Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပေါင် ၂၀၀ ခန့်ရှိသော ကျန်းမန်မန်၏ ကိုယ်လုံးကြီးက ကျန်းမင်ထန်ဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်တိုင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် တင်ပါးဖြင့် အရင်ကျသဖြင့် တင်ပဆုံရိုးမှတစ်ဆင့် စူးရှသော နာကျင်မှုက တက်လာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ ကျန်းမန်မန်က သူ့အပေါ်သို့ ဖိလျက်သား လဲကျလာပြန်၏။ သူသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လိမ်ကာ အနေအထားပြင်လိုက်ချိန်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>"အားး! နင်... ဒီကောင်မလေး၊ နင် ရူးနေတာလား!"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူ၏အပေါ်မှ ပြန်ထလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ခြေထောက်ဖြင့် သူ၏ခါးကို နှစ်ချက်ခန့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖိနင်းလိုက်သေးသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ရူးနေတာ! အဖေတို့က ကျွန်မကို ဒီလိုဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာလေ! ကျွန်မက သူရဲကောင်းမိသားစုက ကျန်ရစ်သူ မိဘမဲ့ကလေးလေ၊ ဒါကို အဖေက ဒီလို ဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့။ အဖေ့ကို သမီး သွားတိုင်ပစ်မယ်!"</p> <p>သားအဖနှစ်ယောက်၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်အမှုကို ဆေးခန်းရှိ လူအများက အံ့အားသင့်စွာ ဝိုင်းကြည့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကျန်းမင်ထန်သည် သူ၏ ခါးကိုကိုင်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် အသံထွက်ညည်းညူရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"နင့်ရဲ့ ဒီလိုကိုယ်လုံးမျိုးနဲ့ ငါ့ကို နှိပ်စက်ပါတယ်လို့ စွပ်စွဲရဲသေးတာလား။ နင့်စကားကို နင့်ဘာသာနင် ပြန်နားထောင်ကြည့်စမ်း! အိမ်မှာရှိသမျှ အကောင်းဆုံး အဝတ်စတွေက နင့်အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ဖို့ပဲ သုံးထားတာ။ ကြည့်စမ်း— ဝတ်တာကလည်း အကောင်း၊ စားတာကလည်း အကောင်း။ အဲ့ဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ဝလာမှာလဲ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ဤအရာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရန် စောင့်နေသည်ကို သူမ သိနေခဲ့သည်။</p> <p>ဟုတ်ပါသည်၊ အပေါ်ယံ အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူပြောသည်မှာ မမှားပေ။ သူမ ငြင်းချက်ထုတ်၍ မရနိုင်။</p> <p>ဆေးရုံဝန်ထမ်းများကလည်း သူမကို ထူးဆန်းသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။ ယခုလို ခေတ်ကာလမျိုးတွင် ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးကများ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ ဝလာအောင် စားသောက်နိုင်မည်လဲ။</p> <p>"ဒီလိုဆိုရင်တောင် အဖေက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်နေရာကို ခိုးယူပြီး ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲလေ။ မိထွေးကလည်း မိထွေးအလျောက်၊ အဖေကလည်း အဖေအလျောက်ပဲ။ ကျွန်မ ဒီလောက်ဝလာတာက ကျွန်မရဲ့ အမေအရင်း ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ ပင်စင်လစာ ငွေ ၁,၀၀၀ ကျော်နဲ့ စားခဲ့လို့ ဝလာတာ။ ဒါက ကျွန်မ အမေရဲ့ ပိုက်ဆံပဲ၊ ကျွန်မ စားချင်တာစား၊ ဝတ်ချင်တာဝတ်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့။ အဖေ ကျွန်မကို နယ်ဘက်သွားဖို့ စာရင်းသွင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မကို ငွေ ၁,၀၀၀ ပြန်ပေးတော့။ မပေးရင် ကျွန်မ အဖေ့ကို တိုင်မယ်။"</p> <p>နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုနှင့် တိုင်လို့မရလျှင်လည်း အခြားတစ်မျိုး ပြောင်းပြီး တိုင်မည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းမင်ထန်သည် သူ၏ ခါးကိုကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အတော်ကို စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကို တရားမျှတစွာ နေထိုင်သူဟုသာ ယူဆထားပြီး ဤကလေးမအပေါ် ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိဟု ထင်နေခဲ့သည်။</p> <p>"နင်က အဲ့ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ နင် နယ်ဘက်သွားတာက တိုင်းပြည် ပြန်လည်တည်ထောင်ရေးမှာ ကူညီဖို့ သွားတာ၊ စည်းစိမ်ခံဖို့ သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ စားစရိတ်အချို့ ပေးလိုက်ရင် လောက်ပြီလေ။ အခု နင့်ကို ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေနေပြီပဲ၊ ဆေးရုံက ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်တော့။"</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်—အရာရှိငယ်လေး—တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် လူကြားထဲတွင် လုံလုံလောက်လောက် အရှက်ကွဲနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်သည်။ ကောင်းပြီလေ၊ အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့။</p> <p>ကျန်းမင်ထန် ဆေးရုံသို့ ရောက်လာသည်မှာ သေချာပေါက် အိမ်ကိုမဝင်ရသေးခင် ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အိမ်တွင်တော့ သူ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေလေ၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ဆရာဝန်တစ်ဦးက သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"တော်သေးတာပေါ့၊ ခင်ဗျားတို့ မသွားသေးလို့။ ကျွန်တော်တို့ သူမရဲ့ သွေးနမူနာထဲမှာ ဆေးဝါးအကြွင်းအကျန်တချို့ တွေ့ထားတယ်။ ဒီဆေးက လူကို သတိလစ်သွားစေတဲ့ ဆေးမျိုးပဲ။ ရဲဘော်လေး... မင်း သတိမလစ်ခင် ထူးဆန်းတဲ့ အစားအစာတွေ စားမိတာ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး ရှိခဲ့တာကို မှတ်မိလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ညစာစားပြီး အိပ်ပျော်သွားတာ၊ နောက် မနက်နိုးလာတော့ လမ်းပေါ်ရောက်နေတာပဲ။"</p> <p>သူမ စကားဆုံးတော့ မျက်လုံးလေးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဆရာဝန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာ... ကျွန်မ အခုလို ဝနေတာ အဲ့ဒီဆေးကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလားဟင်။"</p> <p>ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြီး တည့်တိုး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းဝနေတာက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အာဟာရနဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပိုလျှံနေလို့ပါ။ မင်းဗိုက်ထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ဆေးက လူကို သတိလစ်စေရုံတင် တတ်နိုင်တာ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် - ".."</p> <p>"ဒါဆို ဆရာပြောသလို အဲ့ဒီဆေးက ကျွန်မကို သတိလစ်သွားစေတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ။"</p> <p>ဆရာဝန်က သူမပြောသည်မှာလည်း မှန်နေမှန်း သတိထားမိသွား၏။ "ဒါကို ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကို အကြောင်းကြားချင်လား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ပြန်မဖြေခင်မှာပဲ ကျန်းမင်ထန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ အလျှော့မပေးခဲ့ချေ။  "ဘာလို့ မလိုရမှာလဲ! ကျွန်မ ဆေးခတ်ခံရပြီး လမ်းဘေးမှာ အပစ်ခံခဲ့ရတာနော်။ ဒါက ကျိန်းသေပေါက် ကျန်းကွေ့ဖန် လက်ချက်ပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို သွားတိုင်မယ်။"</p> <p>ကျန်းမင်ထန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းကွေ့ဖန် ပြောသည်မှာ မှန်နေပြီ—ဒီကလေးမက တကယ်ကို ဒုက္ခပေးလာလေပြီ။</p> <p>"သူမက မင်းကို ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့တာကို မင်းက ဒီလိုပဲ ကျေးဇူးဆပ်တာလား။"</p> <p>"ခွေးတွေကိုတောင် မစော်ကားရဘူးတဲ့။ မဟုတ်သေးဘူး... 'ကြင်နာမှု' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မစော်ကားနဲ့။ အင်း... ထားပါတော့၊ အိမ်ပဲ မြန်မြန်ပြန်ရအောင်။"</p> <p>သူမကတော့ အိမ်ရောက်လျှင် ကျန်းမင်ထန်၏ မျက်နှာ ဘယ်လိုပျက်သွားမလဲဆိုသည်ကို မြင်ချင်လွန်းသဖြင့် စိတ်လောနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက အရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသောကြောင့် ကျန်းမင်ထန်လည်း မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် နောက်က လိုက်လာခဲ့ရတော့သည်။</p> <p>ဆေးရုံအပြင်ရောက်တော့ ကျန်းမန်မန်က ကျန်းမင်ထန်၏ စက်ဘီးနောက်တွင် တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ တက်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် စက်ဘီးက ဝိတ်ကြောင့် နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ကျန်းမင်ထန်က