Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြောင်တလင်းခါနေတဲ့ အခန်းကြီးကို ညည်းညူပြောဆိုလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ထွက်လိုက်ချိန်မှာတော့ အပြင်ထွက်ခွင့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်တံခါးတွေအားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ ကျင်ကျောင်းနှင့် အခြားသူများ ဒီမှာ မရှိကြပေ။ ခွဲခွာရမည့် ဝမ်းနည်းမှုကို လျော့ပါးစေရန် သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေကြခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီမိန်းကလေးတွေ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ သူ နားလည်ပါသည်။ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေကို သွားမည့်အကြောင်း သူ ပြောပြပြီးကတည်းက သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မည့်အကြောင်း ဘယ်သူကမှ ထုတ်မပြောခဲ့ကြပေ။ သူတို့အားလုံးက အသိဉာဏ်ရှိကြပြီး အဲဒီနေရာက ရိုးရှင်းတဲ့နေရာမျိုး မဟုတ်မှန်း သိကြသည်။ လုချန်နောက်ကိုသာ လိုက်သွားခဲ့လျှင် သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီကြောင့် လုချန် ခြိမ်းခြောက်ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို သူတို့အားလုံး သိထားကြသည်။ သူတို့ နှုတ်ကနေ ဘာမှ မပြောခဲ့ကြပေမဲ့ လုချန်အတွက် နောက်ထပ် ပြဿနာတွေ ထပ်မရှာပေးချင်ကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်... ထွက်သွားတော့မလို့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုက လမ်းထောင့်ကနေ ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း... မဟာတောရိုင်းနယ်မြေကို သွားကြည့်မလို့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီမနက် ဆရာဦးလေးငယ်ရဲ့ မိန်းမတွေ မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားကြတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်။ သူတို့က ဆရာဦးလေးငယ် ထွက်သွားတာကို မကြည့်ရက်လို့နေမှာပါ။ အရမ်းနာကျင်ရမှာမို့လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အသည်းခံရ အခက်ဆုံးအရာက မိန်းမလှလေးတွေရဲ့ ကြင်နာယုယမှုပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တခြားဘယ်သူမှလည်း မလာကြပါဘူး။ ဒါလေးကို ဆရာဦးလေးငယ်ဆီ ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုက လုချန်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အဲဒီအထဲမှာ အားလုံးပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပါဝင်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် ငြင်းမနေခဲ့ပါ။ သူ အသုံးပြုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ ဒါတွေက အားလုံးရဲ့ စေတနာတွေပဲလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးကို ကျုပ်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်... ဒီက ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဆရာဦးလေးငယ်ဆီကို လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်။ အဲဒီမှာ မိုဘိုင်းဖုန်း သုံးလို့ရမရတော့ မသိဘူးနော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အဲဒီရောက်မှပဲ စမ်းကြည့်ရတာပေါ့။ မရဘူးဆိုရင်လည်း ကျုပ်နာမည်ကိုသာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်... ဟားဟားဟား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဆရာဦးလေးငယ်က မဟာတောရိုင်းနယ်မြေကို ရောက်သွားရင်တောင် နာမည်မသိတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာမှ မဟုတ်တာ”</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးလျိုကလည်း ခွဲခွာရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို ပြယ်သွားစေရန် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ... စကားတွေ များမနေနဲ့တော့။ ကျုပ် သွားရတော့မယ်။ ဒီထက် ပိုနောက်ကျရင် နောက်ဆုံးရထားကို မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” လုချန်က အရွှန်းဖောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်... ဒီက ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီသာ လွှဲထားခဲ့လိုက်ပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အိုကေ... ဒါဆို ကျုပ် သွားပြီ။ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဟာတောရိုင်းနယ်မြေမှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်းထောင့်မှနေ၍ ပထမအဆင့်ဂိုဏ်းချုပ်များ၊ ရှောက်ချင်းနှင့် အခြားမိန်းကလေးများ အပါအဝင် ပုံရိပ်တစ်ရာနီးပါး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ ထွက်သွားပြီ”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး လုချန် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေရာကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးနယ်လွန်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှောက်ချင်းကော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">မီးတောက်လို နီရဲနေတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကျင်ကျောင်းက ဒီနေ့မှာ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသလို ပုံပေါက်နေသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆေးခန်းမှာလေ။ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ အတည်ပြုလိုက်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ်လား”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျင်ကျောင်းက အံ့သြဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူ သိသွားပြီလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင့်အင်း... တိတိကျကျ ပြောရရင် ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကတည်းက အတည်ပြုပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ သံယောဇဉ်တွယ်ပြီး မသွားဘဲနေမှာစိုးလို့ သူ့ကို မပြောပြခဲ့ကြတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟား... သူသာ အဖေဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိရင် ထွက်သွားရက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားရက်သည်ဖြစ်စေ၊ မသွားရက်သည်ဖြစ်စေ သူက ထွက်သွားရမယ့် ကံကြမ္မာ ပါလာပြီးသားပဲ မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ ဒီလိုသာဆိုရင် ငါလည်း မကြာခင် ဒုတိယအမေ ဖြစ်လာတော့မှာပေါ့” (ဒုတိယအမေဆိုတာ မွေးစားအမေ၊ ခေါင်းကိုင်အမေကို ဆိုလိုတာပါ)</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နင်လား”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က ကျင်ကျောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နင်က ဒုတိယအမေ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင်ကိုယ်တိုင် အမေဖြစ်လာဖို့က ပိုတောင် သေချာသေးတယ်။ နင့်ရဲ့ လမ်းလျှောက်နေပုံ အချိုးမကျတာကို ကြည့်ရတာ မနေ့ညက နင် အိပ်ရပုံမပေါ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသွားတော့သည်။ သူမက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဖေ့ယီရှန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ မျက်နှာလွှဲလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ညီညာပြန့်ပြူးနေတဲ့ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကိုတော့ ဘယ်သူကမှ မမြင်လိုက်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆေးတောင်ကြားရဲ့ အဝင်ဝကို ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ တောင်ကြားထဲ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလုပါလား။ သူဌေးလု ရောက်လာပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူများစွာက လုချန်ကို နှုတ်ဆက်ကြပြီး လုချန်ကလည်း နွေးထွေးစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလုက တောင်ကြားသခင်ကို လာရှာတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူ အထဲမှာ ရှိပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှောင်နင်... သူဌေးလုကို လမ်းသွားပြလိုက်လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် ဆေးတောင်ကြားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာစဉ်က လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက ပေါ်လာပြီး သူ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းပြပေးခဲ့ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလုကလည်း အားနာစရာကြီး”</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်နင်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် နီသွေးဆင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိအချိန်တွင် လုချန်က ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှာ အထူးချွန်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်လို့တောင် ပြောလို့ရနေပြီဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးက သူက ငယ်ရွယ်တယ်၊ ချမ်းသာတယ်၊ စွမ်းအားကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ပါရမီလည်း အထူးကောင်းမွန်တာမို့ အမျိုးသမီးများစွာရဲ့ အသည်းစွဲ ဖြစ်နေသည်။ သူမလို ကောင်မလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုချန်နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ရတဲ့အခါ ရှက်သွေးဖြာသွားတာက ပုံမှန်ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက လုချန် လာမည်ဆိုသည့် သတင်းကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ အစီအရင်ကို ပြင်ဆင်ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့... ဒီနေ့ ထွက်သွားလို့ ရနိုင်မလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို သွားကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ပြတ်သားပြီး အချိန်မဖြုန်းပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ တောင်ကြားသခင်စွန်းက သူ့ကို အပေါ်တက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... သေချာစဉ်းစားပါဦးနော်။ ဒီအစီအရင်က စပြီး အလုပ်လုပ်သွားပြီဆိုရင် လမ်းခုလတ်မှာ ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါက တစ်လမ်းသွား အာကာသတံခါး အစီအရင်ပါ။ လူတွေကို ဟိုဘက် ပို့ပေးရုံပဲရပြီး ပြန်ခေါ်လာလို့ မရဘူး။ အသက်ဝင်သွားပြီဆိုရင် နောင်တရခွင့် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စလိုက်ပါတော့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားကာ မန္တန်များ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အစီအရင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။ ထိုအလင်းတန်းများက ပိုမိုကြီးမားလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အလင်းတန်းများ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် လုချန်၏ ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှစ၍ ကုန်းမြေတိုက်ငါးခု၏ အသစ်လွင်ဆုံး ဒဏ္ဍာရီဖြစ်သော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် သူဌေးလုသည် ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းရှလောကတွင်တော့ ကျင့်ကြံသူတွေက လွတ်လပ်စွာ ကျက်စားနေကြပြီး ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ၊ အင်မော်တယ် ပုံပြင်တွေ ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီနေရာက သူရဲကောင်းတွေ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာဖြစ်သည်။ ဒီနေရာမှာ လူတွေက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ကို သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်သက်တာ ရည်မှန်းချက်အဖြစ် ရှာဖွေနေကြသည်။ ဒီနေရာမှာ လူတိုင်းက အရာတစ်ခုတည်းကိုသာ တွေးကြသည်။ အဲဒါကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းပါပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာက မွေးရာပါ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်၊ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်၊ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းအဆင့်၊ မဟာယာနအဆင့်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်လာခြင်းက ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဆိုတာကို လူတိုင်း သိကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုနိုင်မလားဆိုတာကတော့ ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ်မှာ မူတည်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပါရမီဆိုတာက ပြောင်းလဲလို့မရပေမဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကတော့ အများကြီးရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးခြင်းဖြင့် လူသားက သဘာဝတရားကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ပြီး ပြင်းထန်ခက်ခဲတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာပဲ နစ်မြုပ်နေဖို့ ရွေးချယ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တချို့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေကို စူးစမ်းလေ့လာပြီး ထိပ်တန်းရတနာတွေကို ရှာဖွေရတာ နှစ်သက်ကြသည်။ အဲဒီရတနာတွေကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွမ်းအားမြှင့်တင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ပိုမိုရှေ့ဆက်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တချို့ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိန်ခေါ်ကြပြီး အန္တရာယ်တွေကြားထဲကနေ အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ ရှာဖွေကြသည်။ အဆင့်တိုင်းကို အမြင့်ဆုံးအထိ ကျင့်ကြံပြီး ခိုင်မာတည်ငြိမ်စွာနဲ့ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိကြပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိလာတာနဲ့အမျှ လုပ်ဆောင်ပုံတွေကလည်း အဆုံးအစမရှိ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောရိုင်းတောင်တန်းတစ်ခုအတွင်းရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ အနောက်ဘက်တွင် ဓားပြဆယ်ယောက်ကျော် ချုံခိုစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လူတိုင်းက မျက်နှာဖုံးတွေ တပ်ထားကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း တတိယအဆင့် စွမ်းအားရှိပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်မှာ ရှိကြသည်။ ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှာဆိုရင် ဒါက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားစုတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီး ပထမအဆင့်ဂိုဏ်းလို့တောင် ခေါ်ဆိုထိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမဟာတောရိုင်းနယ်မြေမှာတော့ သူတို့က အစွမ်းထက်ပညာရှင်တွေရဲ့ ခြေအောက်က ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေသာသာပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းက အသက်သာဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ အန္တရာယ်အများဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့က ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စူးစမ်းလေ့လာလေ့မရှိဘဲ နေရာတစ်ခုမှာ သားကောင်တွေကို စောင့်ဆိုင်းပြီး တခြားသူတွေဆီကနေ ရတနာတွေကို လုယူကြတာဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ အသစ်လေးတွေနဲ့ ကြုံရရင် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံးရလဒ် ဖြစ်ပေမဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ယောက်နဲ့သာ တိုးမိရင်တော့ ထာဝရပျက်စီးခြင်းဆီကို ကျရောက်သွားရုံသာ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ရာကျော်ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတစ်ရာပါဝင်တဲ့ အဲဒီအဖွဲ့ကြီးက အလွန်အမင်း စည်းကမ်းမဲ့နေပုံပေါ်ပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဦးဆောင်လာသည်။ အမျိုးသားက အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိပုံပေါ်ပြီး အမျိုးသမီးကတော့ အမည်းရောင်ဝတ်ရုံကြီးနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားကာ မျက်နှာကို ဝှက်ထားတာမို့ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းရခက်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အသက်သိပ်ကြီးပုံမရပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကိုကြီး... အောက်က လူတွေက အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ အသစ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ ဦးဆောင်လာတဲ့ နှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ အကဲခတ်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ အတွေ့အကြုံ နုနယ်တဲ့ပုံပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ သတိထားပြီး လုပ်တာ မမှားပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပြခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save