Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့ ကျိုးယဲ့၏ ဝင်းခြံအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ အခြားအိမ်များကဲ့သို့ပင် ရွှံ့နံရံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ခြံဝင်းကို ခြံစည်းရိုးတစ်ခုဖြင့်သာ ခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းနှစ်ခုကြားတွင် ခြံစည်းရိုးတစ်တန်းသာ ရှိသဖြင့် ဘေးအိမ်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အလွယ်တကူပင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>လီဟုန်မေ့သည် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းမန်မန်နှင့် သူမ၏အဖော်ဖြစ်သူတို့ ကျိုးယဲ့၏ ဘေးအိမ်တွင် အခြေချနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ရှင်တို့က ဒီမှာ နေကြတာလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က မျက်လုံးကို အသာအယာ လှန်ပြလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ကျွန်မတို့ကို ဒီမှာနေဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်တာလေ။ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင်လည်း သူ့ကိုသွားပြောလိုက်လေ။ ရှင်သာ အတွင်းရေးမှူးကျောက်ရဲ့ အမိန့်ကို ပယ်ဖျက်နိုင်ရင်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် အထင်ကြီးမိမှာပဲ! "</p> <p>လီဟုန်မေ့ ချက်ချင်းပင် ပြောစရာစကား ပျောက်သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။ သူမသည် ကျိုးယဲ့ကို သနားစဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝင်းခြံတံခါးကို ဒုန်းကနဲ အသံမြည်အောင် ပိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ရဲဘော်ကျိုး.. ရှင် ရေထဲကျသွားတယ်လို့ ကြားလို့ ကျွန်မ လာကြည့်တာပါ။ ရှင် ဂျင်းလက်ဖက်ရည် သောက်လို့ရအောင် ဂျင်းနဲ့ သကြားညို ယူလာပေးတယ်။"</p> <p>"သွားစမ်းပါ!"</p> <p>လီဟုန်မေ့၏ မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် နီမြန်းလာပြန်သည်။ "ရဲဘော်ကျိုး.. ကျွန်မက ရှင် အအေးမိမှာစိုးလို့ စိတ်ပူပေးတာလေ။ ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်ရတာလဲ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် ဘေးခြံဝင်းထဲမှ ဝဖြိုးနေသော မိန်းကလေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူလည်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ "ရဲဘော်လီ.. ကျွန်တော့်အိမ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေပေးလို့ ရမလား။ ရဲဘော် ဒီလိုလုပ်နေတာက အခြားလူတွေ အထင်လွဲသွားဖို့ အရမ်းလွယ်တယ်။ ကျွန်တော် ရဲဘော်ကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီနားမှာပဲ တဝဲလည်လည် လုပ်နေရတာလဲ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့၏ ပြတ်သားသော ငြင်းပယ်မှုကြောင့် လီဟုန်မေ့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားရ၏။ သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း ဒေါသနှင့် အရှက်ကြောင့် နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ရှောင်မင်က ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။။"ဝါး.. ဒီရဲဘော်ကျိုးက ငြင်းလိုက်တာမှ ပြတ်သားနေတာပဲ။ ဟိုမိန်းကလေး မျက်နှာကိုလည်း ကြည့်ဦး။ ရှက်လွန်းလို့ နီရဲနေပြီ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် နှုတ်ခမ်းစေ့လိုက်မိ၏။</p> <p>ပစ္စည်းများကို အနည်းငယ် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကဲ.. မြို့ထဲကို အခုသွားကြရအောင်။ အိုးတွေ၊ ခွက်တွေနဲ့ အိပ်ရာခင်းမဲ့ဖျာပါ ဝယ်ဖို့လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီည ဒီအတိုင်း ရွှံ့အိပ်ရာခုံပေါ်မှာ အိပ်ရလိမ့်မယ်။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်က ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်! အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာလည်း ဗိုက်ဝအောင် သွားစားကြတာပေါ့။ ညစာနဲ့ မနက်ဖြန်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ဝယ်လာရင် ပိုကောင်းမယ်။ လယ်ယာအလုပ်တွေက အရမ်းပင်ပန်းတယ်လို့ ကြားဖူးထားတယ်။ နောက်မှ ထမင်းချက်ဖို့ဆိုရင် အရမ်းပင်ပန်းနေမှာ စိုးလို့။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်တွင်လည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။။"ကောင်းသားပဲ၊ ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ရတာက ကျွန်မရဲ့ အဆီတွေကို ကျသွားစေဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပါ။ သွားကြစို့!"</p> <p>သူမတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသော်လည်း ခြံဝင်းတံခါးတွင်တော့ သော့ခတ်စရာပင် မရှိသေးပေ။</p> <p>ဤတပ်ရင်းရှိရာဒေသတွင် လူများသည် အိမ်တံခါးပင် သော့မခတ်ကြဘဲ လမ်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများသည်လည်း ပျောက်ရှခြင်းမရှိသဖြင့် အတော် ဘေးကင်းလုံခြုံသည့်နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမတို့ကတော့ အခုလေးတင်မှ ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် သော့မရှိခြင်းက သူမတို့ကို အတော်ပင် စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားမိစေခဲ့သည်။</p> <p>"ဘေးအိမ်က ရဲဘော်ကျိုးကို အကူအညီ တောင်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိ၏။ သူမသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလွန်းသော ထိုအမျိုးသားမျိုးကို အမှန်တကယ် မနှစ်သက်ပေ။</p> <p>သို့သော် လက်တွေ့ဘဝတွင်တော့ နှစ်သက်မှု၊ မနှစ်သက်မှုထက် လိုအပ်ချက်က ပိုအရေးကြီးနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ရှင်ပဲ သွားမေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ သူ့ကို စကားမပြောချင်ဘူး။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်က ရုတ်တရက် ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ရဲဘော်က ရှက်နေတာလား။ "</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားတော့သည်။ သူမ၏ စရိုက်မှာ မူလပိုင်ရှင်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် မူလဇာတ်ကောင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သဘောကျမိသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ထိုမျှအထိ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးမျိုးကိုတော့ ပြောထွက်ရန် ခက်ခဲနေသေး၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ရှက်သည်ကတော့ မဖြစ်နိုင်။။"မရှက်ပါဘူး။ ကျွန်မက... သြော် ရှောင်မင်ရယ်၊ သွားမေးလိုက်ပါတော့!"</p> <p>"ဟားဟားဟား.. မရှက်ဘူးလည်း ပြောသေးတယ်! ကျွန်မ အမြင်ကတော့ တကယ်ကို ရှက်နေသလိုပဲနော်။ ဒါပေမဲ့ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူက ရေထဲတကယ်နစ်နေတာ မဟုတ်ရင်တောင် ရှင်က ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့ ချီးကျူးစရာပဲလေ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ဒါမျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူး။ ... သွားပါ၊ သူ့ကို သွားမေးလိုက်။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်သည် ရယ်မောလျက် ကျိုးယဲ့၏ ဝင်းခြံဘက်သို့ လှည့်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့၏။ "ရဲဘော်ကျိုး... ရှင့်ဆီမှာ ခဏလောက်ငှားသုံးလို့ရမဲ့ သော့အပိုများ ရှိလား။ ဒီနေ့ နေ့လယ် မြို့ထဲသွားရင် ဝယ်လာပြီး ပြန်ပေးပါ့မယ်။"</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် သူ့ကို ကျောပေးထားသော ကျန်းမန်မန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ရတာပေါ့! ကျွန်တော့်မှာ သော့အပို တစ်ခုရှိပါတယ်။ ရဲဘော်တို့ပဲ ယူထားလိုက်ပါ။"</p> <p>"ဝါး.. ရဲဘော်ကျိုးက တကယ် ရက်ရောတာပဲ။ ရဲဘော်ကျန်းကို ဆန်ပိဿာ ၂၀ ပေးဖို့ ကျန်နေသေးတာကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦးနော်!"</p> <p>ထန်ရှောင်မင် ထိုသို့ပြောနေရင်း ကျိုးယဲ့၏ ခြံအပြင်ဘက်တွင် တဝဲလည်လည် လုပ်နေဆဲဖြစ်သော လီဟုန်မေ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးယဲ့က နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဆန်လုံးညို စားနေရသည်ကို ဘယ်နေရာကနေ၍ ဆန်ဖြူတွေ သွားရှာပေးရမည်လဲ။ ဒါက တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေသည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ။ ရဲဘော်တို့ မြို့ထဲသွားမလို့ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်၊ ဆန်ပိဿာ ၂၀ ကို တစ်ခါတည်း ဝယ်ပေးပါ့မယ်။"</p> <p>သူက ထိုသို့ပြောရင်း သော့သွားယူရန်အတွက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့၏။</p> <p>သူ၏ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော လီဟုန်မေ့သည် ကျန်းမန်မန်တို့ကိုကြည့်ကာ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမတို့၏ အိမ်တံခါးဝသို့ လျှောက်လာပြီး ကျန်းမန်မန်ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ခုနက ကျွန်မပြောခဲ့တာတွေအတွက်  တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ မှားသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပညာတတ်လူငယ်စခန်းက ဘယ်လောက်ကျပ်လဲဆိုတာ ရှင်တို့လည်း တွေ့တာပဲလေ။ ကျွန်မလည်း ရှင်တို့နဲ့အတူ လာနေလို့ ရမလား။ ကူညီပေး -"</p> <p>"မရဘူး။ ရှင့်ကို ဒီက မကြိုဆိုဘူး။ ရှင်ပဲ ခုနက ကျွန်မကို ဝတယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာလေ။ အခုကျမှ ဘာလို့ ကျွန်မတို့နဲ့ လာနေချင်ရတာလဲ။ ဘာလဲ။ ရှင်က ယောက်ျားတွေနောက် လိုက်ချင်နေတာမလား။ ပညာတတ်လူငယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်မတို့ နယ်ဘက်ကို ဆင်းလာတာက တိုင်းပြည်တည်ထောင်ရေးမှာ ကူညီဖို့လေ၊ ယောက်ျားရှာဖို့ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>"နေပါဦး.. ရှင်ကတော့ ယောက်ျားရှာနေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အတင်းကပ်နေတာထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက ရှင့်ကို စိတ်တောင် မဝင်စားဘူးလေ။ ဒါတောင်မှ အရှက်ကင်းမဲ့စွာ သူ့နားမှာ တဝဲလည်လည် လုပ်နေသေးတာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုလေး ရှိစမ်းပါဦး! ရှင်က ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးတွေကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ။ သွားလိုက်တော့။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ အိမ်သာထဲက အညစ်အကြေးတွေကျုံးပြီး ရှင့်အပေါ် ပစ်တင်ပေးလိုက်ရမှာလား။"</p> <p>ထိုသို့ တရစပ် ပြောဆိုလိုက်မှုကြောင့် လီဟုန်မေ့ မှင်တက်သွားရတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားပြီး ကျန်းမန်မန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။</p> <p>"နင်.. နင် အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ?! နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်!"</p> <p>လီဟုန်မေ့ ပြေးဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းမန်မန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ သူမကို မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားအောင် ကန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဘေးမှ ခြံစည်းရိုးတိုင်တစ်ခုကို ဆွဲနှုတ်ကာ သူမကို စတင် ရိုက်နှက်တော့၏။</p> <p>ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသမျှ ဒေါသအားလုံးကို လီဟုန်မေ့ အပေါ်တွင် ပုံချလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>"ဒါက နင် ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်နေတဲ့အတွက်ပဲ! ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့! နောက်တစ်ခါ ငါ့ကိုမြင်ရင် အဝေးကနေ ရှောင်သွားလိုက်တာက ကောင်းလိမ့်မယ်!"