Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပျာယာခတ်သွားသော ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်မလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကလေးကို ရေတစ်ငုံတိုက်မလို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ အနီးအနားမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးလို သန့်စင်မွန်မြတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချင်းလွမ်တောင်က တပည့်လား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်သည်နှင့် လုချန်က စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားချက်များကို ချက်ချင်းပြန်အမှတ်ရသွားပြီး ဆက်စပ်တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်သည် အမျိုးသမီးများကိုသာ တပည့်အဖြစ် လက်ခံသည်။ တပည့်မလေးများအားလုံးက ပန်းပွင့်လေးများလို လှပကြပြီး ကျောက်စိမ်းရောင် တိမ်တိုက်အဆင် စကတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ကရုဏာတရားကို ရှေ့တန်းတင်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည်လည်း ချင်းလွမ်တောင်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက အစာမစား ရေမသောက်ရတာ အရမ်းကြာနေပြီ။ အခုလိုမျိုး ရေကို တိုက်ရိုက်ကြီး တိုက်လိုက်တာက သူ့ရဲ့ သရက်ရွက်နဲ့ အစာအိမ်အတွက် မကောင်းဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချန် တစ်ဟားဟား အော်ရယ်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ၂၁ ရာစုမှာ ပညာရှင်တော်တော်များများက ခေါက်ဆွဲခြောက်စားတာ ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြသလိုမျိုးပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ငါက ပိုက်ဆံပြတ်နေလို့ ခေါက်ဆွဲခြောက်ပဲ စားနိုင်တဲ့အခြေအနေမှာ သူ့ရဲ့ အာဟာရဓာတ်အတွက် ပူပန်ပေးရဦးမှာလား...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခုလည်း အတူတူပင်။ ဒီကလေးက ရေငတ်လို့ သေတော့မယ့်အခြေအနေကို ရောက်နေတာတောင် သူမက သရက်ရွက်နဲ့ အစာအိမ်ကို ပူပန်ပေးနေသေးသည်လား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် လုချန်က သူမကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကလေးကို ရေဆက်တိုက်နေရင်း ဆန်ဇူးပဲစေ့တစ်စေ့ကိုပါ တိတ်တဆိတ် ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆန်ဇူးပဲစေ့၏ အာနိသင်က သိသာလှသည်။ တစ်စေ့ ဝင်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်း အစွမ်းပြကာ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်က တဖြည်းဖြည်း သတိလည်လာသည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်နားမှ ရေဘူးကို မြင်သွားပြီး လုချန်လက်ထဲမှ ရေဘူးကို အလုအယက် ဆွဲယူကာ ဂလု ဂလုနှင့် မော့သောက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တော်တော့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခပ်ဟောက်ဟောက် ပြောလိုက်ပြီး ကလေးကို မြေကြီးပေါ် ချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလေးလက်ထဲမှ ရေဘူးကို ပြန်ဆွဲယူရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက အကုန်သောက်လိုက်တော့ ငါက ဘာသောက်ရတော့မလဲ။ မင်း သတိလည်လာပြီမလား။ ဒါဆိုလည်း မြန်မြန် ထွက်သွားတော့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကလေးငယ်က ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားဟန်ဖြင့် ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှင် ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်ရက်ရတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်မလေးက အပြစ်တင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက ဘာလုပ်လို့လဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက သနားစရာ ကလေးလေးလေ။ ရှင်က ဘာလို့ သူ့အပေါ် အဲဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံရတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သနားစရာကောင်းတာက သနားစရာကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကသာ သူ့ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မဆက်ဆံရင် သနားစရာကောင်းတဲ့သူက ချက်ချင်း ငါဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးမှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသဖြင့် လုချန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှင်က သနားစရာကောင်းရမှာလား။ အစကနေ အဆုံးထိ ရှင် သနားစရာကောင်းနေတာကို ကျွန်မ မမြင်မိပါဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်လား... မင်း ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ မကြာခင် မင်းကိုယ်တိုင် အကြပ်ရိုက်တဲ့ အခြေအနေကို ကြုံရတော့မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာသဘောလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက လုချန်၏ စကားကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရော့... ဒီမှာ ရေဘူး။ ယူလိုက်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ရှေ့တိုးလာပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရေဘူးကို အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟိုမှာကြည့်... ဟိုဘက်မှာ ရေမရှိတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ သနားစရာကောင်းတယ်။ သွားပြီး သူတို့ကို ရေတိုက်လိုက်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှင်က အဲဒီလောက်တောင် သဘောကောင်းတာလား...”