Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာတောရိုင်းနယ်မြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော မြင်းစီးဓားပြခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေ့... မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီဓားပြက ဒါမျိုးလုပ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။ သူက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး အကြံအစည်မကောင်းမှန်း ပေါ်လွင်နေသော်လည်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူကြီးမင်း... ကျွန်မတို့က ဒီကနေ ဖြတ်သွားရုံသက်သက်ပါ။ ဘယ်စည်းကမ်းကိုများ ချိုးဖောက်မိလို့လဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ငွေခေါင်းလောင်းလေးလို ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး နားထောင်လို့ အလွန်ကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနားရောက်လာသော ဓားပြက ဘေးတစောင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုခဏတာ အကြည့်လေးကပင် သူ့ကို ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘယ်လိုတောင် လှပတဲ့ မျက်နှာလေးလဲ။ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများ၊ စင်းလုံးချော နှာတံ၊ ညင်သာစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တိုင်း စကားပြောနေသယောင် ထင်ရသော မျက်လုံးတစ်ဖက်နှင့် မွေးကင်းစကလေးငယ်လို ဖြူဖွေးနုဖတ်နေသော အသားအရေတို့က ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချိုးဖောက်တာပေါ့... ရှေ့မှာ တော်ဝင်လမ်းမရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ မသိကြဘူးလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တော်ဝင်လမ်းမ... လူကြီးမင်းက တော်ဝင်သံတမန်များလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပြက ရင်ကော့လိုက်သည်။ သူက အခြေအနေကို လာစမ်းသပ်ရန် သီးသန့်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပြီး သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တောင်းပန်ပါတယ် အရာရှိမင်း... ကျွန်မတို့ တကယ်မသိလို့ပါ။ ကျွန်မတို့မှာ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိလို့ မြန်မြန်သွားရမှာမို့လို့ပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင်...”</p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် အထိတ်တလန့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ရုံပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပြက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ ဘယ်နှယောက်ရှိလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကိုးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူအုပ်ကြီးပဲ။ မင်းတို့က တော်ဝင်လမ်းမကို ဖြတ်သွားဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ အားလုံးကို ထောင်ထဲ ထည့်ရလိမ့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထောင်ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူကိုးဆယ့်ခုနစ်ယောက်လုံး တပြိုင်နက် အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး ကြောက်လန့်သွားပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ဓားပြက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤလှည့်ကွက်ကို သူ မရေမတွက်နိုင်အောင် သုံးခဲ့ဖူးပြီး တစ်ခါမှ အလွဲအချော် မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မကြောက်ကြပါနဲ့။ မင်းတို့က တော်ဝင်လမ်းမပေါ်တောင် မရောက်သေးပါဘူး။ ဒီဘက်လာပြီး စာရင်းသွင်းကြ...”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပြက လက်ယမ်းပြကာ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီးကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကုန်းငယ်နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဓားပြဆယ်ယောက်ကျော်က ၎င်းတို့၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများကို ဖျတ်ခနဲ ချွတ်ချလိုက်ကြရာ အထဲတွင် တရားဝင် အရာရှိဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ တစ်ယောက်က သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သစ်သားစားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်အချို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်သွေးကျောက်တို့ကို ထုတ်ကာ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ သေသပ်စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီး ရောက်လာသောအခါ ဓားပြခေါင်းဆောင်က အရာရှိတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်ကို အပြည့်အဝ ဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူတွေ ဒီလောက်အများကြီးကို စာရင်းမသွင်းဘဲ တော်ဝင်လမ်းမကို ဖြတ်သွားချင်တယ်ပေါ့။ မင်းတို့က ပုန်ကန်ဖို့များ ကြံစည်နေကြသလားလို့ ငါ ထင်နေတာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရာရှိမင်း... ကျွန်တော်တို့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကို ဦးဆောင်လာသော သက်လတ်ပိုင်းလူက အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို သူ့ထံ တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားပြခေါင်းဆောင်က ဘာအားနာမှုမှမရှိဘဲ လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ... စာရင်းသွင်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”</p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူက စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ယူကာ 'ရှီကျင်းတို' ဟု ရေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားစမြည်ပြောသည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အရာရှိမင်း... အနီးဆုံး အစိုးရရုံးကို သွားဖို့ ဘယ်လိုသွားရမလဲ ခင်ဗျာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့က အစိုးရရုံးမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရာရှိမင်း မသိလို့ပါ။ လမ်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဓားပြတွေနဲ့ တိုးခဲ့တယ်။ လူတွေအများကြီး သေသွားပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေလည်း အလုခံရလို့ အာဏာပိုင်တွေဆီ သွားတိုင်ချင်လို့ပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အို... ဓားပြတွေ... သူတို့ ဘယ်မှာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပြခေါင်းဆောင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤတောင်ပေါ်တွင် အခြားအဖွဲ့များ ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိပြီး တောင်ပေါ်ရှိ လူများကို စုံစမ်းကြည့်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှေ့နားလေးတင်ပါ အရာရှိမင်း။ သိပ်မဝေးပါဘူး။ အမြန်ဆုံး ဖမ်းပေးဖို့ လူနည်းနည်းလောက် စေလွှတ်ပေးလို့ ရမလား ခင်ဗျာ...”</p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုက ရိုးသားသောလူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အခုတော့ မရသေးဘူး။ အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပြခေါင်းဆောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့က ဒီမှာ စာရင်းသွင်းဖို့ သက်သက်ပဲ လာတာ။ လူအင်အားလည်း နည်းတယ်။ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ အာဏာပိုင်တွေဆီ သွားတိုင်မှ ရမယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး...”</p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ဆီမှာ လူနည်းတယ်ဆိုမှတော့ သွားသေလိုက်ကြတော့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ...”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပြခေါင်းဆောင် လန့်ဖြန့်သွားသည်။ သူ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ရေခဲလို အေးစက်တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်တစ်လက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုက သူ့ကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဆောရီးပဲကွာ... ငါ မင်းတို့ကို တကယ် အရှက်မခွဲချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အရာရှိတွေနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ မတူဘူးလေ။ ငါက အရာရှိတွေရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးတာကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ခံခဲ့ရတဲ့ကောင်ကွ။ အရာရှိတွေရဲ့ အနံ့ကို အဝေးကနေတောင် ရတယ်။ မင်းတို့ဆီက ထွက်နေတဲ့ အနံ့က ဝါရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားရင်တောင် မင်းတို့က ဓားပြတွေဆိုတာ သိသာလွန်းနေတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိုးသားပုံရသော လူကိုးဆယ်ကျော်ကလည်း တပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ခေါင်းဆောင်အမျိုးသမီးကို မျက်စိကျနေသေးသော ပထမဆုံး ဓားပြမှာ ရုတ်တရက် ဓားရှည်တစ်လက်ဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်။ သူ၏ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်သူမှာ ထိုအနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ယီချီ... အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေလိုက်။ ဒီဓားပြတွေရဲ့ ပုန်းအောင်းရာစခန်းဟောင်းက ဒီမှာပဲရှိရမယ်။ အဲဒါကို ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">ရှီကျင်းတိုက အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ...”