Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တာအိုဆရာ၏ ကြမ်းကြုတ်မှု ၊ အရပ်ရှည်ရှည် သားသတ်သမား ၊ လူ့ငရဲဘုံ ၊ ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းတစ်ယောက် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေမိသည်။ ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ်ကို ကြမ်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟိုတယ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် ဆိုင်အကူတစ်ယောက် ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ် ဆိုင်အကူမှာ ငါးသေမျက်လုံး တစ်စုံနှင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> မျက်ဝန်းအစုံမှာ အသက်မဲ့နေသော်လည်း အပြုံးမှာမူ အလွန်ပင် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဧည့်သည်တော်... အတွင်းကို ကြွပါခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>​သူက ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ လီယန်ချူကို ထက်ထက်သန်သန် ဖိတ်ခေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီ " လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်အကူက ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ အတွင်းသို့ လျှောက်သွားသောအခါ လီယန်ချူက ယခင်နည်းအတိုင်းပင်... လက်ကိုမြှောက်၊ ဓားကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငါးသေမျက်လုံးနှင့် ဆိုင်အကူ၏ ခေါင်းမှာ မြေပေါ်သို့ ဘုတ်ကနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အားပါလှသော သံတူကြီးဖြင့် တစ်ချက်တည်း ထုနှက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယမြောက် ဆိုင်အကူလည်း အနိစ္စရောက်သွားလေပြီ</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများမှာ ဆက်လက်နိုးထလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပထမအဆင့် အလယ်ပိုင်း</p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းမှာ ထိုတာအိုဆရာလေး၏ လုပ်ရပ်များကိုကြည့်ရင်း အံ့ဩလွန်း၍ ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်လာရသည်။</p> <p>သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း လှိုက်မောစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဒီနေရာက သရဲတွေက သတ်ရတာ ဒီလောက် လွယ်တာလား</p> <p>​အမှန်စင်စစ် လီယန်ချူသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ အပိတ်ခံထားရသော်လည်း သူ၏ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း သာမန်လူထက် အများကြီး သာလွန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါဟာ အတွင်းအားမပါတဲ့ လင်းဟူချုံက ဒုက္ခကိုးသွယ်ဓားသိုင်း ကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နေသလိုပင်။</p> <p>နည်းစနစ်ပိုင်းအရ လုံးဝ အသာစီးရနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> တခြားတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ထိုဖုတ်ကောင်၏ မြန်နှုန်း၊ ခွန်အားနှင့် ခုခံနိုင်စွမ်းကို မည်သို့မှ ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> ဆိုင်အကူမှာပင် လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုရှိပြီး သူ၏မျက်လုံးများကလည်း လူ၏ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်သည့် ခြောက်ခြားဖွယ် စွမ်းအားရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် လီယန်ချူအပေါ်တွင်မူ ထိုစွမ်းအားများက ထိရောက်ပုံမရပေ။</p> <p>သရဲက လူဆိုးကို ကြောက်တယ် ဆိုသည့် စကားပုံမှာ လီယန်ချူအတွက် အလွန်မှန်ကန်လှသည်။</p> <p>မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသည့် လောကီလူမိုက်များ၊ လူသားစား မိစ္ဆာများ၊ နတ်ဆိုးသရဲများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကန့်သတ်နယ်မြေပေါင်းများစွာမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန်လူဆိုးတစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ချေ။</p> <p>သူတို့ ကစားနေသည့် အဆင့်အတန်းချင်းက လုံးဝကို ကွာခြားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​တတိယမြောက် ဆိုင်အကူ ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p> ဤတစ်ကြိမ်မှာမူ ခွေးမျက်လုံး နှင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> ခွေးမျက်လုံးက လူကို အထင်သေးတတ်တယ် ဟု ဆိုရိုးရှိသော်လည်း၊ ဤဆိုင်အကူမှာမူ အဝေးကနေ မြင်ရုံနှင့် လမ်းလျှောက်လာရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လီယန်ချူကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ရှေ့သို့ မတိုးရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​"ဘာလဲ...မင်းတို့မှာလည်း သိစိတ်ရှိတာပဲလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှူး</p> <p>လက်ထဲမှ ဓားမမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဆိုင်အကူမှာ မရှောင်နိုင်ဘဲ ခေါင်းတည့်တည့်ကို ဓားထိမှန်သွားသည်။</p> <p>​သွေးများ ပန်းထွက်လာသော်လည်း မျက်လုံးအစုံမှာ တလိမ့်လိမ့် လည်နေဆဲပင်။</p> <p>ကြောက်စရာကောင်းလိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>​"ချုပ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ကာ တာအိုအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>ပထမအဆင့် အလယ်ပိုင်း စွမ်းအားဖြင့် သာမန်ဆိုင်အကူတစ်ယောက်ကို ချုပ်ထားရန်မှာ ဘာမှ မခဲယဉ်းပေ။</p> <p> သူသည် သံတူကြီးကို တရွတ်တိုက် ဆွဲလျက် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဧည့်သည်တော်... အတွင်းကို ကြွပါ..."