Book List

</p> <p>အခန်း ၃၀၅ - သနားခြင်းနှင့် ရွံရှာခြင်း</p> <p>လင်းမူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ စီးဆင်းနေ၏။ ဝမ်းနည်းမှု၊ ဒေါသ၊ သနားမှု၊ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ ပေါင်းစပ်ကာ လင်းမူ မရှင်းပြနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့၏ မိသားစုများနှင့် မျိုးနွယ်များအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ဆိုးရွားမှုများ အားလုံးအတွက် သူ ဝမ်းနည်းမိ၏။ သူတို့ကို ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့ပြီး သူတို့၏ မိသားစုနှင့် တိုင်းပြည်ကို ကျဆုံးစေခဲ့သော လူများကို သူ ဒေါသထွက်မိသည်။ တွမ်ခယ်က သူမ၏ မိခင်ကို မမြင်ဖူးခဲ့ရသလို ကျင်းဝေသည်လည်း သူ့မြေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ကို သနားမိ၏။</p> <p>လောကကြီးတွင် အရာအားလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားလျှင်ပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ဟူသော အတွေးကြောင့် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိပေသည်။ လင်းမူ ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အသိမ်းခံရပြီး မြို့ထဲမှ နှင်ထုတ်ခံရစဉ်က ထိုအခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့်တိုင် ကျင်းဝေ၏ အခြေအနေမှာမူ ကွဲပြားခြားနားပေသည်။ သူနှင့် သူ့မိသားစုက အလွန် အင်အားကြီးမားခဲ့သော်လည်း လူအများ၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းများ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် သူ ရွံရှာမိသည်။ သူတို့၏ 'ဖြောင့်မတ်ခြင်း' ဆိုသည်မှာ အကျိုးအမြတ် ရရှိမည်ဆိုပါက ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်မည့် ဟန်ဆောင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ကျင်းဝေနှင့် သူ့မိသားစုက သူတို့ဘက်မှ ရပ်တည်ပြီး ကျူးကျော်သူများနှင့် မြောက်ပိုင်း မျိုးနွယ်စုများကို တွန်းလှန်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူတို့သာ မရှိလျှင် မရေမတွက်နိုင်သော အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရမည် ဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲများကိုပင် အနိုင်ရရှိခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သားရဲများက ထိုကျင့်ကြံသူများထက် ပိုကောင်းသည်ဟု လင်းမူ ခံစားလိုက်ရ၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပြုမူနေထိုင်ကြပေသည်။</p> <p>ရွှီခုန်း လင်းမူ၏ အတွေးတိုင်းကို မြင်တွေ့နိုင်နေ၏။ သူ တမင်တကာ နားထောင်စရာပင် မလိုဘဲ အတွေးများမှာ အလွန် အားကောင်းပြီး ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် သူ မကြားချင်လျှင်တောင် ဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ကြားနေရပေသည်။</p> <p>သို့သော် ရွှီခုန်း စိတ်မဆိုးဘဲ ဝမ်းသာနေမိ၏။ လင်းမူကို ထိုစကြဝဠာ၏ အစစ်အမှန် အမှန်တရားများကို ကိုယ်တွေ့ ခံစားစေချင်နေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သေမျိုးများနှင့် အင်မော်တယ်များ နှစ်ဦးစလုံးအပေါ် လွှမ်းမိုးအုပ်ချုပ်နေသော ခါးသီးသည့် ပကတိ အမှန်တရားများကို သိရှိစေချင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းမူ အချို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း မလုံလောက်သေးချေ။ ကျင့်ကြံခြင်း လောကက သာမန်ပြည်သူများ၏ လောကထက် အများကြီး ပိုမို ကြမ်းတမ်းခက်ခဲလှပေသည်။ သာမန်ပြည်သူများသည် မသိနားမလည်ဘဲ သူတို့၏ သက်တမ်းကို အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းနိုင်ပြီး အများအားဖြင့် သိပ်ပြီး ဝေဒနာ မခံစားရချေ။</p> <p>သို့သော် ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့်မူ... သူတို့က အင်မော်တယ် ဖြစ်ခြင်းကို လိုက်စားကြပြီး... ထာဝရ တည်ရှိမှုကို လိုက်စားကြသည်။ သူတို့အတွက် သေမျိုးများအပေါ် ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ သူတို့ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူတို့က သေမျိုးများထက် မရေမတွက်နိုင်အောင် အသက်ပိုရှည်နိုင်ချေလည်း ရှိ၏။ သေမျိုးများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မကျော်လွှားနိုင်သူများမှာ ထာဝရ သေမျိုးအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်နေရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူတို့ အမှန်တရားကို လက်ခံရမည်... သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်။</p> <p>သေမျိုးဘဝ၏ အချုပ်အနှောင်များကို ကျော်လွန်သွားခြင်းဖြင့်သာ အင်မော်တယ် တစ်ဦး မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသည်မှာ 'ချီ' လိုအပ်ရုံသာမက 'တာအို' ကိုပါ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>'ချီ' ကို သက်မဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကပင် ရရှိနိုင်သော်လည်း 'တာအို' အတွက်မူ ဝိညာဉ် လိုအပ်သည်၊ စိတ် လိုအပ်သည်၊ စိတ်ဆန္ဒ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>အားနည်းသော စိတ်ဆန္ဒက စိတ်ကို ကြီးထွားခွင့် ပြုမည် မဟုတ်ဘဲ အားနည်းသော စိတ်သည် ဝိညာဉ်ကို ချို့ယွင်းသွားစေမည် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်သည် 'တာအို' ကို ဘယ်သောအခါမှ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမပါဘဲနှင့် အင်မော်တယ် ဖြစ်ခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ဘယ်သောအခါမှ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ကျင့်ကြံသူများက ထိုအမှန်တရားကို ရှာဖွေမတွေ့ရှိမီ အမှားပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ပြီး သင်ယူရန် နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အချိန်ယူရလေ့ ရှိသည်။ သို့သော် ရွှီခုန်းကမူ လင်းမူကို ထိုသို့ မဖြစ်စေချင်ချေ။ မဟုတ်ပေ... သူ့မှာ အများကြီး ပိုကြီးမားသော အစီအစဉ်တွေ ရှိနေပေသည်။ လင်းမူ၏ စွမ်းရည်များနှင့် ပါရမီကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ မြင်တွေ့နေရသည်ထက် အများကြီး ပိုရှိသေးကြောင်းလည်း သူ သိထားပြီး ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် လင်းမူကို ပိုမို မြန်ဆန်စွာ၊ ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ၊ ပိုမို သန်မာစွာ ကြီးထွားလာစေချင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့၏ အတိတ်အကြောင်း လင်းမူ သိရှိသွားခြင်းက ထို 'အမှန်တရား' ၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကို ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် လုံလောက်ပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ်အတွက် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် လက်စွပ်ထဲတွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို ရွှီခုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှီခုန်း ယခု လက်စွပ် မည်သို့ အလုပ်လုပ်သနည်း ဆိုသည်နှင့် လင်းမူကို စွမ်းရည်များနှင့် အစွမ်းအစများကို မည်သို့ ပေးသနားသနည်း ဆိုသည်ကို အနည်းငယ် သိရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တူညီသော အရာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူ ယခု သိလိုက်ရ၏။ ရွှီခုန်းနှင့် ဆန်းကြယ်သော လက်စွပ် နှစ်ခုစလုံးက လင်းမူကို ကြီးထွားလာစေချင်ကြပေသည်။</p> <p>"ဒါဆို မင်းက သူ့ကို အားလုံး မြင်တွေ့ခွင့် ပြုမယ်... ကိုယ်တွေ့ ခံစားခွင့် ပြုမယ်... အဲဒီတော့မှ မင်း သူ့ကို ဆုချမယ်ပေါ့... ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်... ငါ သဘောကျတယ်..." ရွှီခုန်း ခရမ်းရင့်ရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပလာသော ယဇ်ပလ္လင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း သူ့ကို ဘာပေးချင်တာလဲ... မင်း အကဲဖြတ်နေတုန်းပဲလား... ဒါမှမဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား..." ရွှီခုန်း အဖြေမမျှော်လင့်ဘဲ ယဇ်ပလ္လင်ကို မေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှီခုန်း တောက်ပနေသော ယဇ်ပလ္လင်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တောက်ပနေသော ယဇ်ပလ္လင်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ၎င်းထံမှ သီးသန့် အရှိန်အဝါ တစ်ခုခုကို မခံစားရချေ။ ရွှီခုန်း ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်၏ အရှိန်အဝါ၊ ဓားလမ်းစဉ်၏ အရှိန်အဝါနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ အရှိန်အဝါတို့ကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ယင်းတို့နှင့် ဆင်တူသော အရာ ဘာမှ မရှိပေ။</p> <p>'ဒါ ဘာလဲ...' သူ တွေးတောနေမိသော်လည်း မကြာမီ အပြင်ဘက် အခြေအနေကို အာရုံစိုက်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခံလိုက်ရ၏။</p> <p>လင်းမူ ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့ကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့အပေါ် စာနာမှု ပြသလိုက်ပါက သူတို့ကို စော်ကားရာ ရောက်မည်ဟု သူ ခံစားမိ၏။ သူတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသမျှ အားလုံးကို ထည့်တွက်လျှင် ထိုသည်မှာ သူတို့ကို နှိမ့်ချရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့က ထိုထက် အများကြီး ပိုမို သန်မာကြပြီး ပိုမို ကောင်းမွန်သော တုံ့ပြန်မှုနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။</p> <p>ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့ လင်းမူက သူတို့ကို လေးစားမှုရှိပြီး တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအရာကြောင့် သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ အသနား မခံချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူတို့ လက်စားချေမည်မှာ သေချာပြီး ၎င်းသည် ပကတိ အမှန်တရား ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သနားခံရမည့်သူ ရှိလျှင် သူတို့၏ ရန်သူများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ကံကြမ္မာများ ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>လင်းမူ အတွင်းစိတ်တွင် သူတို့ကို ကူညီရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူတို့က သူ့ကို ကူညီခဲ့ဖူးသောကြောင့် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်ပြီး တခြားစီ ပြုမူနေထိုင်သူများကို ထိုလောကတွင် မရှိစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယနေ့တွင် လင်းမူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းများအပေါ် ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှု တစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>အခန်း ၃၀၅ ပြီး<br />


Save