Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေရောင်အလင်းဂါထာနှင့် လောကီသိုင်းပညာ၏ ပြောင်မြောက်သော ပေါင်းစပ်မှု ၊ လူရှာနည်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကောင်းကင်မြေပြင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ စွမ်းအားအပေါင်းတို့၏ မြစ်ဖျားခံရ မဟာကပ်ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ကျော်လွှားပြီး ငါ၏တန်ခိုးအာဏာကို သက်သေထူစေ  ဘုံသုံးပါးအတွင်းအပြင်၌ တာအိုတရားသာ အထွတ်အထိပ်၊ အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေ "</p> <p> </p> <p>​တာအိုဂိုဏ်း၏ မန္တန်ရှစ်ပါးအနက် တစ်ခုဖြစ်သော ရွှေရောင်အလင်းဂါထာကို သူရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့်အမျှ၊ လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ အားပါလှသော လက်ဝါးချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>သူအသုံးပြုလိုက်သည်မှာ ထျန်းကန်းလက်ဝါး ၏ ပြင်းထန်ထက်မြက်သော လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အားအင်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ကွဲအက်</p> <p>​ထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းပေါ်တွင် နောက်ထပ် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။</p> <p>အထူးပြုလုပ်ထားသော စွမ်းအားတစ်ခုခု အကျိုးအပျက်စီးသွားသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>​အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ အာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> နာရေးပိုင်းကို တိုက်ရိုက်ထိခိုက်စေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ နာရေးပိုင်းကို ကာကွယ်ထားသော ထိုထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် စွမ်းအားကို ခေတ္တမျှ ဖိနှိပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။</p> <p>နာရေးပိုင်းပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုးပွားလာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင်မှ ဖြူဖျော့နေသော လက်မောင်းကြီးမှာ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာနိုင်ပြီး လီယန်ချူကို အငြိုးတကြီးဖြင့် လှမ်းဖမ်းတော့သည်။</p> <p> သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူမှာ နောက်သို့မဆုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်အလင်း အကာအကွယ်ရှိနေရာ၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက မိစ္ဆာဆိုးများ၏ ကျူးကျော်မှုကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုဖြူဖျော့သော လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းကန်းလက်ဝါး</p> <p>ဧရာမဖမ်းဆီးခြင်းအတတ်</p> <p>​လက်မောင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းကို သွေးအရှိန်အဝါအဖြစ် အစားထိုး အသုံးပြုကာ ထိုလက်မောင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ပြန်လက်ဝါးဖြင့် နာရေးပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောက်တိုင်ခွဲ လက်ဝါး</p> <p> </p> <p>​ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှသော သိုင်းကွက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောက်တိုင်ကိုပင် အမှုန့်ကြိတ်နိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ ထျန်းကန်းလက်ဝါးထဲတွင် ပါဝင်သော သိုင်းကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p> </p> <p>​ထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းမှာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားတော့သည်။</p> <p> ထိုအချိန်တွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမည်းရောင် အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာ ဤအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ကျင့်စဉ်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်စဉ်မျက်လုံး</p> <p>​သူ၏ လက်ဝါးပြင်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအမည်းရောင် အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးဖမ်းချုပ်အတတ်</p> <p>​တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်အလင်းနှင့် လောကီသိုင်းပညာတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ကွက်တိကျလှပြီး အလွန်မြင့်မားသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် အစွမ်းမကုန်သေးသော အိမ်စောင့် မိစ္ဆာနှင်အဆောင် ကို ခွာယူကာ ထိုအမည်းရောင်အငွေ့နှင့် ကပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ</p> <p> </p> <p>​စူးရှသော အသံများ သူ၏လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုပ်စပ်သော အနံ့အသက်များ ပျံ့နှံ့လာသည်။</p> <p>ကျန်းဝေနှင့် လျူကျွင်းတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p> တာအိုဆရာလီ၏ လက်ထဲတွင် ကြွက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းထားသလိုမျိုး၊ အရာတစ်ခုက အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး စူးရှခြောက်ခြားဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူတို့သတိပြုမိသည်။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ဘာမှရှိမနေသည်ကို မြင်နေရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေကတော့ အနည်းငယ် တော်သေးသည်။</p> <p>သူက ကျင့်စဉ်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ဤထူးဆန်းသော အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ မရောက်ခင်က ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> ၎င်းမှာမှ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် အလွန်ကောင်းသည့် အမျိုးအစားပင်။</p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းမှာမူ လုံးဝကို မှင်သက်နေရပြီဖြစ်သည်။</p> <p> ဒါက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ပညာတွေလား  ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားပြီး အသားဖြူဖြူ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ဤမိန်းကလေးမှာ စိတ်ကူးများစွာ ယှက်သန်းသွားတော့သည်။</p> <p>စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီတာအိုဆရာလီကတော့ တကယ်ကို အားကိုးရတာပဲ</p> <p>​ထိုအမည်းရောင်အငွေ့မှာ မည်သို့ပင် ရုန်းကန်စေကာမူ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးပြင်မှ ရွှေရောင်အလင်းကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမည်းရောင်အငွေ့မှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် လုံးဝခြေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။</p> <p> ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ဖြင့် ကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တူညီသောအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူသည် ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။</p> <p>ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်၊ ကျင့်စဉ်မျက်လုံး နှင့် ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ တို့ကို တစ်ပြိုင်နက် သုံးလိုက်ရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ထိုအမည်းရောင်အငွေ့ကသာ ခဏလောက် ထပ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိနေပါက၊ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အရင်ကုန်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရွှေရောင်အလင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်မှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအခါကျမှ ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘယ်သူ့ဇာတာက ပိုခဲသလဲ (ဘယ်သူက ပိုပြီး အသက်ပြင်းသလဲ) ဆိုသည်ကိုသာ ယှဉ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သိသာလှသည်မှာ... ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူထက် ဇာတာပိုခဲသူ မရှိသေးပေ  အသက်စွန့်ရမည့် အချိန်ရောက်လျှင် သူသည် ဘယ်တော့မှ နောက်မတွန့်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ရသည့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာတွင် သေဖို့ရာ ရာခိုင်နှုန်းများခဲ့သော်လည်း သူကတော့ မသေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာမူ လုံးဝကို အံ့ဩချီးကျူးမိနေတော့သည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ တိုက်ကွက်များမှာ ရေစီးသလို ချောမွေ့လှသည်။</p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်ကတော့ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျန်းဝေကမူ အမြင်အလွန် မြင့်မားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝှက်ဖုံးနေသော ကျင့်စဉ်မိသားစုမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် သူသည် များပြားလှသော ကျင့်စဉ်အရင်းအမြစ်များနှင့် ကျယ်ပြန့်သော အမြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ယင်ဝိညာဉ်  များထဲတွင် တိုက်ရည်ခိုက်ရည် အကောင်းဆုံး မဟုတ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ အမြင်ကတော့ ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်ပေသည်။</p> <p>စောစောက စီနီယာချောင်ချောင် အသုံးပြုသွားသည်မှာ လောကီသိုင်းပညာများ ဖြစ်သော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်မှာမူ တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်အလင်းဂါထာမှ ရရှိသော ရွှေရောင်အလင်း ဖြစ်နေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါကတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အစွမ်းပဲ</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာကတော့ တကယ်ကို ပါရမီထူးချွန်လွန်းလို့ ကျုပ်ဖြင့် အံ့ဩလို့ မဆုံးတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>စောစောက ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အတော်များများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လုံးဝ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာပြီး ပို၍ပင် ထူပြောလာတော့သည်။</p> <p>စိတ်အာရုံမှာလည်း ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်း</p> <p> </p> <p>​ဒီ BUG ကတော့ တကယ့်ကို တိုက်ပွဲသုံး နတ်ဘုရားလက်နက်ပဲ၊ စွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်တဲ့ အာနိသင်ကတော့ ရှယ်ပဲ ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်  ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာမူ... အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာတွေ ငေးနေကြတာလဲ၊ သွားကြစို့၊ ကျိချင်းကိုယ်တော်ကို အမြန်သွားကယ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာ... စီနီယာ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက နောက်မှနေ၍ အလောတကြီး လှမ်းခေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်း"</p> <p>လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာချောင်ချောင်... ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်၊ စီနီယာက သားသတ်သမားသရဲနဲ့ ဒီနာရေးပိုင်းကို ဆက်တိုက် နှိမ်နင်းထားတာဆိုတော့ ခဏလောက် နားဦးမလားလို့ပါ "</p> <p> </p> <p>​စီနီယာချောင်ချောင်၏ ခြေတော်ရင်းမှ အစေခံ၊ အနာဂတ်၏ ဓားတော်စောင့် လူငယ်လေးအဖြစ် ကျန်းဝေသည် စကားလုံးကို အလွန်သတိထား သုံးနှုန်းရှာသည်။</p> <p> </p> <p>တခြားတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သူက တဲ့တိုး ပြောပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ရူးနေတာလား မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့ နားဖို့ မလိုဘူးလား " လို့ပေါ့။</p> <p> </p> <p>​Cheat သုံးထားတဲ့သူရဲ့ ကမ္ဘာကို မင်း နားမလည်နိုင်ပါဘူး... လီယန်ချူက ပြုံးရင်း</p> <p> </p> <p> "ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ သွားစို့၊ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းကို" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်တိုင်း အဆင့်တစ်ခု တက်သွားသည့် BUG နှင့် ပတ်သက်၍ ဤအရာမှာ သူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာလား၊ သို့မဟုတ် ထိုသွေးရောင်လမင်း လွှမ်းခြုံထားသော အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသူတိုင်းအတွက်လား ဆိုသည်ကို သူသေချာမသိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>​အားလုံးအတွက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ ထူးခြားနေရမှာလဲ  ဟု လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှ တွေးလိုက်သော်လည်း သေချာ ထပ်မစဉ်းစားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ သုံးဦးမှာ လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း ဟိုတယ် ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းအချို့ကို သေချာလေ့လာနေကြသည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် အခန်းနံပါတ် (၂) မှ ပုပ်စပ်နေသော ဥပုပ်နံ့ကဲ့သို့ အနံ့ဆိုးတစ်ခုမှာ ထွက်ပေါ်နေပြီး အလွန်ပင် နှာခေါင်းရှုံ့စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ အသက်ကို အောင့်ထားရင်း အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p> ဤထူးဆန်းသော ဟိုတယ်၏ ဒုတိယထပ်တွင် အခန်းတိုင်း၌ သရဲတစ်ကောင်စီ ရှိနေနိုင်သည်မှာ ရှစ်ပုံတစ်ပုံလောက် သေချာနေသည်။</p> <p> သို့သော် ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာ မည်သည့်အခန်းထဲတွင် ရှိနေသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ထိုအခန်းများမှ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်း ခေါင်းပင် ကိုက်လာသော်လည်း ဘာမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာချောင်ချောင်... နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက ရိုရိုသေသေ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကို မေးပြီးနောက် သူသည် ရှက်သလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤထူးဆန်းသော အိပ်မက်မြို့ကလေးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးတွင်သာမက၊ ဦးနှောက်သုံးရသည့် အပိုင်းတွင်လည်း မည်သည့် အထောက်အကူမျှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဒါဟာ ကျန်းဝေအတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> သို့သော်လည်း သူသည် ဤအခန်းများကြားတွင် ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ အစအနကို မည်သို့မှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဘယ်ကနေ စရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ကျန်းဝေကို ပြန်မဖြေဘဲ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျိချင်းကိုယ်တော်... မင်း ဘယ်မှာလဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​***</p> <p> </p>


Save