Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျို၏စကားအဆုံးတွင် အားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအရိပ်မှာ အခြားမဟုတ် နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နတ်ဆိုးအရှင်သခင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုနှင့် အခြားသူများ သတိအနေအထား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခင်ဗျား ရောက်လာတာ အတော်ပဲ။ အဲဒီ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းကို ပေးစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ကို မြင်သည်နှင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... အဲဒါက...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မှာ အကြောင်းရင်းမသိဘဲ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ အဆိုပါ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းသည် မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သူ သွားရောက်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ထုတ်မပြခဲ့ဖူးချေ။ သူဌေးလုက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ့ကို ပေးလိုက်စမ်းပါ”</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုက ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားဂိုဏ်းချုပ်များကလည်း ထိုနည်းတူ လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းကြောင့် နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မှာ ခဏတာမျှ အာရုံလွတ်သွားခဲ့သည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လူတိုင်း၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က သူသာ ငြင်းဆန်မည့်အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ ပြမိသည်နှင့် ဤမဟာယာနအဆင့် ပညာရှင် သုံးဆယ်ကျော်က သူ့ကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်လိုက်မည်ဆိုသည်ကို လုံးဝ သံသယမဝင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလုရဲ့ အမိန့်ကို ကျုပ်က ဘယ်လိုလုပ် လွန်ဆန်ရဲမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်သာရှိသော မည်းနက်နေသည့် ပုလင်းလေးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုလင်းလေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစုပ်ယူမှုစွမ်းအားက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။ ၎င်းက နတ်ဝိညာဉ်များကိုသာ စုပ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့် အဘိုးကြီးလျိုက ချက်ချင်း ယူလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လုချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify">ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် အာကာသသခင် ရှောင်အာက လုချန် ဘာကြောင့် ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းကို လိုချင်သလဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက ရှေ့ထွက်ကာ ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် အာကာသကို တိုက်ရိုက်ခွဲကာ ကုစူးမိသားစုရှိရာ ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော လေအေးတစ်ချက်က တောင်ဘက်တောင်တန်း၏ ထိပ်ပိုင်းကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် သာမန်လူများသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလောက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုလေအေးများ တိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းက ပို၍ပို၍ လေးလံလာသည်ကို ရှောင်အာ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက သေဆုံးသွားသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အစီအရင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီး အာကာသစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တောင်ဘက်တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ချိတ်ပိတ်လိုက်ကာ လမ်းပျောက်နေသော ဝိညာဉ်များ ထိုနေရာမှ မထွက်ခွာနိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။ ကျောချမ်းဖွယ် လေအေးများ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားမှသာ သူက ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်အာ၏ အသွားအပြန် ခရီးစဉ်က စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်သော်လည်း လူတိုင်းကမူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်အာ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အဘိုးကုနှင့် အခြားသူများက သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တောင်ဘက်တောင်တန်းပေါ်က ဝိညာဉ်တွေအားလုံးကို ကျွန်တော် စုပ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ သခင်မလေးချူ ပါမပါဆိုတာကိုတော့ အာမမခံနိုင်ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းကို လုချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏လက်ထဲရှိ မည်းနက်နေသော ပုလင်းလေးကို ကြည့်ရင်း လုချန်က ချူပိနင်၏ ဝိညာဉ် တကယ်ပဲ အထဲတွင် ရှိမရှိ သေချာမသိနိုင်ပေ။ သူ မှတ်မိသည်က ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းသည် ခုနစ်ရက်အတွင်း သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်များအားလုံးကို စုပ်ယူနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ကိုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကု သူ့ထံ လာရောက်ခဲ့သည်မှာ ယနေ့နံနက်ပိုင်းက ဖြစ်သဖြင့် ချူပိနင်၏ ဝိညာဉ်က တောင်ဘက်တောင်တန်းမှ သိပ်အဝေးကြီးသို့ ရောက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အကြည့်က ပုလင်းလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး လုချန် ခေတ္တမျှ စိတ်အာရုံလွင့်မျောသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အမြင်အာရုံက ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အထက်စီးမှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်က အဆုံးအစမဲ့ မှောင်မိုက်နေသော နေရာကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုအထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာက လွင့်မျောနေကြသည်။ သူတို့က ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေကြပုံရပြီး အချင်းချင်း ဆုံမိသည်နှင့် ရှောင်လွှဲ၍မရသော ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသားဝိညာဉ်တစ်ခုက သူ၏ ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုးကာ အမျိုးသမီးဝိညာဉ်တစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်ကို လုချန် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ထိုအစအနများကို သူက စုပ်ယူလိုက်ပြီး ပို၍ပင် အားကောင်းလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းမျိုးက ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းအတွင်းတွင် အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းကိုယ်တိုင်က မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များကို သန့်စင်ရန် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထဲရှိ ဝိညာဉ်များသည် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ပြီး စားသောက်ကြမည်ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အသန်မာဆုံး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်ပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်လေးကို လိုက်ရှာလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ အကြည့်က ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သေချာမလေ့လာရသေးခင်မှာပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ထိုဝိညာဉ်လေးမှာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး စားသောက်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ ဘယ်မှာလဲကွာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူ နောက်ကျသွားမည်ကို၊ နောက်ထပ် ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်တွင်မူ လူတိုင်းက မျက်စိမှိတ်ထားသော လုချန်ကို အသံတိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ့ကို တွေ့ကို တွေ့ရမယ်... တွေ့ရပါစေ”</p> <p style="text-align:justify">ချောင်ရွဲ့လျန်၏ မျက်လုံးများက ငိုထားလွန်းသဖြင့် နီရဲယောင်ယမ်းနေကာ လက်နှစ်ဖက်ကို လက်သီးတင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းခွံများက အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တွေ့ပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမှောင်ထုထဲတွင် လုချန်က သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားဝိညာဉ်များနှင့် မတူဘဲ သူမက လင်းလိုက် မှိန်လိုက် ဖြစ်နေကာ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည့်အလား အလွန်အမင်း အားနည်းထိခိုက်လွယ်နေပုံပေါ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူပိနင်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအိုးအဖြစ် အသုံးပြုခံခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ နတ်ဝိညာဉ်မှာ ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုကြီးကို ခံစားခဲ့ရပြီး အခြားသူများထက် များစွာ ပို၍ အားနည်းနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမရှိရာနေရာတွင် အခြားလမ်းပျောက်ဝိညာဉ်များ မရှိနေခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူမမှာ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အားနည်းလှသော ထိုပုံရိပ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချန်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒုက္ခပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဧရာမ လမ်းပျောက်ဝိညာဉ်ကြီးတစ်ခုက ချူပိနင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူမကို ဆွဲဖြဲရန် ရည်ရွယ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူပိနင်၏ သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူမက လမ်းပျောက်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးသွားသော်လည်း သူမ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်များကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထွက်သွားစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းက သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ၎င်း၏ သခင်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုဟိန်းဟောက်သံက အလွန်ထိရောက်မှုရှိပြီး ဧရာမ လမ်းပျောက်ဝိညာဉ်ကြီးမှာ ချူပိနင်ကို ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်ရဲတော့ဘဲ လှည့်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆက်လက်တုံ့ဆိုင်းမနေရဲတော့ပေ။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းထဲမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ပန်းပုဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဘိုးကြီးလျို... အထဲက ရွှေနဂါးဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကူညီပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်”</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုက တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ ပန်းပုဓားကို စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်မောင်းလုံးခန့်သာရှိသော