Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သန်းခေါင်ယံ သစ်တောအုပ်ထဲက မျက်စိပသာဒ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ခြောက်ယောက်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် ရောက်လာကြသော ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာသတိထားကြ။ ငါတို့အနားက ဘယ်သစ်ပင်မဆို သစ်ပင်မိစ္ဆာရဲ့ ကိုယ်ပွားဖြစ်နေနိုင်တယ်... နိုးနိုးကြားကြားရှိကြ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးငယ် ခြောက်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာများက တင်းမာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ခြေချော်သွားပြီး လန့်ဖြန့်အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">စီနီယာအစ်မဖြစ်သူက အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် အနီးနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ဆီမှ အမည်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှည်လျားသော မိုးမခကိုင်းအခက်များက သူမဆီသို့ တည့်တည့် ရိုက်ချလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မ... သတိထား... အဲဒါ သစ်ပင်မိစ္ဆာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထွတ်အမြတ်သစ်တော၏ အပြင်ဘက်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အမှောင်အတိကျနေသော ရှေ့ဘက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... ဟွာလေးရဲ့... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မတွေက သစ်ပင်မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းဖို့ လာကြတာဆိုရင် မင်းက ဘာလို့ ခံတပ်ဘက်ကို ရောက်သွားရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခံတပ်ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟွာစစ်ဝေ့၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တွန့်လိမ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အို... ငါ သဘောပေါက်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အရာအားလုံးကို သိနေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးစိစိလုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရည်းစားကို သွားတွေ့တာမလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အို... သွားပါ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟွာစစ်ဝေ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အမိခံလိုက်ရသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ သူမက မျက်နှာလွှဲသွားပြီး အထွတ်အမြတ်သစ်တောထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲကိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရည်းစားကို မတွေ့ခဲ့ရဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီလောကထဲက မိန်းကလေးတွေက တကယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်ကြလွန်းသည်။ ၂၁ ရာစုမှာသာဆိုရင် အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ဆိုတာ ကလေးအမေတောင် ဖြစ်နေနိုင်ပြီ။ ဒီမှာတော့ 'ရည်းစား' ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး ကြားတာနဲ့တင် သူတို့မျက်နှာတွေက နီရဲသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့က သူ့ကို ခဏတာ လျစ်လျူရှုထားပြီး ရှေ့မှဆက်လျှောက်သွားကာ နောက်ဆုံးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်ပါဘူး... သူက စစ်သူကြီးဖြစ်သွားပြီး ခံတပ်ကနေ ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရပြီလို့ ကြားခဲ့တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဪ... ဒီလိုကိုး။ ဒါဆို အခု ငါက အနာဂတ်စစ်သူကြီးကတော်နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်နေရတာပေါ့လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် နီရဲလာလေသည်။ လုချန်ကတော့ ပိုပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ဤမိန်းကလေးများကို စနောက်ရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထားများက ရိုးရှင်းလွန်းလှသဖြင့် သူပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ မဖွယ်မရာဟာသတွေပြောရင် သူ့ထက်တောင် ဆရာကျနေတတ်တဲ့ ၂၁ ရာစုက အတွေ့အကြုံရင့် လူလည်မကြီး(စားစော်ကြီး)တွေနဲ့တော့ တခြားစီပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထွတ်အမြတ်သစ်တောက ၎င်း၏ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ အထဲတွင် တွေးကြည့်၍ရနိုင်သမျှ သစ်ပင်အမျိုးအစားစုံလင်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး အချို့အပင်များမှာ သူတို့ဖူးပွင့်ရမည့် ရာသီမဟုတ်သည့်တိုင် ရှင်သန်ဝေဆာနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု ညဉ့်နက်လာပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ ခြေသံများမှလွဲ၍ ဘာအသံမှ မကြားရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နေဦး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဟွာစစ်ဝေ့၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နားထောင်ကြည့်စမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့က အသက်အောင့်ထားလိုက်ရာ ကြာပွတ်ရိုက်သံလိုမျိုး ရိုက်ခတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'သောက်ကျိုးနည်း... သူတို့က ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတွေ (BDSM) ကစားနေကြတာလား'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လူတွေ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော တိတ်ဆိတ်သည့် သစ်တောထဲတွင် ထိုအသံမျိုးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြာပွတ်ရိုက်သံနှင့်အတူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံကပါ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း... ကြမ်းတမ်းလိုက်တာ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သဘောကျစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့အတွက်တော့ ထိုအသံများက မဖွယ်မရာအသံများဟု ထင်ရသော်လည်း လူတိုင်းက ထိုသို့ တွေးမည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မ”</p> <p style="text-align:justify">အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟွာစစ်ဝေ့က အာမေဋိတ်သံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဘာ... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မ ဟုတ်လား။ ချင်းလွမ်တောင်က တပည့်တွေက ဖောက်ပြန်ကုန်ကြပြီလား။ စာအုပ်ထဲမှာ ဒါမျိုးတွေ မပါပါဘူး'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မတို့ သစ်ပင်မိစ္ဆာနဲ့ တိုးသွားတာ သေချာတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့က သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ကြာပွတ်ရိုက်သံထွက်ပေါ်လာရာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားရာ လုချန်အတွက် တားဆီးရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီကောင်မလေးကတော့ အရမ်းဇွတ်တရွတ်လုပ်တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆူပူလိုက်ပြီး သူမနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။ ခဏတာ ပြေးသွားပြီးနောက် အသံထွက်ပေါ်လာရာ နေရာအနီးသို့ ရောက်သွားသောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ နှာခေါင်းထဲမှ သွေးများပင် ပန်းထွက်လာမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သောက်ကျိုးနည်း... သန်းခေါင်ယံ မျက်စိပသာဒ မြင်ကွင်းကြီးပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့တွင် အမျိုးသမီးငယ် ခြောက်ဦးမှာ မိုးမခကိုင်းအခက်များဖြင့် တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး လေထဲတွင် တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲခံထားရသည်။ သူတို့၏ ပိတ်ပါးလွှာဝတ်စုံလေးများက တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆန့်ခံထားရသဖြင့် အကောက်အကွေ့ အချိုးအစားများအားလုံးက လုချန်၏ အကဲဖြတ်မျက်လုံးများရှေ့တွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုခြောက်ယောက်မှာ ပန်းပွင့်လေးများလို လှပကြသည့် ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်မလေးများပင် ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဒီတစ်ယောက်က ခြေတံရှည်တယ်။ ဟိုတစ်ယောက်က ခြေတံကတော့ သာမန်ပဲ။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့... အင်း... သူကတော့ သူ့စတိုင်နဲ့သူ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ဒီလိုမျက်နှာလေးနဲ့ဆိုတော့လည်း ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေတော့မလဲ'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း လုချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို အရသာခံ ကြည့်ရှုနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်မ လာကယ်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့၏ အသံက လွင့်ပျံလာပြီး သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဓားသွားပုံစံပြောင်းလဲ၍ မိုးမခကိုင်းများကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဂျူနီယာညီမလေး... သတိထား”</p> <p style="text-align:justify">စီနီယာအစ်မဟု ခေါ်ခံရသော အမျိုးသမီးက ဟွာစစ်ဝေ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာလင်းလက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။ သူမ၏ ဂျူနီယာညီမလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းက သစ်ပင်မိစ္ဆာ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်မှန်း သူမ သိထားသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ၏ သတိပေးမှုက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ မိုးမခကိုင်းတစ်ကိုင်းက ဟွာစစ်ဝေ့၏ အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်လာပြီး သူမ စွမ်းအင်တွေ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အလစ်အငိုက် ဝင်ရောက်ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုကိုင်းဖျားမှ အဆိပ်တချို့ သူမ၏ အရေပြားပေါ်သို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းသွားကာ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ လှည့်ပတ်၍ မရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့တော့ သွားပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ စီနီယာအစ်မဖြစ်သူ၏ မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နည်းတူ ဟွာစစ်ဝေ့မှာလည်း မိုးမခကိုင်းများဖြင့် တုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲသို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဝါး... ဒီကောင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ဒီလောက်မိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ သူက ကျင်ကျောင်း၊ ရှောက်ချင်း၊ ရှောင်ရွှီ အစရှိသည့် အလှပန်းလေးများစွာကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ ဟွာစစ်ဝေ့လို နုနယ်လတ်ဆတ်သည့် အငွေ့အသက်မျိုး မရှိကြပေ။ ရှောင်ရွှီဆိုလျှင် မြောက်ဘက်တောင်တန်းမှ ပြန်လာပြီး အင်မော်တယ်လက်နက် လေးခုကို သန့်စင်ပြီးကတည်းက သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါများက နတ်သမီးတစ်ပါးလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖျန်း...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရှသော ရိုက်သံတစ်ချက်ကြောင့် လုချန်၏ အာရုံကြောများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ ဟွာစစ်ဝေ့ပါ အပါအဝင်ဆိုလျှင် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်နှင့် လှပလွန်းသော အမျိုးသမီး ခုနစ်ယောက်မှာ လေထဲတွင် ခုခံနိုင်စွမ်းကင်းမဲ့စွာ တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲခံနေရပြီဖြစ်သည်။ လူကို ဆွဲဆောင်ညို့ငင်နိုင်လွန်းလှပြီဖြစ်သော ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် အခုတော့ မိုးမခကိုင်းတစ်ခုက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ တဖြန်းဖြန်း ရိုက်နှက်နေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စောစောက ကြာပွတ်ရိုက်သံများနှင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို လုချန် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဆင့်ကဲမပြောင်းလဲရသေးတဲ့ အပင်တွေတောင် နှာဗူးကျတာ၊ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးသား အပင်တွေက ပိုဆိုးပါလား'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ သူက ဘာအထိတ်တလန့်မှ မဖြစ်နေပေ။ သစ်ပင်မိစ္ဆာ၏ သေလောက်သည့် အားနည်းချက်ကို သူ သိထားပြီး ကံကောင်းစွာဖြင့် ၎င်း၏ သဘာဝရန်သူကိုလည်း သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချုံပုတ်များကြားမှနေ၍ သူက အခြေအနေကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန်ဖြင့် တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့တွင် သူ၏ အကြောင်းပြချက်များ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးမခကိုင်းတစ်ခုက သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်လာသည်။ သူ ခြေတစ်ဖက် မြှောက်လိုက်ချိန်... သူ၏ ဟန်ချက်အပျက်ဆုံး အချိန်လေးမှာပင် ထိုအကိုင်းက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ ရိုက်ချလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနောက်ဘက်မှ ဝှစ်ခနဲ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ လာပြီဟေ့...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်ခဏမှာပင် လောင်ကျွမ်းလုမတတ် ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အစစ်အမှန် သမာဓိမီးက တောက်လောင်နေလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တည်းခိုခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက်ဆင့်ခေါ်၍ မရနိုင်သော်လည်း ဆေးတောင်ကြားတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက သူသည် အဆင့်မြင့် မှော်ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အခြားအရာဝတ္ထုများကို ဆင့်ခေါ်ခွင့် ကန့်သတ်ခံထားရသော်လည်း အစစ်အမှန် သမာဓိမီးကိုတော့ သူ အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရန်လိုနေသော မိုးမခကိုင်းမှာ ချက်ချင်း ညှိုးရော်သွားပြီး နောက်ဆုတ်ဖို့ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ လုချန်၏ ဖိနပ်နှင့် တစ်စင်တီမီတာခန့် အကွာတွင် ပျော့ခွေကျသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p>


Save