Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယခင်ဘဝတုန်းက ကျန်းမန်မန်သည် ပေါင် ၂၀၀ မလေးခဲ့ပေ။ သူမသည် အရပ် ၁၇၀ စင်တီမီတာရှိပြီး အလေးချိန် ပေါင် ၁၀၀ သာရှိကာ၊ သွယ်လျသောခါး၊ ရှည်လျားသောခြေတံများနှင့်အတူ အလွန်ပင် လှပချောမောသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မြစ်ကမ်းပါးပေါ်မှနေ၍ မြစ်ထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။</p> <p>မမျှော်လင့်ထားဘဲ ရေထဲမှလူသည် ထိုအချိန်တွင်မှ ရေပေါ်သို့ ပြူထွက်လာသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းနိုင်ရန် အချိန်မရလိုက်တော့ပေ။ မျက်လုံးကိုသာ တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်ရပြီး ထိုသူနှင့် တည့်တည့်မတ်မတ် တိုက်မိသွားသဖြင့် ရင်ဘတ်လည်း အောင့်တက်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် လေးလံသော အရာတစ်ခုနှင့် တည့်တည့်ဆောင့်မိသွားသဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားကာ ရေအောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည်လည်း ဆောင့်မိသည့်အရှိန်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့၏။ ထိုအမျိုးသား မျက်လုံးများ မှိတ်လျက်ဖြင့် မြစ်ထဲသို့ ပြန်ကျသွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဤမြစ်သည် အတော်ပင် နက်လှသည်။ သူမသည် ရေအောက်သို့ အလျင်အမြန် ငုပ်ဆင်းလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရေက ကြည်လင်နေသဖြင့် ထိုအမျိုးသားကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည့် ချောမောသော မျက်နှာပိုင်ရှင်ပင်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်နေပြီး သတိလစ်နေပုံရ၏။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ ခဏလေး နောက်ကျသွားခဲ့လျှင် သူ ရေနစ်သေဆုံးသွားနိုင်သည်။</p> <p>သူမသည် ထိုသူရှိရာသို့ ကူးသွားပြီး သူမဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ့ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကြွက်သားအပြည့်နှင့် လက်မောင်းများကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူမ လက်လှမ်း၍ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ကြွက်သားများမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာနေခဲ့သည်။</p> <p>ဒီလောက် ကြည့်ကောင်းသည့် လူငယ်လေးက... ဘာလို့ မြစ်ထဲခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားရသည်လဲ။</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူ့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ဆွဲတင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ထိုလူ သတိလစ်နေခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်၏။ အကယ်၍ သူသာ နိုးနေခဲ့လျှင် ရုန်းကန်နေမည်မှာ သေချာသဖြင့် ကယ်ဆယ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်။</p> <p>သူမသည် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ သူ့ကို ပွေ့ချီလျက် ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့၏။</p> <p>ယခုနက အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေခဲ့သော မိန်းကလေးသည် သူ့ကိုကြည့်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကျိုး.. အစ်ကိုကျိုး.. ထပါဦး! အစ်ကိုကျိုး.. အစ်ကို မသေသေးဘူး မလား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန်လိုက်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက် ကျစ်ထားပြီး အဖြူရောင်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများတွင် ဖာထေးရာ တစ်ခုမှ မရှိနေပေ။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ အခြေအနေကောင်းသော မိသားစုတစ်ခုမှ လာပုံရသည်။</p> <p>ယခုအခါ သူမသည် ကျန်းမန်မန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အမျိုးသားကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရှာသည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုသူကို ရေနစ်သူအား ကယ်ဆယ်သည့်နည်းဖြင့် သတိပြန်ရအောင် လုပ်ပေးရန် အောက်သို့ ချထားပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ရေမွမ်းသွားသဖြင့် ခေတ္တမျှ သတိလစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် သူမ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ မချရသေးမီမှာပင် ထိုအမျိုးသားက ရုတ်တရက် ရေများကိုအန်ထုတ်လိုက်ပြီး ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးကာ နိုးလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကျိုး.. အစ်ကို အသက်ရှင်နေတာ တကယ်ပဲ... ကျွန်မက အစ်ကို သေပြီလို့ ထင်နေတာ!”</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် ရေအချို့ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ အပွေ့ခံထားရသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် သူ့ကို ပွေ့ချီထားသော မိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“စိတ်အေးအေးထားပါ.. ငါ မသေသေးပါဘူး။”</p> <p>ကျိုးယဲ့က ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နေပါဦး.. ကောင်မလေး၊ ငါ့ကို အခု အောက်ချပေးသင့်ပြီ မဟုတ်လား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူမ၏ လက်မောင်းများကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဘုတ်!