</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သံတူဖြင့် ထိုဆိုင်အကူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပထမအဆင့် နောက်ပိုင်း</p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြည့်လျှံလာတော့သည်။</p> <p>ခဏမျှ စောင့်နေသော်လည်း နောက်ထပ် ဘယ်သူမှ ထွက်မလာတော့သဖြင့် လီယန်ချူက သံတူကို မြှောက်ကာ...</p> <p> </p> <p>​"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့၊ အထဲကလူတွေကို အကုန်ရှာထုတ်မယ် "</p> <p> </p> <p>​သူတို့က ထပ်မထွက်လာတော့ဘူးပေါ့ သူသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သံတူပေါ်တွင် သွေးစက်များနှင့် ဦးနှောက်အဖတ်များမှာ ပေကျံနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရင်လေးစရာကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းမှာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချရင်း အမြန်လိုက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီတာအိုဆရာလီက ဘာလို့ သရဲထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p>လီယန်ချူက မီးဖိုချောင်တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>လျူကျွင်း၏ အမြင်တွင် ထိုအမူအရာမှာ ကျားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခက်ထန်ရဲရင့်လှသည်။</p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ လီယန်ချူ၏ အနူးညံ့ဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> အကြောင်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာရှင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးကြောထဲက အရှိန်အဝါတွေက အပြည့်အဝ ပြန်မရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မီးဖိုချောင်အတွင်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် လူငယ်တစ်ယောက် အချည်ခံထားရသည်။</p> <p> သူ၏ ရင်ဘတ်မှ အဝတ်အစားများမှာ ဆွဲဖြဲခံထားရပြီး၊ ပါးစပ်ထဲတွင်လည်း တစ်ခုခု ဆို့ထားသဖြင့် "ဝူး... ဝူး..." နှင့် ဘာမှမပြောနိုင်ရှာပေ။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး မျက်ဝန်းများတွင် အားကိုးရာမဲ့သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် အတော်ပင် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်လုံးတီးနှင့် ဗိုက်ပူပူ၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကြီးမားလှသော သားသတ်သမားတစ်ဦးကမူ အရေခွံနွှာသည့် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်လျက်၊ ထိုလူငယ်ကို သားကောင်တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်မှာ မူလကတည်းက အားနည်းပုံရသော်လည်း ယခုအခါ မျက်နှာတွင် သွေးအရောင်မရှိဘဲ ပို၍ပင် အားနည်းနေပုံရသည်။</p> <p> ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း သွေးချင်းချင်းနီနေသော လူသေအလောင်းများကို ရက်ရက်စက်စက် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။</p> <p>အိုးကြီးထဲတွင် အသားများ ပြုတ်ထားပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေကာ၊ ပြတ်နေသော လက်များနှင့် လူခေါင်းများမှာ ရေပေါ်တွင် ပေါ်လိုက်၊ မြုပ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​လေထုထဲတွင် အော့အန်ချင်စရာကောင်းသော အနံ့ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>အရပ်ရှည်ရှည် သားသတ်သမားကြီးမှာ တံခါးကန်သံကြောင့် အေးစက်စက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်မှာ အစပိုင်းက အားကိုးရာမဲ့နေသော်လည်း လာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ပျော်ရွှင်နေသည့် လောက်ကောင်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်ကို မှတ်မိသွားသဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ လက်ထဲက ဓားမကို အားကုန်လွှဲပေါက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှူး</p> <p>အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါင်</p> <p>ထိုအရပ်ရှည်ရှည် သားသတ်သမားကြီးက လေးလံလှသော ဓားမကို သူ၏ဓားနှင့်ပင် ခုတ်ချလိုက်ကာ လီယန်ချူကို ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ချုပ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ချုပ်နှောင်သည့် တာအိုအတတ်ကို သုံးလိုက်ပြီးနောက် သံတူကို ကိုင်ကာ အားရှိပါးရှိ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ခက်ထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​သားသတ်သမားကြီးသည်လည်း လက်ထဲမှ ကျန်းဝေကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ဘေးနားက စားပွဲပေါ်တွင်ရှိသော နောက်ကျောထူပြီး ဓားသွားပါးသည့် ဝက်သတ်ဓားကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါင် ဒေါင်</p> <p> </p> <p>မီးပွင့်များ ပန်းထွက်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>​လူနှစ်ဦးမှာ ဒိုင်ကနဲ၊ ဗုန်းကနဲ တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။</p> <p> သားသတ်သမားကြီး၏ ဝက်သတ်ဓားမှာ လေးလံပြီး ထက်မြက်လှရာ လီယန်ချူ၏ သံတူနှင့် ယှဉ်လျှင် နိမ့်ပါးခြင်းမရှိပေ။</p> <p>ဆယ်စက္ကန့်ခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ သံတူမှာ ဓားချက်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> ဤအရာမှာ သာမန်သံတူတစ်ခုသာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ဟူး</p> <p>ဝက်သတ်ဓားကြီးက ခါးလယ်သို့ ရည်ရွယ်ကာ ဝှေ့ယမ်းလာသည်။</p> <p>မြန်လွန်းလှသဖြင့် သာမန်မျက်စိနှင့်ပင် မမြင်နိုင်ချေ။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူက သူ၏ သိုင်းပညာ အတွေ့အကြုံဖြင့် သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကောင်မှာ သာမန်သရဲတွေလို မဟုတ်ဘဲ အတော်လေး ကြမ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းကင်မြေပြင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ စွမ်းအားအပေါင်းတို့၏ မြစ်ဖျားခံရာ မဟာကပ်ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ကျော်လွှားပြီး ငါ၏တန်ခိုးအာဏာကို သက်သေထူစေ ဘုံသုံးပါးအတွင်းအပြင်၌ တာအိုတရားသာ အထွတ်အထိပ်၊ အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံအဆုံးမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာရာ မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုဂိုဏ်း၏ မန္တန်ရှစ်ပါးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ</p> <p>​ထိုအရပ်ရှည်ရှည် သားသတ်သမားကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။</p> <p>သူက သရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သဖြင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်အလင်းနှင့် တွေ့သောအခါ အကြီးအကျယ် အထိနာသွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်ကာ သားသတ်သမားကြီး၏ လက်ထဲက ဝက်သတ်ဓားကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>လိမ္မာပါးနပ်သော အားသုံးမှုတစ်ခုဖြင့် ဝက်သတ်ဓားမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထျန်းကန်းလက်ဝါး  ဧရာမဖမ်းဆီးခြင်းအတတ်</p> <p>​ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများ တင်းမာသွားကာ ခါးကိုအသုံးပြု၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လျိုယန်ဓားသိုင်း</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းသော သွေးအရှိန်အဝါနှင့် ယန်စွမ်းအားများ မပါဝင်သော်လည်း၊ ထိုဓားသိုင်းမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖျပ်</p> <p>ကြီးမားလှသော လူခေါင်းကြီးမှာ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။</p> <p> သားသတ်သမားကြီး၏ ခေါင်းပြတ်အလောင်းကြီးမှာ ဗုန်းကနဲ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p> သူက တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ဆိုင်အကူတွေလောက်တော့ ခံနိုင်ရည်မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>​အားပါလှသော စွမ်းအင်တစ်ခု လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း နိုးထလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်း</p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်းသို့ ရောက်လျှင် အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ် နှင့် မီးထိန်းချုပ်ခြင်း တို့ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်နှင့် နတ်ပင့်ဖိတ်ခြင်းအတတ်တို့၏ စွမ်းအားမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာပြီး၊ ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်ခြင်းအတတ် ကိုပါ အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်လျှင်မူ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်  ကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ လုံဟူတောင်၏ ထိုက်ကျိ ယင်ယန် လျှို့ဝှက်အတတ်  ကိုပါ ထုတ်သုံးကာ တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ဦးစွာ ကျန်းဝေကို ကယ်တင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလူတွေဆီမှာ အဖမ်းခံနေရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်ကတော့ တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းလှသည်။ ကျန်းဝေမှာ ထိတ်လန့်ဝမ်းသာစွာဖြင့်</p> <p> </p> <p> "စီနီယာ ချောင်ချောင်... ခင်ဗျားကို ကြည်ညိုတဲ့ ကျုပ်ရဲ့စိတ်က မြစ်ရေတွေလိုပဲ အဆုံးအစမရှိ စီးဆင်းနေပါတယ် "</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အလောတကြီးဖြင့်</p> <p> </p> <p> "စီနီယာ... အမြန်သွားပါဦး၊ ဒုတိယထပ်က အခန်းနံပါတ် (၆) ကို သွားပါ။ ကျိချင်းကိုယ်တော်က ကျုပ်ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ သရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်၊ အခု ဘာဖြစ်နေပြီလဲ မသိဘူး "</p> <p> </p> <p>​သူလည်း အောက်ထပ်ဆင်းလာကာမှ သားသတ်သမားသရဲရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ထပ်ခံလိုက်ရတာဖြစ်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယထပ်လား</p> <p>​***</p> <p> </p>


Save