ရွှေနဂါးဝိညာဉ်တစ်ခုကို ပန်းပုဓားထဲမှနေ၍ သူက အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ရွှေနဂါး၏ ကိုယ်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဤနဂါးဝိညာဉ်က သူ၏ ယဉ်ပါးအောင် ဆုံးမထားခြင်းကို ခံရပြီးသားဖြစ်သည်။ သူက ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး မှတ်သားထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချူပိနင်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ သူမ၏ အားနည်းမှုကြောင့် အခြား လမ်းပျောက်ဝိညာဉ်များစွာက သူမကို သားကောင်အဖြစ် ပစ်မှတ်ထားနေကြပြီး သူမကို ဝိုင်းရံထားကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမ်းပျောက်ဝိညာဉ်များတွင် တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ရမည်ဆိုသည့် သဘောတရားကိုတော့ သူတို့ နားလည်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ၏လက်ထဲရှိ ရွှေနဂါးဝိညာဉ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ချူပိနင်ကို ကာကွယ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှေနဂါးဝိညာဉ်က လက်နက်အဖြစ် သွန်းလုပ်ခံထားရခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အပြင်လောကတွင် မည်သည့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှ မရှိပေ။ သို့သော် ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းအတွင်းတွင်တော့ ၎င်းကိုယ်တိုင်က ဝိညာဉ်တစ်ခုဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ ရွှေရောင်ပုံရိပ်ကြီး ပေါ်လာပြီး ရှည်လျားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လမ်းပျောက်ဝိညာဉ်များအားလုံး ချက်ချင်းပင် တုန်ယင်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှေနဂါးကြီးက ချူပိနင်ကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်ရာ ချူပိနင်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါကတော့ ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ ရှာတွေ့နိုင်သမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်း ရှိနေသရွေ့ ချူပိနင်၏ ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် သေချာစေနိုင်ပြီး တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူမကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သူ သေချာပေါက် ရှာတွေ့လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းထဲမှ ထပ်မံထွက်ခွာလာပြီးနောက် အဘိုးကုနှင့် အခြားနှစ်ယောက်က သူ့ကို ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလာပြီး မေးခွန်းများ မေးကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ နည်းလမ်းမရှိသေးဘူး။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ရတနာတွေ အများကြီး လိုအပ်လို့ အခွင့်အလမ်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီသတင်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုထဲကနေ အနည်းငယ် ကံကောင်းသွားတယ်လို့ ဆိုရမည်။ အဘိုးကုနှင့် အခြားနှစ်ယောက်က ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းထဲဝင်ပြီး ချူပိနင်ကို ကြည့်ရှုခွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုရာ လုချန်ကလည်း သေချာပေါက် ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ဘေးတွင်ရှိနေသော နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ခင်ဗျားရဲ့ ဒီပုလင်းကို ကျုပ် ယူလိုက်မယ်။ သေချာတာပေါ့... အဲဒီအတွက် လျော်ကြေးအနေနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တစ်ခု ကျုပ် ပေးပါ့မယ်။ ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုက ခင်ဗျား ထင်ထားတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား လိုချင်တာက အောက်မှာ မဟုတ်ဘဲ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေထဲက တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုမှာ ရှိတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် ပြောလိုက်သော စကားအချို့က အခြားသူများကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းက နတ်ဆိုးအရှင်သခင်သည် ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုကို လွှမ်းမိုးအုပ်ချုပ်ချင်သည်ဟု ထင်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သေချာမစဉ်းစားမိခဲ့ကြပေ။ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ စွမ်းအားမျိုးနှင့်သာ သူက လွှမ်းမိုးအုပ်ချုပ်ချင်လျှင် ဘာကြောင့် စစ်ပွဲတစ်ခုကို ဖန်တီးနေစရာ လိုမည်နည်း။ သူကိုယ်တိုင်က ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရပ်တည်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ အလိုရှိသည်က ကုန်းမြေတိုက်ငါးခု၏ အောက်တွင် ရှိနေသောအရာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဖွင့်ချခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... ကျုပ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ မပူပါနဲ့... ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျုပ် မပြောပါဘူး။ ဒီသတင်းအချက်အလက်က ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းနဲ့ လဲလှယ်တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က လုချန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးလု”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ရင်ထဲတွင် သိနေသည်။ အကယ်၍ ဤသတင်းအချက်အလက်သာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းတစ်လုံးနှင့် လဲလှယ်လိုက်ရသည်မှာ အလွန်အမင်း တန်လွန်းလှသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားမည်ဆိုတာကိုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save