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့မှာတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ လှောင်ချိုင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအထဲရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေတဲ့ လျှော်တေအဝတ်တစ်ခု ကျနေပြီး အဲဒီအဝတ်ထဲမှာတော့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လူ့အရေခွံတစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အား... မင်းကို ငါ သတ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်အာက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒုက္ခပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်အာရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အဘိုးကြီးလျိုရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက အမြန်ပြေးသွားလိုက်ပြီး အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးလို နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်ထဲတွင်တော့ လုချန်၊ အဘိုးကုနဲ့ အခြားလူတစ်ချို့က တည်းခိုခန်း တံခါးဝမှာ ရပ်ရင်း အဘိုးကြီးလျိုတို့ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကုက သူ့အင်္ကျီစကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ချောင်ရွဲ့လျန်က သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီပြီး အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေကာ ထောင်ယွီကတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သိသိသာသာကို အိုမင်းသွားသလို ပုံပေါက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မပူပါနဲ့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုတို့အဖွဲ့ ထွက်သွားပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာမှာ မြို့တော်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လုချန်နဲ့ အခြားလူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ အဘိုးကြီးလျိုတို့အဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာကို သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုတို့ရဲ့ တည်တင်းနေတဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လုချန်က နိမိတ်မကောင်းတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အက်ကွဲကြောင်းဝကို စိုက်ကြည့်ရင်း မမြင်ရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ပုံရိပ်လေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရဖို့ သူ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ဘာမှ ပေါ်မလာခဲ့ပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပဲ အဘိုးကုရဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချောင်ရွဲ့လျန်ရဲ့ ငိုကြွေးသံက ပိုကျယ်လာပြီး ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး”</p> <p style="text-align:justify">ထောင်ယွီရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အားအင်တွေ အကုန်ယုတ်လျော့သွားသလို ပျော့ခွေကျသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပိနင်လေးရယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပေါ်ဘက်မှာတော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ အဘိုးကြီးလျိုတို့အဖွဲ့ ရောက်လာပြီးနောက် ဘယ်သူကမှ စကားမပြောဘဲ အကုန်လုံး ငြိမ်သက်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်...”</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးမှာတော့ အဘိုးကြီးလျိုက လုချန်ဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်တို့ ဒါလေးပဲ ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ သာမန် လျှော်တေအဝတ်တစ်ခုသာ ပါလာခဲ့တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save