Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">စည်းမျဉ်းများက မဟန့်တားနိုင်သူ၊ သံတူနှင့် ဓားမ ၊  မင်ကြိုးတားထားသော ခေါင်းတလား ၊ ဒူးယားကောင်မလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ခေါင်းတလားပေါ်က မင်ကြိုးတွေက သေသေသပ်သပ် တားထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> ထိုအချက်မှာ လုံးဝ မဖြစ်သင့်သောအရာပင်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီခေါင်းတလားကို တစ်ယောက်ယောက် ဖွင့်ဖူးတယ် "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ဝန်းအစုံ၌ စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ဖုတ်ကောင်ကိုယ်တိုင်က ခေါင်းတလားကို ခွဲထွက်လာတာဆိုရင်၊ အဖုံးကို မူလအတိုင်း သေသေသပ်သပ် ပြန်ပိတ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​"အိမ်မက်ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ရောက်နေတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ဖွင့်ကြည့်ခဲ့တာလား "</p> <p> </p> <p> ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> ဤအိမ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် ကျိချင်းကိုယ်တော်နှင့် ကျန်းဝေ အပါအဝင် စုစုပေါင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ ငါးယောက် ရှိနေသည်ဟု သူသိထားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဪ... မဟုတ်သေးဘူး။ အတိအကျ ပြောရလျှင် ယခင်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သူများလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟူး... ဟူး...</p> <p> </p> <p>​သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ခေါင်းတလားအတွင်းမှ သဲ့သဲ့မျှသော အသက်ရှူသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ခေါင်းတလားကို ဖွင့်ရန် အကြံကို လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မူလရှိရင်းစွဲ အနေအထား ကို မဖျက်ဆီးမိခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p>​အကယ်၍ ထိုမင်ကြိုးတားထားသော ခေါင်းတလားထဲတွင် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ရှိနေခဲ့လျှင်ပင်၊ သူက အထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေသရွေ့ လောလောဆယ် ပြဿနာမရှိနိုင်သေးပေ။</p> <p>တကယ်လို့ အထဲမှာ ရှိနေတာက လူဆိုရင်လည်း၊ မင်ကြိုးတားထားတဲ့ ခေါင်းတလားထဲ ဝင်အိပ်ရဲတယ်ဆိုမှတော့ ထိုသူ၏ ဦးနှောက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ့ကို သွားမရှုပ်တာ အကောင်းဆုံး။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သတိထားကာ အသက်ကို အောင့်ထားရင်း ဒုတိယထပ်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးတက်သွားသည်။</p> <p>အိမ်မက်ဟင်းလင်းပြင်သို့ စရောက်ခါစဖြစ်၍ သူ၏ အစွမ်းများကို အတင်းအကျပ် ထုတ်သုံးရမည့် အခြေအနေမျိုး မရောက်စေရန် မည်သည့် ပြဿနာကိုမျှ မဖန်တီးလိုသေးပေ။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယထပ်မှာ လူနေထိုင်သည့် နေရာဖြစ်ပြီး အိပ်ရာမှာ အတော်အတန် သန့်ရှင်းသော်လည်း အမှိုက်သရိုက်များစွာ ပုံနေသည်။</p> <p> ငွေစက္ကူများ၊ အမွှေးတိုင်များနှင့် ဖယောင်းတိုင်များ စသည်တို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​သူ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အောက်ထပ်ရှိ ခေါင်းတလားမှ သဲ့သဲ့မျှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည့်ပုံစံပင်။ တစ်ခုခု အပြင်ကို ထွက်လာတော့မည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချကာ ထွက်ပြေးမိမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူကမူ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာကတည်းက ဆက်လက် စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ထွက်မပြေးသည့်အပြင် ခေါင်းကို အပြင်ထုတ်ကာ အောက်ထပ်ရှိ ခေါင်းတလားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ခေါင်းတလားအဖုံးမှာ ဘေးသို့ ရွေ့လျက်ရှိပြီး အထဲတွင်မူ မှောင်အတိကျကာ ဘာမှမမြင်ရပေ။</p> <p>လီယန်ချူမှာ တကယ်ပင် သတ္တိခဲကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဒုတိယထပ်တွင် ဆက်လက်စူးစမ်းရာ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုအဆောင် ကို ချက်ချင်း မဝတ်ဆင်သေးဘဲ ဖြန့်ကြည့်ကာ အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိမ်စောင့်အဆောင် "</p> <p>ဟု ထိုဝါရောင်အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ အမည်ကို သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသည်မှာ အိမ်တွင်းရှိ ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်များကို နှိမ်နင်းရန် ထားရှိသော အဆောင်ဖြစ်သည်။</p> <p> သူသည် သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ မရှိတော့သဖြင့် ဘာမှ မခံစားရပေ။</p> <p> </p> <p>​"အဆင့်မြင့်တင်စေ "</p> <p> </p> <p>​သူသည် မိမိ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ မဟာတာအိုအသံ ကို အတုယူကာ ရွတ်ဆိုကြည့်သော်လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။</p> <p>တကယ်ပဲ BUG သုံးလို့ မရဘူးပဲ ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ထိုဝါရောင်အဆောင်ကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ပုံစံ အမြန်ခေါက်ကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးမွေးသည့် သို့မဟုတ် မိစ္ဆာဆွဲသည့် အဆောင်မဟုတ်လျှင် တော်ပြီ။</p> <p> မဟုတ်လျှင် ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ထူးခြားသည့်အရာ အသစ်မတွေ့တော့သဖြင့် ဒီပန်းပဲဆရာက တကယ့် လူဆင်းရဲပဲ ဟု လီယန်ချူ ရေရွတ်ရင်း အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုနေရာမှာ ဒုတိယထပ်ဖြစ်ပြီး သူက သာမန်လူထက် အနည်းငယ်သာ သန်မာသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေသဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချရန် အကြံကို လက်လျှော့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အောက်ထပ်ရှိ ခေါင်းတလားအဖုံးမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ပိတ်ထားပြီး၊ ယခင် သူဝင်လာစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို သေသေသပ်သပ် ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တိကျသေချာလွန်းတဲ့ ရောဂါရှိတဲ့ သရဲများလား"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သံတူကြီးကို ထမ်းလျက် ဒုန်းဒုန်းဒုန်းနှင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>နားထဲတွင် လေတိုးသံ ပြင်းပြင်းထွက်ပေါ်လာပြီး လူရိပ်မည်းတစ်ခုက သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p> </p> <p>​အားပါလှသော ကန်ချက်တစ်ခုက ထိုလူရိပ်၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ထိမှန်ကာ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p>ညည်းတွားသံ တစ်ခုနှင့်အတူ ထိုလူရိပ်မှာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားပြီး အတော်ပင် နာကျင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​"သရဲ ဒါမှမဟုတ် ဖုတ်ကောင် မဟုတ်ဘူး... လူလား"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လက်ထဲက သံတူကြီးကိုမူ မဆိုင်းမတွပင် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>လေးလံလှသော သံတူကြီးသည် လေထုကို ခွဲကာ ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ယမ်းသွားသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သူမှာ အကောင်းဖြစ်ရန် မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ထုလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပင်</p> <p> </p> <p>​ဒေါင်</p> <p> </p> <p>​သံတူကြီးမှာ ထိုလူရိပ်ကို မထိမှန်လိုက်ပေ။</p> <p>လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာ အတွေ့အကြုံများမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခုနက ကန်ချက်မှာ သူ၏အမြင်တွင် နှေးကွေးပြီး အားမပါသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ အလွန်လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>သို့သော် ဤသံတူကြီးကို သုံးရသည်မှာ ထင်သလောက် လက်မယဉ်သေးချေ။</p> <p>​ထိုလူရိပ်မှာ သံတူကြီးကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် အနည်းငယ် လန့်သွားပုံရသော်လည်း၊ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြန်လည် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကရက်</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက နောက်တစ်ကြိမ် ထုလိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုသူ၏ ခြေထောက်ကို တည့်တည့်ထိမှန်ကာ ကျိုးသွားစေသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သံတူကြီးဖြင့် အကြင်နာကင်းမဲ့စွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ထုနှက်လိုက်သည်။</p> <p> မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုလူရိပ်မှာ ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူ သေချာကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် မျက်နှာမှာ ညိုမည်းနေပြီး တကယ့်ကို ဖုတ်ကောင်စစ်စစ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီလောက် အရိုက်ခံရတာတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိတာ မဆန်းပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​သူသည် သံတူကြီးဖြင့် ထိုဖုတ်ကောင်၏ ခြေလက်များကို ရိုက်ချိုးကာ ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သည့် ပုံစံဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> ထို့နောက် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ခါးကြားမှ ဓားမကို ထုတ်ပြီး ကြေမွနေသော ခြေလက်များကို အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟိန်း..."