Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဝါရင့်ရဲအရာရှိကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဒီလူငယ်ရဲအရာရှိကို သူခိုးကို အကာအကွယ်ပေးမှု၊ နောက်ပြီး အားပေးအားမြှောက်ပြုမှုတွေနဲ့ တိုင်ကြားချင်ပါတယ်။”</p> <p>လူငယ်ရဲအရာရှိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျန်းမန်မန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို ငါသတိပေးလိုက်မယ်၊ စကားကို လျှောက်မပြောနဲ့။ ဒါက မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနေတာပဲ!”</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ သူမဆီက ဘာမှမခိုးထားဘူး။ သူမက ကျွန်မကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနေတာ!”</p> <p>ရဲအရာရှိကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အမျိုးသမီးရဲဘော်.. မင်းပြောတာတွေအတွက် ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေရှိလို့လား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူတို့နှင့် အကျိုးအကြောင်းပြောရန် စိတ်မကူးနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူမသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ ထိုအဘွားကြီး၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အာကာသထဲမှ အခုလေးတင် ထုတ်ယူလိုက်သော သူမအမည်ရေးထားသည့် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ထိုငွေကို အရာရှိကြီးထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်မပိုက်ဆံပါ။ ဒီမှာ ကျွန်မနာမည် ရေးထားပါတယ်။”</p> <p>သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် နောက်ထပ် တစ်ရွက်ရှိနေသေးကြောင်းလည်း သတိပေးလိုက်သေး၏။</p> <p>အဘွားကြီးလည်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူမသည် ငွေညှစ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ခိုးယူခဲ့ခြင်းတော့ မရှိပေ။</p> <p>လူငယ်ရဲအရာရှိပင်လျှင် မှင်တက်သွားခဲ့တော့သည်။ သူ၏ တတိယအဒေါ်သည် ဘာကြောင့် ငွေခိုးရသည်လဲ။</p> <p>ထိုခေတ်က ငွေမပျောက်စေရန် ငွေစက္ကူပေါ်တွင် အမည်ရေးမှတ်ထားခြင်းသည် အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် မည်သူကမှ ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ကြပေ။</p> <p>အရာရှိကြီးသည် ကျန်းမန်မန် ကမ်းပေးသော ငွေစက္ကူကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နယ်ဘက်သို့သွားမည့် ထောက်ခံစာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အဘွားကြီးနှင့် လူငယ်ရဲအရာရှိကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အဘွားကြီးသည် အလျင်အမြန် လက်ကာပြရင်း ငြင်းဆိုတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး! ကျွန်မ မတရားစွပ်စွဲခံနေရတာပါ! ကျွန်မ -”</p> <p>သူမ စကားပြောနေရင်း သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ နောက်ထပ် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို နှိုက်မိသွားပြန်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ၎င်းကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းမန်မန်၏ အမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“ဒါ.. ဒါတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ မခိုးပါဘူး!”</p> <p>ကျန်းမန်မန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။ “အဒေါ့်မှာ အကျင့်စာရိတ္တကောင်း လုံးဝမရှိဘူးပဲ။ ကျွန်မက ထိုင်ခုံမပေးရုံလောက်နဲ့ ကျွန်မက ထောင်ကျသင့်တယ်၊ အပစ်ခံရသင့်တယ် ဟုတ်လား။ အခု အဒေါ်လုပ်နေတဲ့ အပြုအမူတွေကကော ဘာလဲ။ အရာရှိကြီး.. ဒီလို လူမှုရေးပြဿနာရှိနေတဲ့သူမျိုးကို ရှင်းလင်းပစ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထောင်ကျသင့်တယ်၊ အပစ်ဒဏ်ခံရသင့်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါ သူမပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဒေါ်ရော အဲ့လို မထင်ဘူးလား။”</p> <p>သူမသည် အရာရှိကြီးကို ပြောပြီးနောက် လူငယ်ရဲအရာရှိဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဒီရဲဘော်က သူမကို အကာအကွယ်ပေးနေတာကို ကြည့်ရရင် သူတို့က တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရဲအရာရှိကြီး.. ရှင့်ရဲ့ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူမှု စံနှုန်းတွေက တော်တော်လေး နိမ့်နေပုံရတယ်နော်! ခုနကတောင် ကျွန်မဆီက ယွမ် ၁၀ ပေးလိုက်ရင် ဒီကိစ္စကို သီးသန့် အပြတ်ဖြတ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သေးတယ်။ အခုကျတော့ -”</p> <p>“အခု ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ မယူဘူးဆိုတာက တကယ် မယူတာပဲ! နင် ငါ့ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနေတာ! ငါ အသေသာခံလိုက်မယ်၊ ဝန်မခံနိုင်ဘူး!”</p> <p>“အဒေါ် မယူဘူးဆိုရင် ဒီပိုက်ဆံတွေက အဒေါ့်အိတ်ထဲကို အလိုလို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားတာလား။”</p> <p>အဘွားကြီးလည်း ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ပြန်လည်အော်ဟစ်လေတော့သည်။ “နင် ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တာ! ဟုတ်တယ်၊ နင်ပဲ! ဒါ ငါ့အမှားမဟုတ်ဘူး၊ ငါ နင့်ပိုက်ဆံကို မယူခဲ့ဘူး!”</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ထိုအဘွားကြီးကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ရဲအရာရှိကြီးကိုသာ တိုက်ရိုက်မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အရာရှိကြီး.. အခု ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။ ကျွန်မ ဆင်းရမဲ့ဘူတာ ရောက်တော့မှာမို့လို့ စိတ်ကျေနပ်လောက်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်ကို အမြန်ဆုံး ပေးစေချင်ပါတယ်!”</p> <p>ရဲအရာရှိကြီးသည် အဘွားကြီး၏အိတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ကျန်းမန်မန်အမည်ပါ ငွေစက္ကူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သက်သေက အထင်အရှားရှိနေတာပဲ။ မင်းအတွက် စိတ်ကျေနပ်လောက်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်မျိုး ငါတို့ ပေးမှာပါ။”</p> <p>စကားပြောရင်း သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းမန်မန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီအမှတ်အသားပါတဲ့ ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်ကိုတော့ ငါတို့က အမှုအတွက် သက်သေခံအဖြစ် သိမ်းထားရမှာမို့လို့၊ ဒီငွေနှစ်ရွက်ကို မင်းအတွက် အစားထိုးလဲပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအနေနဲ့ ရဲရုံးခန်းကိုလိုက်ပြီး ထွက်ဆိုချက်ပေးဖို့တော့ လိုအပ်တယ်။”</p> <p>“ရပါတယ်!” ကျန်းမန်မန် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သဘောတူလိုက်၏။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ သူတို့အနောက်မှ ရဲရုံးခန်းသို့ လိုက်သွားတော့သည်။ ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးကတော့ သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p>“ရဲဘော်.. ရှင့်အတွက် သက်သေလိုက်ပေးဖို့ လိုမလား။”</p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် ဤမျှအထိ တက်ကြွစွာ ကူညီချင်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းမန်မန် မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်၊ ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူး။ လောကမှာရှိတဲ့ ကျီးကန်းတွေအားလုံးကတော့ အရောင်တူမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်!”</p> <p>ရဲအရာရှိကြီးကတော့ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်သွားပြီး အလုပ်ဝင်သည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသော လူငယ်ရဲဘော်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ရဲရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းမန်မန်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထွက်ဆိုချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ နားမလည်တာတစ်ခုက သူမ ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို အတင်းထိုင်ချင်နေရတာလဲဆိုတာပဲ။ အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့မှ သိတယ်။ ပိုက်ဆံခိုးရတာ ပိုလွယ်အောင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့!”</p> <p>“ငါ မခိုးပါဘူး! ငါက နင့်ဆီက ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ညှစ်ချင်ရုံတင်ပါ။ ငါ တကယ်မခိုးဘူး!”