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက ရေဘူးကို လှုပ်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ရေတစ်ဝက်ကျော်ကျန်နေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့... အဲဒါ မင်းဟာပဲ။ သွားပြီး လူကောင်းဝင်လုပ်ချေ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်ရင်း ထွက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီး၏ အနောက်ဘက်တွင် လူတွေ ဝိုင်းအုံလာတော့မည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်။ အရင်တုန်းက မဟာရှမြို့တော်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရစဉ်က မိသားစုသုံးယောက်၏ မြင်ကွင်းကို သူ ယခုထက်တိုင် ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်ပင် လုချန် ထွက်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာမှာပဲ ချင်းလွမ်တောင်မှ အမျိုးသမီးမှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ကလေးတစ်စု၏ ဝိုင်းအုံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးအုပ်ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ခုနက သတိလစ်နေရာမှ သူ ကယ်တင်ပေးလိုက်သော ကလေးပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်မ... ကျွန်တော်တို့ကို သောက်ဖို့ ရေနည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလားဟင်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရတာပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်မှ အမျိုးသမီးလေးက လှပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ကလေးများက သူမ၏ အလှအပကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားကြပေ။ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးက သူမလက်ထဲရှိ ရေဘူးပေါ်တွင်သာ ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက သဘောတူလိုက်သည်နှင့် သူမ ရေဘူးကို လှမ်းမပေးရသေးမီမှာပင် ကလေးများက အုံကြွလာပြီး ရေဘူးကို လုယူကာ အငမ်းမရ သောက်ကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သနားစရာ ကလေးလေးတွေပါလား...”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မိခင်မေတ္တာ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာသည်။ ဒါက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ သဘာဝပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် ကလေးများ ရေသောက်နေသည်ကို အခြားလူများ မြင်သွားကြပြီး အမြန်ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရေ... ရေတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟိုအစ်မက ပေးတာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး... သခင်မလေးဆီမှာ ရေကျန်သေးလား။ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း... ရပါတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရေဘူးအချို့ကို ထပ်ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အနီးအနားတွင် နေကာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤအခြေအနေမှ အမျိုးသမီး လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်ပင် လုချန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း အမျိုးသမီးက ရေဘူးများကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပေးနေသဖြင့် ရေလိုချင်သော လူအုပ်ကြီးက ပိုပိုများလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးကလည်း ဘာမှမခွဲခြားဘဲ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ ရေဘူးအားလုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လူက အရမ်းများလွန်းနေသည်။ သူမက လူတိုင်းကို လောက်ငအောင် မပေးနိုင်ပေ။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် ရေတစ်စက်မှ မကျန်တော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတွေက ထပ်ရောက်လာဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရေ... ငါ့ကို ရေပေးပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးပဲ လူစုခွဲလိုက်ကြပါ။ ကျွန်မဆီမှာ ရေမကျန်တော့ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက လက်ယမ်းပြကာ လူများ ဖယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အလွန် အပြစ်ကင်းစင်လွန်းနေသည်။ ဤသို့ ဖရိုဖရဲနိုင်လှသော အချိန်ကာလမျိုးတွင် လူ့သဘာဝက အထင်းသား ပေါ်လွင်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရေမရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်က အကျယ်ကြီးပဲလေ။ ငါတို့ကို လာမလိမ်နဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'လိမ်တယ်' ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကာ အလျင်စလို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ တကယ် မလိမ်ပါဘူး။ ဒီမှာကြည့်... ကျွန်မရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ လိမ်မပြောကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် အမျိုးသမီးက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ အရာအားလုံးကိုပင် အပြင်သို့ ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဒါက အတွေ့အကြုံနုနယ်တာထက်ကို ပိုနေပြီ။ လုံးဝကို ငတုံးအဆင့်ပဲ...