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက လက်ယမ်းလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လူစုခွဲသွားကြသည်။ အချို့မှာ စွမ်းအားနည်းပါးသော်လည်း ဤကိစ္စမျိုးတွင် အလွန် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤဓားပြများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လမ်းဖြတ်ဓားပြတိုက်လာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတော့ သူတို့နှင့် အဆင့်တူပြိုင်ဘက်များနှင့် တွေ့သွားပြီဖြစ်သည်။ ဤလူကိုးဆယ်ကျော်အုပ်စုတွင် လူတိုင်းက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော လူဆိုးလူမိုက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို လှည့်ကွက်သုံးဖို့ ကြိုးစားခြင်းက လောကနံပါတ်တစ်စစ်သူကြီးကို တုံးတိနေသော ဓားဖြင့် သွားရောက်စိန်ခေါ်သလိုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာတောရိုင်းနယ်မြေ၏ ကျယ်ပြောလှမှုက မဟာယာနအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုမှ လာသော အစီအရင်သည် နေရာတစ်ခုတည်းကို သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ဤမျှ ရှည်လျားသော အာကာသဖြတ်သန်းမှုမျိုးတွင် အနည်းငယ် သွေဖည်သွားတတ်သည်။ ဝေ့ယီချီတို့ ရောက်ရှိလာပြီး မကြာမီမှာပင် လုချန်သည်လည်း မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း နေရာတော့ မတူညီပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းရှလောက၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော မဟာတောရိုင်းနယ်မြေအကြောင်းကို လုချန်က မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် အခြားသူများက ဤသူစိမ်းပြင်ပနေရာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော်လည်း လုချန်ကမူ ထိုသို့ လုံးဝ မခံစားရပေ။ ထို့အပြင် ခရီးသွားလာမှုအတွက် အချိန်ကန့်သတ်ချက်များမှ လွတ်ကင်းသွားပြီဖြစ်၍ သူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟား ဟား ဟား... အခုတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လျှောက်သွားလို့ရပြီ ထင်ပါရဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ရယ်မောသံ မဆုံးမီမှာပင် တည်းခိုခန်းထံမှ အသိပေးချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။ ဆယ့်နှစ်ဆင့်မြောက် ပင်မမစ်ရှင်၏ ပထမအဆင့် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကာ ဒုတိယအဆင့် ပွင့်လာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ခုနစ်ရက်အတွင်း ဂိုဏ်းတစ်ခုခုသို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဝင်ရောက်ပါက ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခံရကာ အောင်မြင်မှုအားလုံး ဖျက်သိမ်းခံရမည်ဟု ဆိုထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤလုံးဝဖျက်သိမ်းခံရမည့် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လုချန်တွင် ကြိုတင်ခံစားသိမြင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ့ကိုသိသော သူအားလုံးက သူ့အကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးက မြို့ပျက်ကြီးမှစ၍ ပြန်လည်စတင်ရမည်ဖြစ်ကာ ထိုထက်ပင် ပိုဆိုးရွားသွားနိုင်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့သော ပြစ်ဒဏ်မျိုးကို လုချန် လုံးဝ လက်ခံ၍မရနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ကျွတ်စ်... ငါ မြန်မြန်လုပ်မှ ရတော့မယ်ထင်တယ်...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပထမအဆင့် ဖြတ်သန်းမှုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် အိမ်ရှင်။ ဒါကတော့ သင့်အတွက် စွန့်စားခန်း ဆုလာဘ်လက်ဆောင်ထုပ်ပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာရာ လုချန်၏ လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'စွန့်စားခန်း လက်ဆောင်ထုပ်... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစားအသောက်နယ်မြေတွင် သူ တစ်ခါက ရရှိခဲ့ဖူးသော အစားအသောက်လက်ဆောင်ထုပ်ကဲ့သို့ပင် သေသပ်လှပသော လက်ဆောင်ဘူးလေးတစ်ခု သူ၏ရှေ့တွင် ကိုယ်ထင်ပြလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပါဆယ်ထုပ်ကို ဆွဲဖြဲဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် လက်မှုပုံစံကြမ်း သုံးခုက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှန်းရှ မော်တာစိန်ပြောင်း ပုံစံကြမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှန်းရှ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံဒိုင်း ပုံစံကြမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှန်းရှ စက်သေနတ် ပုံစံကြမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုပုံစံကြမ်း သုံးခုက လုချန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ချက်ချင်း ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟုတ်သေးဘူး။ တိတိကျကျပြောရလျှင် ထိုအရာများက သူ၏ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သင့်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ကျွတ်စ်... ဒီတည်းခိုခန်းက တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားတာတွေ လုပ်တာပဲ...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'စိန်ပြောင်း၊ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံဒိုင်း၊ စက်သေနတ်... သူတို့က ဘာတွေများ လုပ်ချင်နေကြတာလဲ...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ပုံစံကြမ်း သုံးခုကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် လုချန်ထံ၌ ထိုပစ္စည်းများကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများ မရှိသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'မစ်ရှင်ကို အရင်ပြီးအောင်လုပ်တာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save