Book List

</p> <p>အခန်း ၃၀၆ - နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် လက်ဆောင်များ</p> <p>လင်းမူ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ဘာပြောရမလဲ စဉ်းစားနေကာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုခု ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ အားလုံး မကြာခင် ခရီးထွက်ရတော့မယ့်ပုံပဲ... ဟားဟား..." လင်းမူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းဝေ မျက်ခုံးပင့်သွားသော်လည်း ထိုသည်မှာ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် နည်းလမ်းကောင်း တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သဖြင့် လိုက်လျောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>"အာ... တကယ်လား... မင်းက ဘယ်သွားမလို့လဲ..." ကျင်းဝေ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် မကြာခင် တစ်နှစ်လောက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မလို့... မင်္ဂလာဆောင် ပြီးတာနဲ့ပေါ့..." လင်းမူ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"မင်္ဂလာဆောင် ဟုတ်လား... ဘယ်သူ့ မင်္ဂလာဆောင်လဲ..." တွမ်ခယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သား ဗိုလ်မှူး ဝူထန်နဲ့ စန္ဒကူး မီးပြင်းဖိုဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးတို့ လက်ထပ်ကြမှာလေ..." လင်းမူ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဘာ... အဲဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ..." ကျင်းဝေ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ခြံဝင်းထဲတွင် နေနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်အတွင်း အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့ ရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အဆက်အသွယ်မှာ သူတို့ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည့် ကျင်းမင်ရှန်၏ အစေခံများနှင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် မြို့ထဲမှ မည်သည့် သတင်းမျှ မကြားရတော့ဘဲ အရာအားလုံးကို မသိရှိခဲ့ကြချေ။ ထိုအချက်ကို နားလည်သဖြင့် လင်းမူ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို ပြောပြလိုက်ပြီး ဟွေ တပ်မဟာ၏ သခင်ကြီးကို ကိုယ်စားပြု၍ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် မည်သို့ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ကိုပါ ပြောပြလိုက်၏။</p> <p>"သတိထား လင်းမူ... အဲဒီလူတွေက မင်းကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်..." ကျင်းဝေ စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီလို ပြိုင်ပွဲမျိုးတွေကို ငါ မြင်ဖူးတယ်... အဲဒါတွေက သာမန်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ခွန်အားကို ပြသဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဆိုပေမယ့် မင်းဆီကို အာရုံစိုက်မှုတွေ အများကြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်..."</p> <p>လင်းမူ သူ့စကားများကို နားထောင်ပြီး အကြောင်းသင့်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ ထိုကိစ္စများတွင် သူ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသလို ထိုအပိုင်းတွင် အကြံပေးရန် ကျင်းဝေထက် ပိုကောင်းသူ မရှိချေ။</p> <p>"မင်း ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာကို ငါ မပြောပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တန်မတန် ဆိုတာကိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လို့ ရပါတယ်..." ကျင်းဝေ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးအို ကျင်း... ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်..." လင်းမူ လေးစားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရုတ်တရက် လင်းမူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ပြောတယ်နော်... ဒါဆို ဆိုင်နဲ့ ခြံဝင်းက ဘာဖြစ်သွားမလဲ..." လင်းမူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆိုင်ကတော့ ဒီမှာပဲ ဆက်ရှိနေမှာပါ... သူက မြို့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေတာ ကြာပြီလေ... ဒါပေမဲ့ လက်နက်တစ်သောင်း မိုးကာစံအိမ်ကတော့ ငါတို့ လိုချင်တဲ့ နေရာတိုင်းကို ယူသွားလို့ရတယ်... ငါ ကြိုက်တဲ့ နေရာမှာ ချိတ်ဆက်ထားလို့ ရပြီး အဲဒီကနေ ဝင်လို့ရတယ်... အဲဒါက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အရန် အစီအစဉ် ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ..." ကျင်းဝေ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဪ... နားလည်ပါပြီ..." လင်းမူ နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ အလျင်အမြန် ပြန်သွားပြီး သူ့အလုပ်များကို ဆက်လုပ်သင့်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ ပထမဆုံး လုပ်ရမည့် အလုပ်မှာ သူ မရှိခိုက် အိမ်ကို ကာကွယ်ရန် ပုံရိပ်ယောင် အစီအရင် ခင်းကျင်းရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဒါဆို သွားလိုက်ပါဦးမယ်... မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ ရည်မှန်းထားတာတွေ အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်..." လင်းမူ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ... မင်း ခေါင်းပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိနေပြီး အဲဒါကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်... သတိထားပါ... တခြားသူတွေရဲ့ အကြံအစည်တွေကြောင့် မင်း မထိခိုက်ပါစေနဲ့... ငါတို့ ပြန်တွေ့တဲ့ အချိန်ကျရင် ပဋိပက္ခတွေ မရှိဘဲ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." ကျင်းဝေ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တွမ်ခယ် လင်းမူကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဟူး</p> <p>"သွားတော့လေ..." တွမ်ခယ် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့လေးဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းမူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကြီး တစ်ခု ပွင့်လန်းလာ၏။ တွမ်ခယ် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ဆက်စကား တိုတောင်းသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။</p> <p>လင်းမူ နောက်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျင်းဝေ သူ့ကို တားလိုက်၏။</p> <p>"အာ... ငါ မေ့တော့မလို့..." ကျင်းဝေ ပြောဆိုပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ချလွင်</p> <p>ရွှမ်း</p> <p>ချလွင်</p> <p>ရွှမ်း</p> <p>ချလွင်</p> <p>ရွှမ်း</p> <p>သူ့ရှေ့ မြေကြီးပေါ်တွင် အိတ်ကြီး ဆယ်အိတ် ပေါ်လာပြီး သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လင်းမူ အသံကို ကြားသည်နှင့် အိတ်ထဲတွင် ဘာရှိမှန်း သိလိုက်သည်။ သူ မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဘာလို့လဲ..." လင်းမူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ သွားမယ့် နေရာမှာ ဒါတွေက သိပ်အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ မင်းမှာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ရှိနေရင်တောင် ပိုက်ဆံ ပိုရှိတာ မမှားပါဘူး... ဒါက မင်းအတွက် အချိန်အတော်ကြာ လုံလောက်လိမ့်မယ်လို့... ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..." ကျင်းဝေ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် အမြန် စစ်ဆေးကြည့်ကာ အိတ်များထဲရှိ ဒင်္ဂါးပြား အရေအတွက်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။ ပမာဏ များပြားလွန်းသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း ထိုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ရွှေတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေတာကို ဘာလို့ လက်စွပ် ပြင်ဖို့ ရွှေတွေ ထပ်လိုသေးတာလဲ..." လင်းမူ ထူးဆန်းသလို ခံစားရပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"အာ... ငါ သုံးခဲ့တာက တခြား ရွှေအမျိုးအစား တစ်မျိုးလေ... ဒီဒင်္ဂါးပြားတွေ လုပ်တဲ့ ရွှေက သာမန်ရွှေ ဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင် ရွှေစကျင်ကျောက်လုံး သန့်စင်ဖို့နဲ့ လက်စွပ် ပြင်ဖို့ သုံးခဲ့တာက ရွှေရိုင်း လို့ခေါ်တဲ့ တခြား မျိုးကွဲတစ်ခုပဲ... အဲဒါက ဒီဒင်္ဂါးပြားတွေ လုပ်တဲ့ ရွှေထက် အရည်အသွေး နိမ့်တယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီသာမန်ရွှေမှာ မရှိတဲ့ အထူး ဂုဏ်သတ္တိ တချို့ ရှိပြီး အစိမ်းရောင် ရွှေစကျင်ကျောက်လုံး ဖြစ်လာအောင် ထပ်မံ သန့်စင်လို့ ရတယ်လေ..." ကျင်းဝေ ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့စူးစမ်းလိုစိတ် နောက်တစ်ခု ပြေလည်သွားသဖြင့် ကျေနပ်သွား၏။ ထို့နောက် ဒင်္ဂါးအိတ် အားလုံးကို ထိပြီး လက်စွပ်ထဲ သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သန်း ပိုမို ချမ်းသာသွားတော့သည်။ လင်းမူ ၎င်းတို့ကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ ဆိုတာကိုပင် မသိတော့ဘဲ အားလုံး ကုန်အောင် သုံးရန် နှစ်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ့လက်ရှိ ပမာဏပင်လျှင် လျော့ကျရန် မနည်း ကြိုးစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ခံလိုက်၏။ ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာကာ အိမ်သို့ ပြန်လာလိုက်သည်။</p> <p>"ဟူး သမီးတို့ သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ရပါဦးမလား အဘိုး..." လင်းမူ ထွက်သွားပြီးနောက် တွမ်ခယ် မေးလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... အဲဒီထက်တောင် ပိုဦးမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... သူက လောကကြီးရဲ့ ဆန္ဒအရ ရွေးချယ် ခန့်အပ်ခံထားရတာလေ... အဲဒီတာဝန် ပေးအပ်ခံရတဲ့ ဘယ်သူမှ ပုန်းအောင်းနေလို့ မရဘူး... သူ့နာမည်က မကြာခင် ကုန်းမြေတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..." ကျင်းဝေ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ငါတို့ မမြင်ချင်ရင်တောင် သူ့ကို မြင်ရမှာပါ... ငါ မျှော်လင့်တာ တစ်ခုက နောက်ဆုံးကျရင် ငါတို့ တစ်ဖက်တည်းမှာ ရှိနေဖို့ပါပဲ..." ကျင်းဝေ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ အကြည့်ဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်ရာ တွမ်ခယ်လည်း ထိုနည်းတူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရွှီခုန်း လက်စွပ်ထဲရှိ တောက်ပနေသော ယဇ်ပလ္လင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်နေ၏။ ယင်းက သူ မျှော်လင့်ထားသလို ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားပေသည်။</p> <p>"မင်း ဘာလို့ ငြိမ်သွားတာလဲ..." ရွှီခုန်း မေးလိုက်သော်လည်း အဖြေမရရှိချေ။</p> <p>သူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးတောရင်း လင်းမူနှင့် ကျင်းဝေ၊ တွမ်ခယ်တို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရာ အဖြေကို ကိုယ်တိုင် ရှာတွေ့သွား၏။</p> <p>'ဟူး ဒါကြောင့်ကိုး... သူ တကယ် လိုအပ်တဲ့ အချိန်ကျမှ မင်းက သူ့ကို ပေးမှာပေါ့...' ရွှီခုန်း ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး... အချိန်တန်ရင် ငါတို့ အဲဒီအကြောင်း စဉ်းစားကြတာပေါ့..." ရွှီခုန်း ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ လက်ရှိ အခြေအနေကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်..."</p> <p>အခန်း ၃၀၆ ပြီး<br />


Save