</p> <p>“အား.. သွားပါပြီ! အား.. ငါ့ခါး! ဟေး.. ကောင်မလေး၊ ငါ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး ညင်ညင်သာသာလေး ချပေးလိုက်လို့ မရဘူးလား!”</p> <p>“အခုလို ခေါ်လိုက်တဲ့အတွက် ရှင့်ကို ဒီလိုပဲ ပစ်ချတာနဲ့ ထိုက်တန်တယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်မက ရှင့်အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်နော်။ နောက်ဆို ကျွန်မကိုမြင်ရင် 'ကျေးဇူးရှင်' လို့ ခေါ်ရမယ်!”</p> <p>ကျိုးယဲ့ - “???”</p> <p>“ဟေး.. ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရအောင်။ ငါက ဟိုးအောက်မှာ ရေဆင်းချိုးနေတာလေ! မင်းက ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရုတ်တရက် ခုန်ချလိုက်တာလဲမသိဘူး၊ ငါ့ကို ဆောင့်မိပြီး သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အခုကျ ဘယ်လိုတောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အသက်သခင်လို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ။ ကျေးဇူး အများကြီးတင်ပါတယ်ဗျာ!”</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်လား။</p> <p>သူမသည် ထိုအချက်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ လျစ်လျူရှုထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>“ထားပါ.. ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုရင်လည်း စိတ်ရင်းမှန်ကြောင်း ပြတဲ့အနေနဲ့ ဆန်ပိဿာ ၂၀ ပေးရမယ်။”</p> <p>“ဆန်ပိဿာ ၂၀ ဟုတ်လား?! ငါ့ကို ဓားပြပဲ တိုက်လိုက်ပါတော့!”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လျှောက်လာခဲ့၏။</p> <p>“ကျိုးယဲ့.. မင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီမိန်းကလေးက မင်းအသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလေ။ ဆန်ပိဿာ ၂၀ ပေးရတာ များတယ်လို့ မင်းထင်လို့လား။ မင်းအသက်က အဲ့ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးလား။ ခုနတင်က ဂေါ်ဖီထုပ် ပြောနေတာ မင်းရေထဲကျသွားတယ်ဆို။ လှည်းပေါ်က သုံးယောက်စလုံးလည်း ရေမကူးတတ်ကြဘူး။ ရဲဘော်ကျန်းသာ ရေထဲခုန်ဆင်းပြီး မင်းကို မကယ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ဦး။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်၏။ “တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်.. ကျွန်တော် ရေကူးတတ်တာ ခင်ဗျားသိပါတယ်! ကျွန်တော် တကယ်ပဲ -”</p> <p>တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တားဆီးလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ဆူပူလိုက်တော့သည်။ “တော်စမ်း။ ရဲဘော်ကျန်းက လူတစ်ယောက်ကိုကယ်ဖို့ သတ္တိရှိရှိ ခုန်ဆင်းခဲ့တာ။ သူမက ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာမို့ ချီးကျူးခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်။ နောက်မှ သူမကို ဆန်ပိဿာ ၂၀ ပေးလိုက်၊ ငြင်းမနေနဲ့။ ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ စက်ရုံမှာ အလုပ်မလုပ်နေဘဲ မြစ်ထဲမှာ ရေလာချိုးနေတာလဲ၊ ဟမ်။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ ဝက်ချေးများ သယ်ပြီးနောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ် သန့်ရှင်းသွားအောင် ရေဆေးချချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် မြစ်ကို မရောက်ခင်မှာပင် သူ ခြေချော်ပြီး ခွေးချေးပုံပေါ် လဲကျသွားခဲ့သဖြင့် နံစော်သွားခဲ့သောကြောင့် ရေချိုးလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ပြဿနာရှာခဲ့သော တရားခံဖြစ်သူ ဂေါ်ဖီထုပ်ဆိုသော ကျောက်မျိုးနွယ် မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ပြီးတော့ မင်းကရော.. ဘာလို့ အဲ့ဒီလိုတွေ အော်ဟစ်နေရတာလဲ။ မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါက ဘာလို့ မင်းရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရမှာလဲ။ ငါ မင်းကို မကြိုက်ဘူး! ဒီနေ့ကတော့ ငါ့ဘဝမှာ အဆိုးဆုံးနေ့ပဲ။”</p> <p>သူ့စကားကြောင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းလုပ်လို့ မင်းခံရတာ။ ကဲ.. အခု ဝက်မွေးမြူရေးခြံကို မြန်မြန်ပြန်တော့ - ဒီနေ့အတွက် အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား။ ငါကတော့ ဒီပညာတတ်လူငယ်အသစ်လေးတွေကို သူတို့နေရမယ့်နေရာကို ပို့ပေးရဦးမယ်း”</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများကို ရေညှစ်လိုက်ပြီး လဲလှယ်ရန် သူမ၏ အထုပ်ထဲမှ ခြောက်သွေ့သောအဝတ်အစားတစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ခုနက ကယ်တင်ခဲ့သော အမျိုးသားကိုတော့ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ပင်မကြည့်တော့ပေ။</p> <p>ဤကိစ္စအတွက် သူမကို ဘယ်သူက အပြစ်တင်နိုင်မည်လဲ။</p> <p>သူမ အပြေးအလွှားသွားကြည့်ချိန်တွင် ရေထဲ၌ တစ်စုံတစ်ဦး ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည် - သိသိသာသာ ရေနစ်နေသည့်ပုံစံမျိုးပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူမက ကယ်ဆယ်ရန်အတွက် ရေထဲခုန်ဆင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် ချောမောသောမျက်နှာနှင့် တောင့်တင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိနေပြီး... ရေကူးနေခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ကမ်းစပ်မှ မိန်းကလေးက ရေနစ်နေပြီဆိုပြီး အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေသည်က ဘာသဘောလဲ။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်၏။ ဇွန်လဖြစ်သဖြင့် သူမ အဝတ်အစား အများကြီး ဝတ်မထားပေ။ သူမသည် ဝဖြိုးသော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ အချိုးအစား ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ထန်ရှောင်မင်က အနားသို့ ရောက်လာ၏။ “ရဲဘော် ဒီလောက် ရေကူးတော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”</p> <p>“ဒါပေါ့...ကျွန်မတို့ အမျိုးသမီးတွေလည်း ကမ္ဘာကြီးရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်တာပဲလေ”</p> <p>နွားလှည်းပေါ်မှ အမျိုးသားရဲဘော် နှစ်ဦးကတော့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနေခက်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ပညာတတ်လူငယ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးကျောက်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လျှောက်လာ၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ကျန်း.. လူသစ်တွေ ရောက်လာပြီလား! သူတို့နေဖို့ နေရာတွေကိုလည်း အဆင်သင့် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းထားပြီးပါပြီ။ ဒီမိန်းကလေးက ဘာဖြစ်လာတာလဲ။”</p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ကျန်းမန်မန်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ရာ ကပ္ပတိန်ကျန်းလည်း အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>“သြော်.. အဲ့ဒီလိုလား။ ရဲဘော်ကျန်းက တကယ်ကောင်းတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ရဲဘော်ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ချီးကျူးစရာပါပဲ။ အဲ့ဒီကောင်လေးကို ရဲဘော်ကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်ခိုင်းလိုက်ပါမယ် - သူက ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လေ။ နောက်မှ သူ့ကို ယုန်နှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းခိုင်းပြီး ရဲဘော်ကို ပေးခိုင်းလိုက်ပါမယ်။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမအနေဖြင့် နောက်တစ်ခါတော့ ဤကဲ့သို့ စိတ်စေတနာကောင်းထားပြီး ကူညီပေးရန် စိတ်မကူးထားတော့ပေ။</p> <p>စခန်းတွင် မူလက အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်သုံးဦး ရှိနေပြီး ယခု လူသစ်နှစ်ဦး ထပ်တိုးလာသဖြင့် ငါးဦး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အမျိုးသားများဘက်တွင်မူ ယခင်က လေးဦးရှိရာမှ ယခု လူသစ်နှစ်ဦး ထပ်တိုးလာသဖြင့် ခြောက်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ စုစုပေါင်း လူဆယ်ဦးရှိသဖြင့် အတော်ပင် စည်ကားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းမန်မန်သည် သူမကို ကြည့်နေသော မနှစ်မြို့သည့် အကြည့်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p>မနှစ်မြို့သည့်အကြည့်လား။</p> <p>သူမသည် အခုလေးတင် ရောက်လာပြီး ကောင်းမှုတစ်ခုက်ိုတောင် လုပ်ခဲ့သေးသည်။ သို့တိုင်အောင် ဘာလို့ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ထိုသို့ ကြည့်နေရသည်လဲ။</p> <p>သူမသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော မိန်းကလေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် အသက် ၁၇၊ ၁၈ ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ သဘောပေါက်မိသွား၏။ ဤနေရာရှိ အခြားသော မိန်းကလေးများအားလုံးသည် သာမန်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်များ ရှိကြသော်လည်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ ထူးခြားနေသည် မဟုတ်လား။ သူမသည် ထိုမိန်းကလေးကို စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p>ကပ္ပတိန်ကျန်းက ဆိုလိုက်၏။။“အခုလောလောဆယ် နေရာချလိုက်ကြဦး။ ငါ မင်းတို့အတွက် တစ်လစာ ရိက္ခာသွားယူပေးမယ်။”</p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာ အခန်းသုံးခန်း ရှိတယ်။ အမျိုးသားတွေအတွက် နှစ်ခန်း၊ အမျိုးသမီးတွေအတွက် တစ်ခန်း။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကို ရန်လိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့သော မိန်းကလေးက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောတော့၏။</p> <p>“အတွင်းရေးမှူးကျောက်.. ကျွန်မတို့အခန်းက အရင်ကတည်းက မကျယ်ပါဘူး။ အခုတောင် သုံးယောက် ရှိနေတာဆိုတော့ နောက်ထပ် နှစ်ယောက်သာ ထပ်တိုးလာမယ်ဆိုရင် အရမ်းကျပ်သွားလိမ့်မယ်!”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတွင်းရေးမှူးကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် အခန်းတွေ အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီဟု ခုလေးတင် ပြောခဲ့သည်ကို ဒီပညာတတ်လူငယ်လီ ဆိုသူက ဘာဖြစ်နေသည်လဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save