Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ သံဒယ်အိုးကြီးကိုပါ မချန် အာကာသထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>အိုးခွက်ပန်းကန်နှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းကျုံးထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး၊ ကျန်နေသော မီးသွေးပုံကြီးကိုပါ အပြောင်ရှင်းပစ်လိုက်၏။</p> <p>မီးဖိုချောင်ကိစ္စပြီးသွားသောအခါ သူမသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာပြီး စက်ဘီးကိုပါ သိမ်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဟောက်ဖန်းဖန်း၏ အခန်းကိုမူ သူမ ရှာဖွေနေရန်ပင် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ အဝတ်ဗီရို၊ ခုတင်၊ နို့မှုန့်ဘူးများ၊ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်၊ စာရေးစားပွဲ၊ ကျောင်းသုံးစာအုပ်များနှင့် ကျောင်းလွယ်အိတ်တို့ကို အကုန်အပြောင်ရှင်းလိုက်သည်။</p> <p>မူလပိုင်ရှင်သည် အထက်တန်းမပြီးခင် ကျောင်းထွက်ခဲ့ရသူဖြစ်သဖြင့် ထိုကျောင်းသုံးစာအုပ်များသည် သူမအတွက် အတော်လေး တန်ဖိုးရှိလှသည်။</p> <p>စောင်များအားလုံးကိုလည်း သူမ ယူလိုက်၏။ ဟောက်ဖန်းဖန်း၏ စောင်များသည် မူလပိုင်ရှင်၏ စောင်များထက် သိသိသာသာ ပိုကောင်းနေသည် မဟုတ်လား။</p> <p>နံရံတွင် ကပ်ရန်ထားသည့် ကပ်ခွာနှင့် သတင်းစာပုံများကိုလည်း သူမ ချန်မထားခဲ့ဘဲ အကုန်ယူလိုက်သည်။</p> <p>အိမ်တိုင်တွေကိုပါ ယူသင့်သည်လား။ သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားကာ နံရံကို တစ်ချက်ကန်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှလှုပ်ရှားမသွားသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်သောအခါ နံရံတွင် ကပ်ထားသော သတင်းစာများစွာကို သတိရသွားပြန်၏။ အချိန်ရသေးသဖြင့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ယူကာ ထိုသတင်းစာများကိုပါ အကုန်ခြစ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသတင်းစာ အထူကြီးများကို နံရံကပ်ရန်ဖြစ်ဖြစ်၊ သတင်းဖတ်ရန်ဖြစ်ဖြစ် အသုံးချလို့ရသေးသည်။</p> <p>ယခုအခါ အိမ်ကြီးထဲတွင် မြေသားခုတင်နှင့် မီးခိုးရောင် ဗလာကျင်းနေသောနံရံများမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ၏ အရာအားလုံးပို စည်းစနစ်တကျရှိစေလိုသောစိတ်မှာ ချက်ချင်း ကျေနပ်သွားတော့သည်။</p> <p>အသုံးဝင်မည့် အခြားအရာများ ရှိသေးသလားဟူ၍ သူမ ခြံဝင်းထဲတွင် ထပ်ရှာကြည့်လိုက်သေးသည်။</p> <p>နေဦး— ကျန်းကွေ့ဖန်ထံတွင် ပိုက်ဆံများ ရှိနေနိုင်သေးသည်။</p> <p>ထို့အပြင် မူလပိုင်ရှင်၏ အိပ်ရာခင်းများလည်း ကျန်သေး၏။</p> <p>အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး အိပ်ရာခင်းနှင့် ဖျာကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကွေ့ဖန်၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ အင်္ကျီသည် အဖာရာတစ်ခုမှမရှိနေဘဲ အကောင်းကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သေချာပေါက်၊ ထိုအင်္ကျီအတွင်းထဲတွင် ငွေစက္ကူအထူကြီးများရှိနေပြီး စုစုပေါင်း ငွေတစ်ရာကျော်ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။</p> <p>ဒီလောက်အထိ အားစိုက်ထုတ်ပြီးသွားချိန်တွင်တော့ ရုတ်တရက် အိမ်ရှေ့တံခါး ပွင့်သွားသံနှင့်အတူ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် အာကာသထဲသို့ ဝင်ပုန်းလိုက်တော့သည်။ အာကာသထဲ ရောက်နေစဉ်အတွင်း ဗီရိုများ၊ စားပွဲများနှင့် အခြားပရိဘောဂများကို သေချာ ပြန်စီနေလိုက်သည်။</p> <p>ဒီမိသားစုတွင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ရှိသလဲဆိုသည်ကို သူမ သေချာရှာဖွေမကြည့်ရသေးသော်လည်း အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ရှာတွေ့ချိန်တွင်တော့ မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ စာမျက်နှာသည် ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းကွေ့ဖန်၊ မူလပိုင်ရှင်နှင့် ဟောက်ဖန်းဖန်းတို့၏အမည်များသာ စာရင်းထဲတွင် ပါရှိနေတော့သည်။</p> <p>ဟင်။</p> <p>လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က ရပ်ကွက်ရုံးဘက်မှ ထုတ်ပြန်ထားသော နယ်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့အလုပ်လုပ်ကိုင်ရန် အကြောင်းကြားစာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ဒီမိသားစုသည် မူလပိုင်ရှင်ကို သူမ၏ကွယ်ရာတွင် နယ်ဘက်သို့ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရန် စာရင်းပေးသွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထွက်ခွာရမည့်ရက်က သန်ဘက်ခါဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်က စာရင်းသွင်းပြီး သန်ဘက်ခါ ထွက်ခွာရမည်ဆိုတော့ ပြင်ဆင်ရမည့် အချိန်က တကယ်ကို မရှိသလောက်ပင်။</p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ စကားပြောနေသံကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>"ဒီအိမ်ပဲ။"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ခြံဝင်းထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။"</p> <p>ပထမလူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "မင်းက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ လူကိုခေါ်ပြီး မြန်မြန်ထွက်သွားဖို့ပဲ လုပ်စမ်းပါ။"</p> <p>တံခါးပွင့်သွားတော့သည်။ အာကာသထဲတွင် ပုန်းနေသော်လည်း ကျန်းမန်မန်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကိုတော့ အကုန်မြင်နေရသည်။</p> <p>မျက်နှာထားမကောင်းဘဲ အကြည့်များက ပေတေတေဆန်နေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် လမ်းဘေးလူမိုက်များဟု သိသာစွာ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း မူလပိုင်ရှင်နှင့် ရင်းနှီးသူများတော့ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒီအိမ်က ထူးဆန်းနေတယ်။"</p> <p>ကျန်တစ်ယောက်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြန်၏။ "မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ ဟိုမိန်းမက ပြောထားတယ်လေ၊ ကောင်မလေးကို စောင်နဲ့ ပတ်ထားပေးမယ်တဲ့။ ငါတို့က အိတ်ထဲထည့်ပြီး ထမ်းသွားရုံပဲ။"</p> <p>" မိထွေးဆိုတာ တကယ်ကို မကောင်းဘူးဗျာ၊ လောကကြီးမှာ အားလုံးက အတူတူချည်းပဲ။"</p> <p>ထိုလူသည် ခါးမှ ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်ကို အထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ဒါက တစ်မျိုးကြီးပဲဗျ။ သူမက တအားပေါ့နေတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲ ဟိုကောင်မလေးရော ဟုတ်ရဲ့လား။"</p> <p>"ဘာ! မဖြစ်နိုင်တာကွာ။ တခြားအခန်းတွေကို သွားရှာစမ်း။ ဒီထဲမှာ မရှိနေဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး။"</p> <p>ထိုသူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်မနေနဲ့! ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့၊ ဒီမိန်းမကိုပဲခေါ်ပြီး မြန်မြန်သွားကြမယ်။ သွားကြစို့၊ ငါတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်နေသလို ခံစားလာရပြီ။ မြန်မြန်!"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် အာကာသထဲမှနေ၍ အရာအားလုံးကို အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။</p> <p>ထိုလူသည် အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုက်ကိုင်နေသည့်အတွက် ပြောမပြန်ိုင်လောက်အောင် ရွံစရာကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးသည် အိတ်ကို သေချာချည်နှောင်ပြီး ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။</p> <p>သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်သည် အာကာသထဲမှ ထွက်လာကာ သူတို့၏နောက်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမတွင် အစွမ်းရှိနေသဖြင့် လူမိမည်ကို မကြောက်ပေ။</p> <p>ညအမှောင်အောက်တွင် ထိုလူနှစ်ဦးက အမျိုးသမီးကို မြို့ပြင်သို့ ထမ်းခေါ်သွားကြသည်ကို