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီး၏ လုပ်ရပ်က လုချန်အတွက် အလွန်မိုက်မဲလွန်းသည်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ထုတ်ပြလိုက်ရင် ပြန်သိမ်းဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့တော့...'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဘေးမှရပ်ကာ သူ့ဘာသာ တွေးနေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ တွေးလို့ဆုံးခါနီးမှာပင် ချင်းလွမ်တောင်မှ အမျိုးသမီးအား ဝိုင်းရံထားသော လူအုပ်ကြီးက သူ၏ စကားကို အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ လူတိုင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်နှာများ နီရဲလာကြပြီး အလုအယက် ရှေ့တိုးလာကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးမှာ တွန်းတိုက်ခံရပြီး တယိမ်းတယိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အလုအယက် ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မလုပ်ကြပါနဲ့... အဲဒါတွေက ဆရာ ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ ယူသွားလို့ မရဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါတွေက ရေ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ဘာများ ထူးသွားမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူများက သူမကို လျစ်လျူရှုထားကြသဖြင့် သူမက လက်လှမ်းကာ တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဖယ်စမ်း...”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမကို လူတစ်ယောက်က ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ခုနကမှ လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု ဆိုခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သူမ မှတ်မိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် အမျိုးသမီးမှာ ပျာယာခတ်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှင်တို့အားလုံး... ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ကြတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ပျာယာခတ်နေသော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို မငြိမ်းချမ်းစေနိုင်ပေ။ လူတိုင်းက လုယက်မှုထဲတွင်သာ နစ်မြုပ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရာအားလုံး အလုခံရပြီးနောက်မှသာ လူအုပ်ကြီးက လူစုကွဲသွားကြပြီး အမျိုးသမီးလေးသာ မျက်ရည်များကို တရစပ်သုတ်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူကောင်းလုပ်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ... နေလို့ အရမ်းကောင်းမှာပဲနော်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် လုချန်က သူမ၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက ဘာမှ ပြန်မဖြေပေ။ လုချန်က သူမ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနှစ်နေပြီဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း နာကြည်းဝမ်းနည်းမှုကြောင့် တွဲကျနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့က ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုဆက်ဆံကြတာလဲ... ကျွန်မက သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာပဲကို ဘာလို့ အနိုင်ကျင့်ကြတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးလေးမှာ အလွန်အမင်း နာကြည်းဝမ်းနည်းနေပြီး တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက တုံးအလို့လေ... ဟုတ်တယ်မလား။ ကြည့်စမ်း... မင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တောင် ပါသွားပြီမလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အာ...”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းပေါ်မှ သိုလှောင်လက်စွပ် အလုခံလိုက်ရသည်ကို ငုံ့ကြည့်မိသွားရာ မျက်ရည်များက ချက်ချင်း စီးကျလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါတွေအားလုံး ရှင့်အမှားတွေပဲ... ရှင်က ကျွန်မကို ရေဘူးပေးခဲ့လို့လေ။ ရှင်က ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတယ်မလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း... ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှ မသိခဲ့တာ။ ငါ မင်းကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်မယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ လူကောင်းလုပ်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးလေးက အသံထွက်အောင် ရှိုက်ငင်ငိုကြွေးလေတော့သည်။ သူမက သန့်စင်မွန်မြတ်သည့် အငွေ့အသက်များရှိနေသော်လည်း ဒါက သူမ၏ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ ဤသို့သော နာကြည်းဝမ်းနည်းမှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save