သူမကို ခပ်ကြာကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက အလုပ်လုပ်တာထက် စားတာက ပိုများနေတယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အဆီတွေနဲ့။ ဒါတောင် ငါတို့က မင်းကို နှိပ်စက်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်။ မင်းမှာ တကယ်ကို အသိတရား မရှိတာပဲ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က မျက်လုံးလေးလှန်ပြပြီး စကားနှစ်ခွန်းသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟဲ ဟဲ။"</p> <p>အိမ်တံခါးဝရောက်သည့်အခါ တံခါးက သော့ပင် ခတ်မထားပေ။ ကျန်းမန်မန် စက်ဘီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။</p> <p>ကျန်းမင်ထန် စက်ဘီးကို အထဲတွန်းသွင်းလိုက်သည့် အချိန်တွင်ပဲ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွား၏။ ခြံဝင်းကြီးက တစ်မျိုးကြီး ခြောက်ကပ်နေသလိုပင်။</p> <p>ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပျောက်ဆုံးနေသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူ စက်ဘီးကို ဒေါက်ထောက်ပြီး အိမ်ထဲ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏမှာပဲ သူ မှင်တက်သွားတော့၏။</p> <p>အိမ်ထဲတွင် ခုတင်မှလွဲ၍ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ နံရံပေါ်မှ ထုံးသုတ်ထားသည့်အရာများကိုပင် ခွာယူသွားကြသလိုပင်။</p> <p>"ဗိုက်ဆာလိုက်တာ။ တစ်ခုခု သွားလုပ်စားဦးမယ်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် တမင်တကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးလေးနှင့်အတူ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>မီးဖိုချောင် တံခါးဝအရောက် သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အဆုတ်ထဲမှ အားယူကာ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"အားးး! ကျွန်မတို့အိမ် ဓားပြတိုက်ခံရပြီ! အဖေ၊ မြန်မြန်လာပါဦး! မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး!"</p> <p>ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် ကျန်းမင်ထန်တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေရာမှ သတိဝင်လာပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မီးဖိုခုံမှလွဲ၍ ဘာမှမကျန်နေတော့ပေ— ထင်းလည်းမရှိ၊ အိုးခွက်ပန်းကန်လည်းမရှိ၊ တကယ်ကို ဘာဆိုဘာမှမရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် အခြားအခန်းများသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ တံခါးများ လိုက်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းတိုင်းသည် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p>ကျန်းမင်ထန် လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့တော့၏။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမ၏ လှောင်ပြုံးကို အမြန်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျန်းကွေ့ဖန်က မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်လို့ အဖေပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကြည့်ရတာတော့ သူမ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေအကုန် သိမ်းကျုံးယူပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီ ထင်တယ်။"</p> <p>"ကျွန်မတော့ ဗိုက်ဆာနေပြီ။ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားတော့မယ်။ ကျွန်မကို ပိုက်ဆံနဲ့ ရိက္ခာလက်မှတ်တွေ ပေးဦး။"</p> <p>"ဒီလိုအခြေအနေကြီးမှာတောင် နင်က တကယ်ကြီး စားဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာလား! ငါက ပိုက်ဆံ ဘယ်ကနေ သွားယူရမှာလဲ!"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်အတိုင်းပင် မျက်လုံးကို အသာလှန်ပြကာ ရင့်သီးသောပုံစံကို အပြည့်အဝ ဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက မနက်ဖြန် နယ်ကို သွားရမှာလေ။ ပိုက်ဆံတွေအကုန် ပါသွားပြီလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ အဖေ့ဆီမှာ အရေးပေါ်သုံးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလား။ လက်မှတ်တွေရော။ ဪ... ဒါနဲ့ ကျွန်မအမေ ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ အလုပ်ရော ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ။ သွားကြည့်ရဦးမယ်။ ဟိုမိန်းမက အဲ့ဒါကိုပါ ရောင်းစားသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အဖေလည်း ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ဒါမှမဟုတ် ရပ်ကွက်ကော်မတီကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်သင့်တယ် ထင်တာပဲ။"</p> <p>သူက ပိုက်ဆံပေးမည့်ပုံမပေါ်သဖြင့် ကျန်းမန်မန်သည် သူမဘာသာ လက်ဦးမှုယူလိုက်သည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်နှင့် ရိက္ခာလက်မှတ်နှစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ အမှန်တကယ်သွားရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမအတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသည့် အလုပ်နေရာ ရှိသေးလားဆိုသည်ကို သွားရောက်စစ်ဆေးရန်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှိသေးလျှင် ဒီနေ့ပဲ ရောင်းပစ်မည်။</p> <p>မရှိတော့လျှင်တော့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာရှာပစ်မည်။</p> <p>သူမသည် ကျန်းမင်ထန်၏ စက်ဘီးကို စီးထွက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစုတွင် စက်ဘီးနှစ်စီး ရှိသည်။ ပေကျင်းတွင် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော အထက်တန်းလွှာဟုပင် သတ်မှတ်၍ရ၏။</p> <p>ဤသည်မှာ ပေကျင်း မြို့ဟောင်းဖြစ်၏။</p> <p>သူမ စားသောက်ဆိုင်သို့ စက်ဘီးစီး၍ ရောက်သွားသောအခါ စားပွဲထိုးမဖြစ်သော လင်းကွေ့ဖန်က သူမကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"နင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပြန်ပြီလား။ နင် တကယ်ကြီး ဒီမှာ အလုပ်လာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ နင့်ရုပ်နဲ့ဆိုရင် ဆိုင်က ဖောက်သည်တွေတောင် လန့်ပြေးကုန်ဦးမယ်! ငါ့ကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီအလုပ်နေရာကို ပိုက်ဆံနဲ့ပဲ ရောင်းပစ်လိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ ပြီးရင် နင်စားချင်တာ အကုန်ဝယ်စားလို့ရတာပဲ။ အဲ့ဒါက ပိုမကောင်းဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ဤကောင်မလေးကို မှတ်မိနေသည်။ သူမသည် မူလပိုင်ရှင်ကို အလုပ်နေရာ ရောင်းချပစ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် နားချခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို အလုပ်သွင်းပေးနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ အလုပ်ခွဲတမ်းများမှာ ပို၍ ကျပ်တည်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ယခု သူမသည် ကျန်းမန်မန်၏ အလုပ်နေရာကို မျက်စိကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"နင်ပြောတာလည်း တစ်မျိုးတော့ မှန်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီက လစာက တော်တော်ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ စားစရာကောင်းကောင်းတွေလည်း အမြဲရှိတယ်လေ။ ငါ ရောင်းချင်ရဲ့လားဆိုတာ သိပ်မသေချာသေးဘူး...တကယ်လို့ ရောင်းမယ်ဆိုရင်ရော ငါ ဘယ်လောက်ရမှာလဲ။"</p> <p>လင်းကွေ့ဖန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။ "၆၀၀— ယွမ် ၆၀၀ တောင်ရမှာ။</p> <p>အဲ့ဒီလောက်ဆိုရင် နင် စားချင်တာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဝယ်စားလို့ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ထိုဈေးမှာ သင့်တင့်သော ပေါက်ဈေးမှန်း သိနေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မနေ့ညက သူမ တွက်ကြည့်ထားသည့်စာရင်းအရ ကျန်းမိသားစုတွင် စုဆောင်းငွေ ၁,၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့တွင် လက်မှတ်တော့ သိပ်မရှိပေ။ ဒီခေတ်တွင်က ဘာဝယ်ဝယ် လက်မှတ်ရှိမှရသည်။</p> <p>သူမက ဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ရောင်းဖို့ စဉ်းစားကြည့်မယ်— ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ၆၀၀ ကို လက်မှတ်တွေနဲ့ပဲ လိုချင်တယ်။ ငါ့မိထွေးက ငါ့အပေါ် တအားကောင်းတယ်၊ တစ်လကို မုန့်ဖိုး ငွေ ၂၀ တောင် ပေးတာ။ ဒါပေမဲ့ သကြားလုံးလက်မှတ်တွေက အရမ်းရှားတော့လေ... နင် ငါ့ကို ငွေ ၆၀၀ ဖိုးရှိတဲ့ လက်မှတ်တွေ ရှာပေးနိုင်မလား။ လက်မှတ်အကုန်လုံးပဲ— စက်မှုပစ္စည်း၊ သကြား၊ ဆန်၊ ဝါဂွမ်း၊ အထည်အလိပ်၊ ပေါင်မုန့်၊ ကိတ်မုန့်၊ ရေချိုးခန်းလက်မှတ် အကုန်ပေါ့။ မီးသွေးလက်မှတ်၊ အသားလက်မှတ်၊ အမျိုးသမီးလစဉ်သုံးပစ္စည်းလက်မှတ် — ရှိသမျှ အကုန်လုံး လိုချင်တယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save