</p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ ကြမ်းတမ်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်ပြီး ထန်ရှောင်မင် အံ့သြလွန်း၍ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ရထားပေါ်ကတည်းက ဤမိန်းကလေးတွင် ခပ်မိုက်မိုက်စရိုက်ရှိသည်ဟူ၍ သူမ သိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း ကျန်းမန်မန် ခြံစည်းရိုးတိုင်ဖြင့် ရိုက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိ၏။ သူမက သူ့ကို ရိုက်နေသည်ဟု သူ ဘာကြောင့် ခံစားမိနေရသည်လဲ။</p> <p>ဆူညံသံများကြောင့် အနီးအနားရှိ ရွာသားများ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p>"ဒါတွေက အသစ်ရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တွေလား။ ဘာလို့ အခုကတည်းက ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။"</p> <p>အချက်အနည်းငယ် ထပ်မံရိုက်နှက်ပြီးနောက် ကျန်းမန်မန် ရပ်လိုက်၏။ လီဟုန်မေ့သည် သူမ၏ဘဝတွင် ဤမျှအထိ တစ်ခါမျှ အရှက်ရဖူးခြင်းမျိုး မကြုံဖူးပေ။</p> <p>သူမသည် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် စတင် ငိုယိုတော့၏။</p> <p>"ကျွန်မ.. ကျွန်မက ကူညီဖို့ လာခဲ့တာ.."</p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထား! မပိတ်ရင် ငါ ဆက်ရိုက်မှာနော်! တကယ် အိမ်သာထဲက အညစ်အကြေးတွေ ကျုံးပြီး နင့်ပါးစပ်ထဲ မထည့်ပစ်ခင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့! အဲ့ဒီအခါမှ နင် ဘာတွေ ဆက်ပြောမလဲ ကြည့်မယ်။"</p> <p>လီဟုန်မေ့လည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အသံကုန်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားပါတော့သည်။</p> <p>စုရုံးနေသော ရွာသားများသည်လည်း အမျိုးမျိုးသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>"ဒီကောင်မလေးကတော့ တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲဟေ့!"</p> <p>ဒီနေ့မှ ရောက်လာသည်ကို ရန်တောင် ဖြစ်နေကြပြီလား။</p> <p>သူတို့၏ စကားပြောဆိုသံများကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန်သည် လက်ထဲမှ ခြံစည်းရိုးတိုင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွာသားများကို လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"မင်္ဂလာပါ ရွာသူရွာသားတို့ရှင့်။ ကျွန်မနာမည်က ကျန်းပါ၊ သူမကတော့ ထန်ပါ။ ကျွန်မတို့က မြို့ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တွေပါ။ အဆောင်မှာ နေရာအရမ်းကျပ်နေလို့ ဒီဝင်းခြံလေးကို ငှားလိုက်တာပါ။ ကျွန်မတို့က ဒီတပ်ရင်းကို ခုမှရောက်တာဆိုတော့ အစစအရာရာ လေ့လာနေတုန်းမို့လို့ သည်းခံပေးကြပါဦးရှင့်။ အကယ်၍ အဒေါ်တို့ ဦးလေးတို့ဆီမှာ ပိုနေတဲ့ ကုလားထိုင်တွေ၊ ခုံတန်းလျားတွေ ရှိရင်လည်း ခဏလောက် ငှားပေးကြပါဦး။ မရှိရင်လည်း ရပါတယ်။ ကြက်ဥ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးလောက် ငှားပေးမယ်ဆိုရင်တောင် ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။"</p> <p>ရွာသားများ - "..."</p> <p>ဒီကောင်မလေး ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။</p> <p>သူတို့သည် ရန်ပွဲကြည့်ရုံအတွက်သာ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူမက သူတို့ဆီက ပစ္စည်းများကိုပါ လာတောင်းနေခဲ့လေပြီ။</p> <p>အားလုံးက အချင်းချင်း မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ကြပြီး ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ အသာအယာ လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက် အလုပ်ဆင်းရမည့်အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ရွာသားအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် သတိထားရမည့် အချက်တစ်ချက်ကတော့ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာရှိနေကြလိမ့်မည်။</p> <p>ပညာတတ်လူငယ် ကောင်မလေးလား။</p> <p>သူမကိုတော့ သွားမရှုပ်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ထန်ရှောင်မင်နှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရန်အတွက် ကျိုးယဲ့၏နောက်မှ လိုက်ပါ၍ မြို့ထဲသို့ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save