Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မထွက်ခွာမီ ည</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကုနဲ့ အခြားနှစ်ယောက်က ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းထဲကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်တွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပုလင်းထဲက အမှောင်ထုကြီးက သူတို့ကို အလွန်အမင်း နေရခက်စေသည်။ ချူပိနင်က အရင်မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် အခုအချိန်မှာ ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်ဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ အဘိုးကြီးလျိုက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ ကုစူးမိသားစုက အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို တမင်တကာ ဖမ်းဆီးလာခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကုစူးကျင် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ သန့်စင်ခြင်းနည်းလမ်းက တော်တော်လေး ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်နေတာကို အဘိုးကြီးလျို တွေ့လိုက်ရလို့ဖြစ်သည်။ ဒီနည်းလမ်းက အကောင်းဆုံးရလဒ်ကို ပေးနိုင်ပေမဲ့ ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ အဲဒါက ကျင့်ကြံခြင်းအိုးအဖြစ် အသုံးချခံရမယ့်သူဟာ အစီအရင်ထဲကို သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် ဝင်ရောက်ရမှာ ဖြစ်သည်။ အစီအရင်ထဲကို လှည့်စားပြီး ခေါ်သွင်းခံရရင်တောင်မှ အစပိုင်းမှာ တစ်ခုခုမှားနေမှန်း ချက်ချင်းသိနိုင်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်ခွာသွားလို့ ရနိုင်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုစူးမိသားစုရဲ့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်က ပြောပြသည်က...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် လျိုမိသားစုရဲ့ မင်္ဂလာပွဲနေ့မှာ ကုစူးကျင်က ချူပိနင်ကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ပြီး သူဌေးလုနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ချူပိနင်က အစီအရင်တစ်ခုထဲဝင်ပြီး လုချန်နဲ့ သူမကြားက အချိတ်အဆက်ကို အသုံးပြုကာ လုချန်ရဲ့ အတိကျဆုံး တည်နေရာကို ရှာဖွေရမယ်လို့ ဆိုသည်။ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ အရမ်းနာကျင်ရလိမ့်မယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ချူပိနင်ကတော့ နည်းနည်းလေးတောင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စိတ်ဝိညာဉ်ချီ လှောင်ချိုင့်ကြီး ဖြစ်တည်လာတဲ့အထိ အစောပိုင်းအဆင့်တွေမှာ သူမက သည်းခံခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်ကျမှသာ ဒါက လှည့်စားမှုတစ်ခုမှန်း ချူပိနင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပေမဲ့ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါကိုကြားပြီးနောက် လုချန် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ကျုပ် ကယ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အဘိုးကုနဲ့ အခြားသူတွေကို ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုန်းမြေတိုက်ငါးခု ပေါင်းစပ်ခြင်းက တစ်ရက်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ညနေပိုင်းရောက်မှသာ မြေလွှာက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က မဟာရှအင်ပါယာရဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးကို လုချန် စိတ်ကြိုက်စီရင်နိုင်ဖို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက မူလက သူ့အတွက် ကျောထောက်နောက်ခံ ရပြီလို့ ထင်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်လို လူမျိုးကတောင် သူဌေးလုကို မျက်နှာသာပေးလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့တွင် နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ နေ့သစ်တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုန်းမြေတိုက်ငါးခု ပေါင်းစပ်သွားမှုနဲ့အတူ တောင်တန်းကြီးများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ လူများစွာက အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က လုချန်ရဲ့ အမိန့်အရ ကျန်တဲ့ ကုန်းမြေတိုက်လေးခုမှာ ဆစ်ဂနယ်တာဝါတိုင်တွေ စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဆစ်ဂနယ်တာဝါတိုင်တွေအကြောင်းက ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုလုံးကို ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သလို၊ မိုဘိုင်းဖုန်းတွေအကြောင်းကိုလည်း အခြားကုန်းမြေတိုက်လေးခုက လူတွေကြားထဲမှာ ပြောဆိုနေကြတာ လအနည်းငယ် ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်က ဒီအဆင်ပြေတဲ့ ကိရိယာလေးအကြောင်းကို လူတိုင်း သိထားကြပြီး လိုချင်နေခဲ့ကြတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် ဆစ်ဂနယ်တာဝါတိုင်တွေက ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုလုံးကို အလွယ်တကူ လွှမ်းခြုံသွားနိုင်ခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း အခြေခံဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင် သုံးရာ့တစ်ဆယ့်ကိုးတိုင် တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရလဒ်အနေနဲ့ ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုလုံးက အခုဆိုရင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဖေ့ယီရှန်ကို နောက်ထပ် ဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင် တစ်ရာ ထပ်ပေးခဲ့ပြီး မိုဘိုင်းဖုန်း သိန်းနဲ့ချီကို ကြိုတင်ရောင်းချပေးခဲ့သည်။ အရာသိခန်းမက အခုဆိုရင် ဖုန့်မိသားစုကို လုံးဝ ကျော်တက်သွားပြီး ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှာ အချမ်းသာဆုံး အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာပြီလို့ ဆိုရမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဒီလောက်များပြားတဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်းတွေကို ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ သူ ထွက်ခွာတော့မယ်ဆိုတာကို ဖေ့ယီရှန် နားလည်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှာ ဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင်တွေ တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားချိန်မှာ လုချန်ရဲ့ နာမည်ကလည်း အကုန်ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ကိုတောင် ခေါင်းငုံ့သွားစေနိုင်တဲ့ ဒီသူဌေးလုအကြောင်းကို လူတိုင်း သိသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိပ်သီးမိသားစုကြီး လေးခုထဲမှာတော့ ကုစူးမိသားစုနဲ့ မုရုန်မိသားစုတို့ လုံးဝ မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရပြီး သူတို့နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့ ဒုတိယအဆင့် ဂိုဏ်းတွေလည်း အကုန် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။ အဘိုးကြီးလျိုနဲ့ အခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ ဒေါသတွေကို အကုန်အစင် ပေါက်ကွဲပစ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[ပင်မမစ်ရှင် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဆုလာဘ် - စံပယ်ပျားရည် လက်ဖက်ရည် ဖော်စပ်နည်း x၁၊ အပြင်ထွက်ခွင့် အချိန် ဆယ်မိနစ်]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[ဒွါဒသမမြောက် ပင်မမစ်ရှင်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပါပြီ။ အချိန်ကန့်သတ်ချက် - သုံးရက်။ မစ်ရှင်အကြောင်းအရာ - မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရောက်ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ပါ။ မစ်ရှင်ဆုလာဘ် - စနစ်မှ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု။ ကျရှုံးပါက ပြစ်ဒဏ် - အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်းအားလုံး ဖျက်သိမ်းခံရမည်]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဒါက လုချန်ကို အလျင်လိုစေရန် တွန်းအားပေးနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[စံပယ်ပျားရည် လက်ဖက်ရည် - နွေရာသီအလယ် ညနေခင်းချိန်တွင် ခူးဆွတ်ထားသော ဖြူစင်၊ ဖူးရွ၊ မွှေးပျံ့ပြီး အနံ့ကြာရှည်ခံသည့် အထပ်ထပ်သော စံပယ်ပန်းများဖြင့် နှပ်ထားသည်။ တစ်ခွက်သောက်လျှင် လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ငါးရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်စေနိုင်သည်။ တစ်နေ့လျှင် တစ်ခွက်သာ သောက်သုံးခွင့်ရှိပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ တစ်လခြား တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သည်။ တန်ဖိုး - အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကောင်တာပေါ်တွင် ဖော်စပ်နည်းမှတ်တမ်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လုချန်က ၎င်းကို ကောက်ယူဖတ်ရှုလိုက်ချိန်တွင် တည်းခိုခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌ အပင်အိုးအသစ်တစ်အိုး ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအပင်က စံပယ်ရနံ့ ရေနွေးကြမ်းအတွက် အသုံးပြုသော အပင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူညီနေသော်လည်း တစ်ခုက အရသာပေါ့ပါးပြီး နောက်တစ်ခုက ချိုမြိန်နေခြင်းသာ ကွာခြားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စနစ်ရဲ့ မစ်ရှင် ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ လုချန်အတွက် ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ သူရဲ့ အနာဂတ် တိုးတက်မှုအားလုံးက မဟာတောရိုင်းနယ်မြေထဲမှာပဲ ရှိနေသည်။ ကမ္ဘာ့အမြင်မစ်ရှင်က မဟာတောရိုင်းနယ်မြေထဲမှာ၊ အိမ်ပြန်လမ်း အစီအစဉ်က မဟာတောရိုင်းနယ်မြေထဲမှာ၊ စားပွဲထိုးမလေးကလည်း မဟာတောရိုင်းနယ်မြေထဲမှာ၊ သူတောင်းစားအဘိုးအိုကလည်း မဟာတောရိုင်းနယ်မြေထဲမှာ၊ တုကူးဖူကွေ့ကလည်း အဲဒီမှာရှိနေသလို ချူပိနင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာဖို့ မျှော်လင့်ချက်ကလည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ရှီကျင်းတိုနဲ့ ဝေ့ယီချီတို့ကို အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီး ဆေးတောင်ကြားကိုသွားကာ တောင်ကြားသခင်စွန်းကို ရှာဖို့ WeChat ကနေ စာပို့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီကိုရောက်သွားရင် ငါ မင်းတို့ကို ဘာအကူအညီမှ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ဘယ်လိုရပ်တည်မလဲဆိုတာ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ အပေါ်မှာပဲ လုံးဝ မူတည်လိမ့်မယ်။ အတန်ကြာတဲ့အထိ ငါ မင်းတို့ကို ဆက်သွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ကြနဲ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုဘိုင်းဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ရင်း ဒီ့နောက်ပိုင်း အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဖုန်းကို သူ လိုအပ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို လုချန် သိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းက ပေးလာတဲ့ မစ်ရှင်က ထူးဆန်းနေသည်။ သူ့ကို ဂိုဏ်းတစ်ခုထဲ အရင်ဝင်ခိုင်းနေတာက လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားရတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ တည်းခိုခန်းတံခါးကို သူ ပိတ်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ မီးတောက်လို နီရဲနေတဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို ဖြတ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မွှေးရနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခု နှာခေါင်းထဲ ဝင်လာပြီး ကျက်သရေရှိလှတဲ့ ပုံရိပ်လေးတစ်ခုက သူ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှင် ထွက်သွားတော့မလို့လား”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းက လုချန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မျက်နှာအပ်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။ ဒီလို ရဲတင်းစွာ လုပ်ရတာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ လုချန် ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာကိုသာ သူမ မသိခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုလို ရဲတင်းဖို့ သတ္တိမွေးနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ မြို့တော်မှာ နေလာခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး လုချန်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့တာမို့ လုချန်ရဲ့ မိန်းမလို့တောင် လူတွေက သတ်မှတ်ထားကြသည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူမနဲ့ လုချန်ကြားက အဲဒီစည်းကို မကျော်ရသေးဘူးဆိုတာကို သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ သူမ ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူသာ ထွက်သွားခဲ့ရင် သူမအတွက် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးဆိုတာ ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ရင်ခွင်ထဲက လှပတဲ့ ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မကို ယူပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘ-ဘာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မကို ယူပါလို့”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းရဲ့ ပွင့်လင်းရဲတင်းတဲ့ စရိုက်ကြောင့် သူမက သွယ်ဝိုက်ပြီး သိပ်မပြောတတ်ပေ။ သူမက ဖနောင့်လေးကို ညင်သာစွာ ချိတ်ဆွဲလိုက်ရာ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခြေတံလေးက တည်းခိုခန်းတံခါးကို အလွယ်တကူပဲ ပိတ်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖြူဝင်းနေတဲ့ သူမရဲ့ လက်လေးတွေက ညင်သာစွာ ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ လုချန်ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ဖြူဝင်းလှပတဲ့ အသားအရေက ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျင်ကျောင်းရဲ့ ရမ္မက်ပြင်းပြမှုက သူမရဲ့ စရိုက်လိုပဲ တားဆီးမရအောင် လွတ်လပ်ပွင့်လင်းလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေ ဆူပွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အဆင်မပြေစွာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကူညီချွတ်ပေးလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့ နောက်ထပ် စကားတွေ ပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။ လုချန်ရဲ့ အတွေးတွေထဲမှာ သားရဲတစ်ကောင်လို ကျင့်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သားရဲထက်ဆိုးတဲ့ကောင်လို့ အပြောခံရမလားဆိုတာကိုတောင် ချီတုံချတုံ မဖြစ်နေတော့ဘဲ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းအတွင်းတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက တစ်သားတည်း ရောယှက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းစောစောတွင် လုချန်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ကျင်ကျောင်းက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထွက်သွားမှန်းမသိပေ။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူကိုယ်တိုင်က တည်းခိုခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေသေးသော်လည်း အထဲရှိ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခန်းလွတ်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save