သူမ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ ဆက်မလိုက်တော့ဘဲ အာကာသထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူမကိုယ်သူမ သတိပေးလိုက်တော့သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်သည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရက်စက်တတ်ရမည်။</p> <p>သူမသည် အစောပိုင်းက ယူထားသော အဆီဟင်းပန်းကန်ထဲမှ အသားအချို့ကို အတင်းမြိုချလိုက်သည်။ ကိစ္စမရှိပေ။ ဝလာသည့် အဆီများကို နောက်ပိုင်း ပြန်ချလို့ရသည်။</p> <p>မိုးမလင်းမီအချိန်တွင် သူမသည် အာကာသထဲမှ ထွက်လာကာ လမ်းမလယ်ခေါင်တွင် လဲလျောင်းနေလိုက်သည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မကြာမီတွင်ပဲ မနက်စောစောစီးစီး အလုပ်သွားသူတစ်စုက သူမကို တွေ့သွားခဲ့ကြ၏။ သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကယ်ကြပါဦး!"</p> <p>"အိုး... ဒီကောင်မလေးက ဘာလို့ ဒီမှာ လဲနေရတာလဲ။"</p> <p>"သူမက ကယ်ပါဦးလို့တောင် အော်နေတာ။ မြန်မြန်၊ သူမကို ဆေးခန်း ပို့ပေးကြစို့!"</p> <p>"သူမ ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ ဖိနပ်တစ်ဖက်တောင် မရှိနေတော့ဘူး!"</p> <p>ထိုဖိနပ်တစ်ဖက်ကို သူမသည် ကျန်းကွေ့ဖန်၏ အဝတ်အစားများကြားထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝှက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ အဝတ်အစားပွပွတစ်စုံကိုလည်း ကျန်းကွေ့ဖန်အား ဝတ်ပေးထားခဲ့သေး၏။</p> <p>ဆေးခန်းရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ကျန်းမင်ထန် ရောက်လာတော့သည်။</p> <p>အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် ကျန်းမင်ထန်သည် ချောမောခံ့ညားသူတစ်ဦးဟု ဆိုရမည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျိုးရိုးဗီဇကောင်းများကို ဆက်ခံထားသည်မှာ သိသာသည်။ သူမသာ ဝိတ်ကျသွားလျှင် သေချာပေါက် လှပလာလိမ့်မည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ။ မနက်စောစောစီးစီး လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မေ့လဲနေရတာလဲ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်တော့သည်။ "ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ အဖေက ရှောင်ဝမ်ရွှမ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ဒီလက်ထပ်ပွဲက ကျွန်မအမေ စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုဝမ်ရွှမ်ကလည်း ကျွန်မကို ချစ်တာပဲကို... ဝူး.."</p> <p>သူမသည် လက်ဝါးဖြင့် မျက်နှာကိုအုပ်ကာ ငိုယိုရင်း လက်ချောင်းကြားမှတစ်ဆင့် ကျန်းမင်ထန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းမင်ထန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တောင့်တင်းသွားပြီး သူမကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သူက နင့်ကို တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဖူးဘူး။ နင်လည်း အသိစိတ်မဝင်နိုင်ဘူးလား။ သူက နင့်ကို မကြိုက်ဘူး။ နင်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင်တောင် နင့်ဘဝက စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေရမှာ။ အဲ့ဒီတော့ သူ့ကို နင့်ညီမနဲ့ ပေးစားလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သနားစဖွယ်ကောင်းအောင် မျက်ရည်နှစ်စက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ကျွန်မကိုကျတော့ ဘာလို့ ပျော်ရွှင်ခွင့် မပေးတာလဲ။"</p> <p>ကျန်းမင်ထန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ "တော်စမ်း! လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ဘာလို့ လဲနေရတာလဲဆိုတာကိုပဲ ပြော!"</p> <p>"သမီး ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ ညစာစားပြီး အိပ်ပျော်သွားတာပဲ။ နိုးလာတော့ လမ်းပေါ် ရောက်နေပြီလေ။ ကျွန်မ ဘာမှမသိဘူး— ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ကျွန်မကပဲ ပြန်မေးရမှာ!"