</p> <p>အဘွားကြီးသည် ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ပို၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာတော့သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“အဒေါ်  ပိုက်ဆံခိုးတယ်ဆိုတာက ကျွန်မ မသိအောင်၊ ကျွန်မ သဘောမတူဘဲနဲ့ ကျွန်မဆီက ယူတာကို ပြောတာပါ။ အကယ်၍ ကျွန်မသာ မသိလိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ပေမဲ့ သိသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အရမ်းဒေါသထွက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငွေညှစ်တယ်ဆိုတာကတော့ အခု အဒေါ်လုပ်သွားသလိုမျိုးပဲ - ပြဿနာတွေဖန်တီးပြီး ကျွန်မကို အကြောင်းမဲ့ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်တာလေ။ ဒါက ကျွန်မကို ဒေါသထွက်စေပြီး စိတ်အခြေအနေကို ဆိုးရွားသွားစေတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကျွန်မက အဒေါ့်ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အခုတစ်ကြိမ်သာ အဒေါ် လွတ်သွားမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ကြိမ်မှာလည်း တစ်ခြားသူတွေကို ငွေညှစ်ဦးမှာပဲ၊ ခိုးလည်းခိုးဦးမှာပဲ။ ဒီလို လူမှုရေးပြဿနာရှိနေတဲ့ အမှိုက်မျိုးကိုတော့ ထောင်ထဲထည့်ထားတာ ဒါမှမဟုတ် သေနတ်နနဲ့အပစ်ခံရတာမျိုးပဲ လုပ်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့သူတွေကိုလည်း အပြစ်ပေးသင့်ပါတယ်။”</p> <p>ရဲအရာရှိကြီးက ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ရထားဝန်ထမ်းများထံ အကြောင်းကြားလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန် ထွက်ဆိုချက်ပေးပြီးသောအခါ သူက ပြောလိုက်၏။ “ရဲဘော်.. စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့တော့။ စိတ်ချပါ၊ ငါတို့က ဒါကို တရားမျှတစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘက်လိုက်ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး!”</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူမ၏နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ သူမသည် ယုတ်မာသူကို ယုတ်မာသည့်နည်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ရမည်ဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားပြီး အရှက်ကင်းမဲ့သော လူမျိုးများကို သာမန်နည်းလမ်းများဖြင့် ဆက်ဆံ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ကျန်းမန်မန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဘေးခုံမှ မိန်းကလေးလည်း သိသိသာသာပင် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။</p> <p>“အဆင်ပြေရဲ့လား။”</p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ်။ အချို့လူတွေက တကယ်ကို အရှက်ကင်းမဲ့တာ။ သူတို့လိုလူမျိုးကတော့ မျက်နှာဖုံး အခွာခံရဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။”</p> <p>မိမိနှင့် ထိုက်တန်သော အခွင့်အရေးအတွက် မိမိဘာသာ တိုက်ယူရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နေရာကျပ်နေရတာလဲ။ အဒေါ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ထိုင်ခုံလက်မှတ် ဝယ်ထားတာလား။ ကျွန်မကို လက်မှတ်တွေ ပြကြပါဦး၊ မပြရင်တော့ ရဲအရာရှိကို ထပ်ခေါ်လိုက်ရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးကြီးနှစ်ဦးသည် အခုနလေးတင်က ကျန်းမန်မန်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြင်တွေ့ထားကြပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဦးတွင် ထိုင်ခုံလက်မှတ် ပါသော်လည်း အခြားတစ်ဦးကတော့ မတ်တတ်ရပ်လက်မှတ်သာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် နှစ်ယောက်စလုံး ရအောင်ထိုင်မည်ဟု သူတို့ ကြံစည်ထားကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အမေးခံလိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ မတ်တတ်ရပ်လက်မှတ် ကိုင်ထားသူက အနေခက်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ရတော့၏။</p> <p>“ငါ ဆင်းရမဲ့ဘူတာ ရောက်တော့မှာပါ။ ခဏလောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ဦးမယ်၊ အကြာကြီး ထိုင်နေရတာလည်း ညောင်းလှပြီ။ ဟဲဟဲ။”</p> <p>ပေါင် ၂၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိသော ကျန်းမန်မန်သည် မူလကပင် နေရာကို အတော်လေး ယူထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ပြဿနာမဖြစ်ချင်သဖြင့် အစပိုင်းတွင် သည်းခံနေခဲ့သော်လည်း သူမ ပြန်လာသည့်အခါတွင်မူ ဘေးခုံရှိမိန်းကလေးသည် အပြင်ဘက်ဆုံးခုံသို့ တွန်းထုတ်ခံထားရပြီး သူမ၏ ထိုင်ခုံနေရာတွင် ထိုင်စရာနေရာလွတ် မရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအခြေအနေတွင် သူမ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ နှုတ်ဆိတ်နေလျှင် မတ်တတ်ရပ်ရခြင်း သို့မဟုတ် မိမိထိုင်ခုံကို အတင်းတိုးဝှေ့ ထိုင်ရခြင်းမျိုးနှင့်သာ ကြုံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရထားစီးရခြင်းက တကယ်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာပင်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ ဆင်းရမည့် ဘူတာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ထန်ရှောင်မင် အမည်ရှိသော ဘေးခုံမှမိန်းကလေးသည်လည်း သူမနှင့်အတူ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>“ရဲဘော်ကျန်း.. ရဲဘော်က ဘယ်တပ်ရင်းက တပ်ဖွဲ့ခွဲကို သွားမှာလဲဟင်။ ကျွန်မကတော့ အလံနီတပ်ရင်း၊ ၃၈ တပ်ဖွဲ့၊ ရွှီကျားကျွမ်း သစ်တောခြံကို သွားမှာပါ။ ရဲဘော်ကရော။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ “ရဲဘော်နဲ့ အတူတူပါပဲ - ၃၈ တပ်ဖွဲ့၊ ရွှီကျားကျွမ်း သစ်တောခြံ ပါပဲ။”</p> <p>“ဝမ်းသာစရာပဲ! ဒါဆို အတူတူသွားကြတာပေါ့!”</p> <p>သူမတို့နှစ်ဦးသည် ဘူတာမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အလံနီတပ်ရင်းရှိရာသို့ ကားစီးလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ပညာတတ်လူငယ် အများအပြား ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့ကို မြင်သောအခါ လှမ်းမေးလိုက်သည်။ “ဘယ်တပ်ဖွဲ့ကို သွားကြမှာလဲ။”</p> <p>သူမတို့က “၃၈ တပ်ဖွဲ့” ဟု ပြန်ဖြေသည့်အခါ ထိုသူက တစ်နေရာသို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p>ထောင့်တစ်နေရာတွင် လူငယ်နှစ်ဦးနှင့် ဆံပင်ဖြူနေသော လူကြီးတစ်ဦး၊ စုစုပေါင်း လူသုံးဦး ရပ်နေကြသည်။</p> <p>ထိုလူကြီးက သူတို့ကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ “ငါက ၃၈ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပါ။ မျိုးရိုးက ကျန်းပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အချိန်မီ ရောက်လာတာပဲ၊ အခု ငါတို့ပြန်လို့ ရပြီ။”</p> <p>သူသည် ဤခရီးစဉ်တွင် ပညာတတ်လူငယ်လေးဦးကို လာကြိုခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အနက်မှတစ်ဦးသည် ဤမျှလောက်အထိ ဝဖြိုးနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူတို့သည် အခြားလူငယ်နှစ်ဦးနှင့် ခေတ္တမျှ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>လေးဦးစလုံးသည် တပ်ရင်း၏ရုံးတွင် ထောက်ခံစာများကို တံဆိပ်တုံးထုပြီးနောက် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း၏ နောက်မှလိုက်၍ ရွှီကျားကျွမ်း သစ်တောခြံသို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့သည် နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျေးရွာရှိရာသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ ရွာအဝင်သို့ နီးကပ်လာသည့်အခါ မြစ်တစ်စင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင်ရပ်၍ ငိုယိုကာ ရေထဲသို့ လှမ်းကြည့်၍ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေခဲ့သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကျိုး.. ဘာကိုမှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့! ရေပေါ်ကို ပြန်တက်လာပါ၊ ကျွန်မ ရှင်းပြပါရစေ။ အစ်ကိုကျိုး! အစ်ကိုကျိုး.. ပြန်တက်လာပါဦး။ ကယ်ကြပါဦး! အစ်ကိုကျိုး ရေပေါ်ပြန်တက်မလာတော့ဘူး။ သူ နစ်သွားပြီ! ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ကြပါဦးရှင်!”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လှည်းပေါ်ရှိ လူများသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>လူငယ်နှစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ငါက ရေမကူးတတ်ဘူး။ ငါလည်း မကူးတတ်ဘူးလေ။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ရေကူးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ နွားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြစ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆင်းချလိုက်တော့၏။</p> <p>ရေအောက်သို့ ရောက်နေသော ကျိုးယဲ့သည် အသက်ရှူရန် ရေပေါ်သို့ ခေါင်းပြူလိုက်စဉ်မှာပင် မည်းမှောင်နေသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူ၏အပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save