Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်းနံပါတ် (၆) မှ ဧည့်သည် ၊ ချစ်လှစွာသောသမီးတော် လျူကျွင်း၏ နာရေးပိုင်း ၊  သက်သက်သာသာနှင့် ဇာတာခဲလှသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သွေးရောင်လမင်း လွှမ်းခြုံထားသည့် ဤမြို့ကလေးတွင် ထူးခြားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် တာအိုပညာနှင့် သိုင်းပညာများမှာ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် နေရာတိုင်းတွင် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ်ရာများနှင့် အန္တရာယ်များ ဝန်းရံနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနှင့် ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် စွန့်စားရန် ဝေးစွ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ဖို့ကိုသာ အဓိကထားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် ဤဟိုတယ်၏ အန္တရာယ်ရှိမှုမှာ ဖူဆိုဆိုင် ထက် သိသိသာသာ ပိုကြီးမားနေသည်။</p> <p> ထိုအရပ်ရှည်ရှည် သားသတ်သမားသရဲမှာပင် ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှပြီး သူ၏သားသတ်ဓားမှာလည်း မြန်ဆန်၍ လေးလံလှသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာပင် ခဲယဉ်းလှပြီဖြစ်ရာ ဒုတိယထပ်တွင်မူ ပို၍ကြီးမားသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများ ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် တစ်ခါမျှသာ ဆုံဖူးသည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို သွားကယ်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် မိုက်မဲသော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး သူတော်စင် လုပ်နေသလိုပင် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တက်သွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျားရဲရဲ့ ရှေ့မှာ ချောက်ကမ်းပါး မရှိဘူး၊ သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူ့ရှေ့မှာတော့ အတားအဆီးတွေပဲ ရှိတာ "</p> <p> </p> <p>​သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အေးရော... ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကြုံတာနဲ့ အကုန်ချပစ်မယ်</p> <p> </p> <p>​ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်</p> <p> </p> <p>လူသုံးဦးလုံး အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်လာကြသည်။</p> <p>ကျန်းဝေနှင့် လျူကျွင်းတို့မှာ ခြေရှုပ်လက်ရှုပ် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ရုပ်ရှင်တွေရဲ့ ထုံးစံအရ သူတို့ကို အောက်ထပ်မှာ ထားခဲ့လျှင် ရှစ်ပုံတစ်ပုံလောက်က ပျောက်ဆုံးသွားဖို့ သေချာနေသည်။</p> <p> သို့မဟုတ်လျှင်လည်း အမည်မသိ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခု၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ပြီးလျှင် အလောင်းနှင့် ဝေဝါးသော သဲလွန်စလေးအချို့သာ ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူကတော့ တစ်ကယ်လို့ သေရမှာဆိုရင်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာပဲ သေခိုင်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု ယူဆသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏လက်ထဲတွင် သားသတ်သမားသရဲဆီမှ ရထားသော သွေးစွန်းနေသည့် ဝက်သတ်ဓားကြီးကို ကိုင်ထားပြီး၊ သူ၏ ပြတ်သားထင်ရှားသော မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။</p> <p>စင်ကြယ်သော သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံပေါ်တွင်လည်း သွေးစက်များ ဗရပွနှင့်ဖြစ်ရာ၊ ဤဟိုတယ်ထဲတွင် သူ၏ပုံစံမှာ သရဲတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။</p> <p> ၎င်းမှာမှ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းသော သရဲမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>​"အခန်းနံပါတ် (၆) ထဲမှာ ဘယ်လို သောက်သရဲ ရှိနေတာလဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာမှတော့ မမြင်ရဘူး၊ နာရေးပိုင်း  တစ်ခုပဲ အပူဇော်ခံထားတာ။ အခန်းတံခါးကလည်း တင်းတင်းပိတ်ထားတာမို့ လုံးဝဖွင့်လို့မရဘူး။ ကျုပ်နဲ့ ကျိချင်းကိုယ်တော် ထွက်ပြေးဖို့ အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ ဖမ်းဆီးပြီး ပြန်ခေါ်သွားတာ ခံလိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းဝေက ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းကတော့ ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးလာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျိချင်းကိုယ်တော်က မဟာယာနဗုဒ္ဓဂိုဏ်းဝင် စိတ်ပုတီးတစ်ကုံး တွေ့ခဲ့တယ်၊ အဲဒီအပေါ်မှာ ဆရာတော်ကြီးတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေ ပါတယ်လေ။ ကျုပ်မှာတော့ ဘာမှမရှိဘူး၊ အဲဒီမှာ ဆက်နေရင်လည်း သေဖို့ပဲ ရှိတာ"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းဝေက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်း... တခြားအခန်းတွေမှာရော လူရှိလား"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ထပ်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"အခန်းနံပါတ် (၅) ထဲမှာတော့ အသံတွေ ကြားရသလိုပဲ၊ ကျန်တဲ့အခန်းတွေကတော့ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ခံစားရတာတော့ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေလောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းဝေက ဆိုသည်။</p> <p>​အသံတဲ့လား... လီယန်ချူက ကျန်းဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>"ယောကျ်ားလား မိန်းကလေးလား "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက ကြောင်သွားပြီး</p> <p> </p> <p> "ယောကျ်ားပါ၊ တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​ကြည့်ရသည်မှာ ထိုကောင်က သတင်းအချက်အလက် အများကြီး မပေးနိုင်တော့သဖြင့် လီယန်ချူက ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဓားကိုကိုင်ကာ အပေါ်သို့ တရှိန်ထိုး တက်သွားတော့သည် အရှိန်အဝါကတော့ အလွန်ပင် ခက်ထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​အခန်းနံပါတ် (၆) ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းဝေက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီမှာပဲ စီနီယာ... ကျုပ်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး... ဗုန်း</p> <p>တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ - "..."</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်တောင် တိုက်ရိုက်ကြီးလား</p> <p>​အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှမရှိပေ။</p> <p>စားပွဲပေါ်တွင် နာရေးပိုင်း တစ်ခုကို အပူဇော်ခံထားပြီး၊ အပေါ်တွင် ချစ်လှစွာသောသမီးတော် လျူကျွင်း၏ နာရေးပိုင်း ဟု ရေးသားထားသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လျူကျွင်း</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေကတော့ ဘာမှမသိရှာပေ။</p> <p> သူက ခေါင်းလေးပြူကြည့်ကာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။</p> <p>ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မတွေ့ရပေ။</p> <p>လျူကျွင်းမှာမူ နောက်မှကပ်လိုက်လာရင်း နာရေးပိုင်းပေါ်က စာသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> လျူကျွင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ပုံမှန် ထိတ်လန့်စရာ ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ထုံးစံအရဆိုရင်တော့... ဒီအချိန်မှာ နင်က အေးစက်စက်နဲ့ မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး၊ ငါ့ဘေးမှာ ကပ်လိုက်လာတဲ့ သရဲက နင်ပါလို့ ပြောရတော့မှာ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "စီနီယာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက</p> <p> </p> <p>"သူက လျူကျွင်းပဲ၊ လျူမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်"</p> <p> </p> <p>​"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေမှာ အလန့်တကြား အော်မိသွားသည်၊</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဒီမှာ အပူဇော်ခံထားတာက သူ့ရဲ့ နာရေးပိုင်းပေါ့ "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် တက်လာပြီး ကျောပြင်တွင်လည်း ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားတော့သည်။</p> <p>လျူကျွင်းမှာမူ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာကလေး ပျက်ယွင်းနေပြီး</p> <p> </p> <p> "ကျမ တကယ် သရဲမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျမက လူအစစ်ပါ"</p> <p>ဟု ရှင်းပြနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမက တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ကျန်းဝေကို ကြောက်လန့်တကြား လက်ညှိုးထိုးပြကာ</p> <p> </p> <p> "သူပဲ ဖြစ်ရမယ် သူက ကျမတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ၊ သူပြောတာတွေလည်း အကုန်လုံး သူပြောတာပဲ၊ သူကမှ သရဲအစစ် ဖြစ်မှာ "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာလည်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး လျူကျွင်းနှင့် အကြီးအကျယ် ငြင်းခုံကြတော့သည်။</p> <p> အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလာသော်လည်း လီယန်ချူကမူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် နာရေးပိုင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းဝေ... သေချာစဉ်းစားစမ်း၊ စောစောက မင်း ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းက နာရေးပိုင်းပေါ်က နာမည်က လျူကျွင်း လို့ ရေးထားတာလား"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ကျန်းဝေလည်း စိတ်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"စောစောက အခန်းထဲမှာ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားသည်</p> <p> </p> <p> "ကျုပ် သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ခဏအကြာတွင် ကျန်းဝေမှာ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ</p> <p> </p> <p> "ကျုပ် သေသေချာချာ မှတ်မိနေတာပါ၊ ဘာလို့ အခုမှ မမှတ်မိတော့တာလဲ "</p> <p> </p> <p>ဟု အံ့ဩတကြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> စောစောက သူအော်လိုက်သည့် အသံထဲတွင် တာအိုဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော စကားတော် များ ပါဝင်သဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို နိုးကြားစေသော အာနိသင်ရှိသည်။</p> <p>​သူသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါနဲ့ ကစားချင်တာပေါ့လေ... ဟုတ်လား "</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လက်ထဲက ဝက်သတ်ဓားနှင့် နာရေးပိုင်းကို အားကုန်လွှဲခုတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါင်</p> <p>သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံကြီးက ဟိန်းထွက်သွားပြီး မီးပွင့်များပင် ပန်းထွက်ကုန်သည်။</p> <p>ဖြူဖျော့နေသော လက်မောင်းတစ်ခုမှာ နာရေးပိုင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းတားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ ဝက်သတ်ဓားမှာ ထိုဖြူဖျော့သော လက်မောင်းနှင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ ပူပြင်းနေသော သံတုံးကို သံတူကြီးနှင့် ထုနှက်နေသလိုပင်။</p> <p>ထိုဝက်သတ်ဓားမှာ အရပ်ရှည်ရှည် သားသတ်သမားသရဲ၏ လက်သုံးဓားဖြစ်ပြီး အသက်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် သွေးအငွေ့အသက်အလွန်ကြီးမားလှသည်။</p> <p> ထို့ကြောင့် သရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ဘာမှမခဲယဉ်းပေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ယခုအခါ ထိုထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းထဲမှ လက်မောင်းနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ၊ ဝက်သတ်ဓားမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သံချေးတက်ကာ ဆွေးမြည့်လာတော့သည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ နိမိတ်မကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုခု ကူးစက်ခံလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>​ခွမ်း</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော ခုတ်ချက်တစ်ခုအပြီးတွင် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ဝက်သတ်ဓားမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားတော့သည်  ဓားရိုးမှာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သံစများမှာ လွင့်စင်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ကျန်းဝေနှင့် လျူကျွင်းတို့မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> လီယန်ချူသည် သူတို့သုံးဦးလုံးအတွက် တစ်ဦးတည်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားလျှင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု က သိပ်မထိရောက်ဘူးပဲ... လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဧရာမခွန်အား၊ သွေးအရှိန်အဝါနှင့် ယန်အတွင်းအားများ မရှိတော့သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာမျိုးကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသက်သက်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ အတော်လေး ခဲယဉ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုဖြူဖျော့သော လက်မောင်းမှာ ရုတ်တရက် ရှည်ထွက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ချုပ်စမ်း "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စက် အော်လိုက်ရာ ထိုလက်မောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုအတတ်</p> <p>ချုပ်နှောင်ခြင်း</p> <p>​သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထိုလက်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ကပ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ဒီအိမ်စောင့် မိစ္ဆာနှင်အဆောင်ကမှ အသုံးမဝင်ဘူးဆိုရင်တော့ လောလောဆယ် နောက်ဆုတ်ရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်းတွင် တတ်မြောက်ထားသော တာအိုအတတ်များမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် အထောက်အကူပြု ပိုင်းသို့ ပိုနွယ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ နတ်ပင့်ဖိတ်ခြင်းအတတ်  ကို မသုံးလျှင် ထိုထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းကို နှိမ်နင်းရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် နတ်ပင့်ဖိတ်ခြင်းအတတ်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလွန်ကုန်ခဲလှသဖြင့် မဖြစ်မနေ အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ သူ မသုံးချင်ပေ။</p> <p>ထို့ပြင် ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာလည်း ဤအခန်းထဲတွင် မရှိသဖြင့် ထိုနာရေးပိုင်းနှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဤကဲ့သို့သော မင်္ဂလာမရှိသည့် နေရာမျိုးတွင် ကံကောင်းသော ကံတရား၏သားတော်  များပင်လျှင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် ထူးခြားသော အိမ်မက်စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူကတော့ ဘယ်တုန်းကမှ ကံတရား၏သားတော် မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ သူကတော့ သက်သက်သာသာနှင့် ဇာတာခဲလှသူ  သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကွဲအက်</p> <p> </p> <p>​ထိုထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းပေါ်တွင် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ထိရောက်သားပဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p>​***</p> <p> </p>


Save