Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးခြားသော သတ်ဖြတ်ခြင်းစည်းမျဉ်း ၊ မှန်တင်ခုံပေါ်က နားရွက်ကြီးသရဲ ၊ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျိချင်းကိုယ်တော်... မင်း ဘယ်မှာလဲ "</p> <p> </p> <p>​သူ့အသံမှာ တိတ်ဆိတ်မှောင်မည်းနေသော လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"……" ကျန်းဝေမှာ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျုပ် ဒီမှာပါ..."</p> <p> </p> <p>အခန်းနံပါတ် (၈) ထဲမှ ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ အက်ရှရှအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သို့သော် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အခန်းနံပါတ် (၉) အတွင်းမှလည်း ဗုန်း ဗုန်း ဟူသော တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> လီယန်ချူသည် ထိုတိုက်ခိုက်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အခန်းနံပါတ် (၈) ဆီသို့ အားမာန်ပါပါ လှမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအခန်းမှာ ထူးခြားသည့်အချက် မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>နှာခေါင်းရှုံ့စရာ ပုပ်စပ်နံ့ သို့မဟုတ် သွေးညှီနံ့များလည်း မရဘဲ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး သန့်ရှင်းပုံရသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် တံခါးကို ချက်ချင်းမဖွင့်သေးဘဲ အပြင်မှနေ၍ တစ်ခွန်း အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းက ကျိချင်းကိုယ်တော် အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ စကားတစ်ခွန်း ပြောစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ ထွက်သွားမှာ"</p> <p> </p> <p>​အခန်းနံပါတ် (၈) အတွင်းရှိ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>"တာအိုဆရာ... ကျုပ်ကို ကယ်ပါဦး၊ ကျုပ်ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားလို့ပါ။ ကျုပ်က တကယ် ကျိချင်းပါ၊ စောစောက ကျန်းဝေ လွတ်သွားအောင် ကျုပ်ပဲ ကယ်ထုတ်လိုက်တာလေ"</p> <p> </p> <p>ဟု ပြန်ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ဤသူမှာ ကျိချင်းကိုယ်တော် အစစ်ပင် ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် ဇွတ်အတင်း မလှုပ်ရှားရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အားကိုးရာမဲ့သည့် လူနုံတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။</p> <p>အရာရာကို စီနီယာချောင်ချောင်ကသာ ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါတို့ ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက ငါ့ရဲ့ တာအိုကျောင်းမှာ ချည်ထားတာက ခွေးဝါလား၊ ခွေးဖြူလား "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အခန်းနံပါတ် (၈) အတွင်းရှိ အသံမှာ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးဝါပါ တာအိုဆရာ... ကျုပ်ကို ယုံကြည်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>​ခွေးဝါ မှာ ကျေးလက်တောရွာများတွင် အတွေ့ရဆုံးသော ခွေးမျိုးစိတ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟက်... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ဒီလောက်ပဲလား အတော်လေးကို နုံချာလွန်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အခန်းနံပါတ် (၈) တံခါးရှေ့သို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အခန်းနံပါတ် (၉) ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p> ကျန်းဝေနှင့် လျူကျွင်းတို့မှာလည်း သူ့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>တာအိုဆရာလီ ဘာလို့ တံခါးမဖွင့်ဘဲ ပြန်ထွက်လာတာလဲ တာအိုဆရာလီ မွေးထားတာက ခွေးဖြူမို့လို့လား သူမသည် ဘေးနားမှ ကျန်းဝေ၏ ထူးဆန်းသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ တာအိုဆရာလီက ခွေးဖြူ မွေးထားတာလား "</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာက ခွေးမမွေးဘူးဗျ... သူက မြည်းမည်းကြီး တစ်ကောင် မွေးထားတာ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လျူကျွင်းမှာ ကြောင်သွားပြီးနောက် အသာအယာ ပြုံးမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုကဲ့သို့ ဟာသလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားခြင်းမှာ လူ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် အခန်းနံပါတ် (၉) တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို တိုက်ရိုက်ပင် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အခန်းထဲတွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူငယ်ကိုယ်တော်တစ်ပါးမှာ ရင်ဘတ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းလျက် တံခါးနောက်၌ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်နေသည်။</p> <p>လူသုံးဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် တိတ်တိတ်နေ ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ကို စကားမပြောခိုင်းဘဲ သူ၏ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လည်ပင်းလှီးသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​စကားလုံးမလိုဘဲ အဓိပ္ပာယ်ပေါ်လွင်လှသည်။ လီယန်ချူမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအခန်းထဲမှာ အသံထွက်လို့ မရဘူးလား အသံထွက်တာနဲ့ အသတ်ခံရမှာလား ဟု သူစိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ ပုံစံအရ လှုပ်ရှားနိုင်သေးပုံရသဖြင့် ထိုအခန်းမှာ လူကို ထွက်မသွားနိုင်အောင် ကန့်သတ်ထားသည့် သဘောရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် လူက ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကျင့်စဉ်အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အခန်းအတွင်းသို့ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိချင်းကိုယ်တော်က စားပွဲပေါ်ရှိ မှန်တင်ခုံ တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လီယန်ချူကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မျက်လုံးတွင် စုစည်းကာ ကျင့်စဉ်မျက်လုံး ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p> </p> <p>​မှန်ကန်ပေသည်။</p> <p>ထိုမှန်တင်ခုံပေါ်တွင် သရဲတစ်ကောင် မှောက်လျက် ကပ်နေသည်။</p> <p>ထိုသရဲတွင် မျက်လုံးမပါဘဲ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော နားရွက်တစ်စုံ ရှိနေကာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း အစွယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရုပ်ဆိုးလှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းခန့် ရှိပြီး မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် ဝပ်နေကာ နားစွင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမိစ္ဆာမှာ လူ၏စကားသံကိုသာ ကြားနိုင်ပုံရပြီး၊ စကားပြောမှသာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားသော အသံများအတွက်မူ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်းကို နိုးကြွစေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ရုပ်ကသာ ဆိုးတာ... စည်းကမ်းကတော့ အတော်ကြီးတာပဲ (သူ့ဟာသူတော့ သောက်ကျင့် အတော်စနစ်ကျတာပဲ)</p> <p> </p> <p>​ဤအရာ၏ အရှိန်အဝါမှာ စောစောက နာရေးပိုင်းသရဲနှင့် သားသတ်သမားသရဲတို့ထက် များစွာ ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။</p> <p>ထိုနှစ်ကောင်ပေါင်းလျှင်ပင်  နားရွက်ကြီးသရဲ လောက် မကြမ်းနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ စောစောက အခြေအနေမျိုးသာဆိုလျှင် လီယန်ချူအတွက် ဤအရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အောင်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။</p> <p> အိမ်စောင့် မိစ္ဆာနှင်အဆောင် သည်ပင် ဤမိစ္ဆာအပေါ်တွင် အာနိသင် အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမိစ္ဆာမှာ လူ၏စကားသံအပေါ် အာရုံအလွန်ခံစားလွယ်သဖြင့်၊ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းနည်းလမ်းမှာ ဝိညာဉ်  ပိုင်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့အပေါ် အသုံးဝင်ချင်မှ အသုံးဝင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကိုင်တွယ်ရ အတော်ခက်ပေလိမ့်မည်</p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာလည်း ဤအချက်ကို အခြေခံအားဖြင့် ခန့်မှန်းမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကလည်း တကယ်တမ်း အသုံးမကျသည့် လူနုံ တွေတော့ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ စိတ်ထဲတွင် အတော့်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> သူက အသံထွက်ပြီး လီယန်ချူတို့ကို အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲမသွင်းချင်ပေ၊ သို့သော် ဤနေရာမှာ ဆက်နေလျှင်လည်း သူတကယ် သေပေလိမ့်မည်။</p> <p>အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် သေဆုံးလျှင် အပြင်လောကမှာပါ အသက်ပျောက်မလား ဆိုသည်ကို မည်သူမှ မပြောနိုင်သော်လည်း၊ ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာမူ တစ်ခုခုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>အကယ်၍ တကယ် မသေဆုံးလျှင်တောင် သေခြင်းတရားထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသည်မှာ သူ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့် အချက်ပင်။</p> <p>သူ အသက်ရှင်ချင်သော်လည်း သူတစ်ပါးကိုတော့ ဒုက္ခမပေးချင်ပေ။</p> <p>စောစောက တံခါးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း အသက်ရှင်လိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု လီယန်ချူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အားနာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ လီယန်ချူသာ ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ အတွေးကို သိလျှင်၊ ထိုကိုယ်တော်မှာ ရုပ်ကသာ ကြမ်းတာ၊ လူကတော့ အတော်ရိုးသားတာပဲဟု တွေးမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ မှန်တင်ခုံပေါ်က နားရွက်ကြီးသရဲဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ရှိသည့် မိစ္ဆာမျိုးမှာ အလွန်ပင် လက်ပေါက်ကပ်လှသည်။</p> <p> ၎င်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းစည်းမျဉ်းကို ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။</p> <p> သို့သော် လီယန်ချူတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ထိုက်ကျိပုံရိပ် တစ်ခုမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤထိုက်ကျီပုံရိပ်မှာ ကျန်းဝေ၏ လက်ထဲက အရာနှင့် မတူပေ။</p> <p>ကျန်းဝေ၏ အရာမှာ ဓားပျံများကို ထိန်းချုပ်သည့် ကျင့်စဉ်လက်နက်  သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ထိုက်ကျိ ပုံရိပ်မှာမူ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော မဟာတာအို ၏ အငွေ့အသက်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုက်ကျိပုံရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> မင်ရောင်သန်းနေသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများမှာ လီယန်ချူကို ဝန်းရံထားသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ လောကမှာ အနှိုင်းမဲ့သော ချောမောသည့် မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ အခန်းထဲရှိ လူသုံးဦးလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩမှင်သက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> အထူးသဖြင့် ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားသည့် လူငယ်မိန်းကလေး လျူကျွင်းမှာမူ၊ ဒါဟာသာ ကာတွန်းကားဆိုလျှင် သူမမျက်လုံးထဲမှာ ပန်းရောင်နှလုံးသားလေးတွေ ထွက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာမူ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလောက်အောင် သတိပြုမိသွားသည်မှာ  နှစ်ခုလုံးက ထိုက်ကျိ ပုံရိပ်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဟိုဘက်ကအရာက ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အဆင့်မြင့်လွန်းနေပြီး၊ မိမိကိုယ်ပိုင်အရာကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့မှ ပစ္စည်းအတု လိုမျိုး ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ယောက်မှာတော့ အခြေအနေနှင့်မလိုက်အောင် အတွေးတွေ များနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာမူ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်ပုံရိပ် "</p> <p> </p> <p>​သူသည်လည်း ဤတန်ခိုးစွမ်းအားကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် ထိုထိုက်ကျိ ပုံရိပ်မှာ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p>​မင်ရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုမှာ မှန်တင်ခုံပေါ်ရှိ နားရွက်ကြီးသရဲကို သွားရောက်ထိမှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မည်သည့် အစွမ်းမှ မရှိပုံရသော ဤစွမ်းအင်မှာ ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားရွက်ကြီးသရဲကို ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ရုတ်တရက်ပင် ဟုန်ချီတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း</p> <p>သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူများ အခေါ်အရ ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်</p> <p>​ထိုအဆင့်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အတတ်အားလုံးကို မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မှမရှိဘဲ အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ထူပြောမှုမှာလည်း သာမန် ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအားမာန်ပါလှသော ခံစားချက်မှာ မူလက လီယန်ချူအတွက် အသားကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဆုံးရှုံးသွားရာမှ ပြန်ရလိုက်ခြင်းမှာ ပို၍ တန်ဖိုးထားမိစေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဆယ်ယောက်လောက်ကို ချပစ်ချင်တယ် ဆိုသည့် ခံစားချက်မျိုးပါ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p>​အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း စိတ်အေးသွားကြသည့် အချိန်မှာပင်၊ လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ထပ် မင်ရောင်စွမ်းအင် စီးကြောင်းတစ်ခုဖြင့် မှန်တင်ခုံကို ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​***</p> <p> </p>


Save