</p> <p> </p> <p>​ဖုတ်ကောင်က တိုးတိုးမျှ ဟိန်းသံပြုသည်။</p> <p> ဤအရာများ၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် သတ်ရန် ခဲယဉ်းလှသော်လည်း၊ လီယန်ချူက ခြေလက်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> သာမန် အဆင့်နိမ့်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို အတွေ့အကြုံမရှိသူဆိုလျှင် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း လီယန်ချူကမူ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားအင်သက်သက်ဖြင့် အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် လှည့်လိုက်ကာ ခေါင်းတလားအဖုံးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်ခဲ့ မထွက်ရင် သေအောင် ထုသတ်ပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဆံပင်ကို ဒူးယား စည်းထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ ခေါင်းတလားအတွင်းမှ သတိထားကာ ထထိုင်လာသည်။</p> <p>သူမက တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"တာအိုဆရာ... ကျမကို မသတ်ပါနဲ့၊ ကျမက လူပါ"</p> <p> </p> <p>​ဒူးယားကောင်မလေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး သွေးအရောင် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"လူ" လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုမိန်းကလေး၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲမှ သွေးရဲရဲသံနေသော ဓားမဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို တေ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဖုတ်ကောင်ကြီးကိုတောင် ငါက အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထားတာ၊ နင်က ငါ့ကို လာလိမ်နေတာလား ငါ့ကို လာညာဖို့ မကြိုးစားနဲ့ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ပုံစံမှာ စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် ဝါရင့်စစ်သည်တော်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒူးယားကောင်မလေးမှာ မျက်နှာ ပိုဖြူသွားပြီး အတင်း ရှင်းပြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျမ တကယ် လူပါ။ ကျမနာမည် လျူကျွင်း  ပါ၊ ပိုင်ရီ  မျိုးနွယ်စုကပါ။ ကျမ အဘိုးက မူလက လျူမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ပါ၊ အိမ်က မှတ်တမ်းတွေကို ခိုးဖတ်ကြည့်တော့ ဒီဝတ်ပြုကျောင်းမှာ သရဲခြောက်တယ်ဆိုတာ သိလို့ အပျော်လာကြည့်တာပါ။ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မြို့ကလေးထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်ပြောတာကို ငါက ယုံမယ် ထင်နေလား "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက လှောင်ရယ်ကာ</p> <p> </p> <p> "သာမန်လူတစ်ယောက်က သရဲကြည့်ဖို့အတွက် ဒီအထိ အပျော်လာမယ် ဟုတ်လား "</p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းက အလောတကြီး</p> <p> </p> <p> "တကယ်ပါ၊ တကယ်ပါ။ ကျမ တကယ့် လူစစ်စစ်ပါ၊ ကျမကို မသတ်ပါနဲ့ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သူမ၏ ဒူးယားဆံပင်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...</p> <p>​သူသည် လျူကျွင်း၏ ဖြူလွလွ လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ လည်ပင်းတွင် လက်ဗွေရာအနီကြီး ထင်ကျန်ရစ်သည်။</p> <p>အခုလောလောဆယ်တွင် သူ၌ အရှိန်ဝါကြည့်သည့်အတတ်  လည်း မရှိ၊ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်လည်း မရှိသဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ခွဲခြားရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"နင့်ကို ယုံလိုက်မယ်၊ ထတော့"</p> <p>ဟု လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရီမျိုးနွယ်စု သည် ချန်နိုင်ငံ၏ လူနည်းစုမျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး ချောမောလှပကာ ကခုန်သီဆိုခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်ကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်ပုံစံမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသနှင့် ကွဲပြားသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ သိမ်းဆည်းထားသော ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများတွင် ပိုင်ရီမျိုးနွယ် အမျိုးသမီးများ၏ ပုံတူပန်းချီကို တွေ့ဖူးသဖြင့် ယခု မိန်းကလေး၏ ပုံစံနှင့် တိုက်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျမကို ယုံတာလား" လျူကျွင်းက ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မှုလဲ... လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် " ဟု လျူကျွင်းက လေးလေးနက်နက် ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီမိန်းကလေး ဦးနှောက်များ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား... လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်အဘိုးရဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားသလဲ "</p> <p>​***</p> <p> </p>


Save