</p> <p>ကျန်းမင်ထန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုသည် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားတစ်ကောင်ကိုပင် ဖိသတ်နိုင်လောက်အောင်အထိ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါဆို လူတွေက နင် 'ကယ်ပါဦး' လို့ အော်နေတယ်ဆိုပြီး ဘာလို့ ပြောကြတာလဲ။"</p> <p>"လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ရုတ်တရက် နိုးလာတာကို ဘယ်သူက မအော်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ရှောင်မိသားစုဘက်က စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်လိုက်တာဆိုတော့ ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နစ်နာကြေး ငွေ ၁,၀၀၀ ပေးရမယ်။ မပေးရင် သူတို့အိမ်အထိ သွားပြီး ပြဿနာရှာပစ်မယ်။"</p> <p>မူလပိုင်ရှင်သည် အမှန်တကယ်ပင် သတ္တိရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခု သူမကိုယ်တိုင်က "ဗီလိန်"  ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမည်လဲ။</p> <p>ကျန်းမင်ထန်သည် ဆေးရုံခုတင်ပေါ်ရှိ သူ၏ အဝလွန်နေသော သမီးဖြစ်သူကို အမှန်တကယ်ပင် ရွံရှာစက်ဆုပ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>"နင် ငါ့ကို အရှက်ခွဲနေတာ မရပ်နိုင်တော့ဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဪ... ကျွန်မက အဖေ့ကို အရှက်ခွဲမိသွားတာပဲ။"</p> <p>ထို့နောက် သူမ စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။ 'အဖေ နောက်ယူထားတဲ့ မိန်းမကိုတောင် ကျွန်မ ရှင်းထုတ်ပေးလိုက်သေးတယ်လေ။'</p> <p>ကျန်းမင်ထန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။။"နင် သိရင်လည်း ပြီးတာပဲ။ ဒါကြောင့် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး ပြင်ဆင်ထား— မနက်ဖြန်ဆိုရင် နင် နယ်ဘက်ကို အလုပ်ဆင်းဖို့ သွားရတော့မယ်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။ "ကျွန်မကို နယ်ဘက်လွှတ်မလို့လား။</p> <p>ကျွန်မမှာ အလုပ်ရှိတယ်လေ! အမေ ဆုံးတုန်းက အစိုးရဘက်က ကျွန်မအတွက် အလုပ်နေရာတစ်ခု စီစဉ်ပေးထားတာပဲ။ ကျွန်မ နယ်ဘက်ကို မသွားနိုင်ဘူး—ကျွန်မက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်ဝင်ရမှာ!"</p> <p>"မရဘူး။ နင့်နာမည်က စာရင်းထဲ ပါသွားပြီ။ သွားရမယ်။ ဒါက အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။</p> <p>ဒီနေ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားလိုက်။ မနက်ဖြန် သွားရမယ်။"</p> <p>"ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ အလုပ်နေရာကရော။"</p> <p>ကျန်းမင်ထန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အဲ့ဒီ အလုပ်နေရာက ဖန်းဖန်အတွက်ပဲ။ ရှောင်ဝမ်ရွှမ်ရဲ့ ညီမလေးမှာလည်း အလုပ်မရှိသေးဘူး။ ဖန်းဖန်းက အဲ့ဒီအလုပ်နေရာကို ယူပြီး ရှောင်မိသားစုဆီ လက်ဆောင်အဖြစ် ယူသွားပေးမှာ။ ဒါက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားကိစ္စပဲ— အဲ့ဒီအလုပ်က သူတို့အိမ်က ကောင်မလေးအတွက် ဖြစ်သွားမှာ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ဆေးခန်း၏ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မယုံနိုင်သည့်အသွင်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "ဟားဟား... ဟားဟားဟား။ ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကျွန်မက ပိုလျှံနေတဲ့ အမှိုက်တစ်ခုပေါ့ ဟုတ်လား။ ကျွန်မက အဖေ့ရဲ့ သမီးအရင်းရော ဟုတ်ရဲ့လား။"</p> <p>"ဘယ်လိုအဖေမျိုးကများ ကိုယ့်သမီးအရင်းထက် သူများသမီးကို ပိုဦးစားပေးနိုင်ရတာလဲ။ မမြင်ဖူးတဲ့ အရာတွေပဲ။"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်သည် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ကိုင်းကာ၊ ညာဘက်ခြေထောက်ကို နောက်သို့ပို့၍ အရှိန်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းမင်ထန်ဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"အားးးးးး!"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save