Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွားကျိုင်းသောသတ္တဝါ၊ နာရေးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၊ ပန်းထိုးဖိနပ်နှင့် အဘွားအို၊ ခေါင်းကြီးကလေးသရဲ၊</h2> <h2 style="text-align: center;">နှင့် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ပေါ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ စောစောက ကျုပ် စကားမှားသွားပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒါမျိုးကို မမေးသင့်မှန်း သိပေမဲ့၊ ကျုပ်တို့ ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ဖို့က ဒီအချက်ပေါ်မှာ မူတည်နေတာမို့၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီးတော့ပဲ ကျင့်စဉ်တွေ ပြန်ရယူနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရတာပါ"</p> <p> </p> <p>​"ငါ ပြောပြီးပြီပဲလေ... မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်ရင် အဆင့်ငယ်တစ်ခု တက်တာပဲ၊ အရမ်းမြန်တယ် "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည်လည်း တကယ်ပင် အံ့ဩမိသွားသည်။</p> <p> မူလက ၎င်းမှာ ဖုံးကွယ်ထားသော bug တစ်ခု သို့မဟုတ် ဂိမ်းကစားရာတွင် မှန်ကန်သော လမ်းညွှန်ချက် တစ်ခုကို သူတစ်ယောက်တည်း လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဝီရိယရှိရှိဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ကာ အနာဂတ်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းကို အသားပေးမည့် Technical Flow ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထိုနက်နဲသော မြို့ကလေးအတွင်း သူသိကျွမ်းသမျှ လူများထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ဤမျှအထိ ထူးခြားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ကျိချင်းကိုယ်တော်ထံမှ အခြေအနေများကို အနည်းငယ် မေးမြန်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကဲ... သွားကြစို့၊ အခန်းနံပါတ် (၅) ထဲမှာ ဘယ်သူက ညည်းညူနေတာလဲဆိုတာ အရင်သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>ဗုန်း</p> <p>ရင်းနှီးနေကျဖြစ်သော ပေါက်ကွဲအားပြင်းလှသည့် ကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် အခန်းနံပါတ် (၅) တံခါးကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အခန်းထဲတွင် ပါးလွှာသော ပိုးသားဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေသည်။</p> <p>အဖြူရောင်ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး၊ ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ ထူးဆန်းစွာပင် အလွန်တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် အသက်ငင်နေသည်။</p> <p> အချိန်မရွေး ထွက်သက်ချုပ်သွားနိုင်သည့် ပုံစံပင်။</p> <p> သို့သော် ထိုသူမှာလည်း ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေပြီး ခါးတွင် အဆီပိုတစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိဘဲ ကြွက်သားများမှာ တင်းမာကာ ပေါက်ကွဲအားပြင်းမည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသော်လည်း၊ ယခုမြင်ကွဲမှာ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ထူးဆန်းနေပြီး လိုက်ဖက်မှု မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>​အပြင်ကနေ ဝင်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ဒီမှာ ပုန်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမြို့က မူလနေထိုင်သူတွေလား လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ကျင့်စဉ်မျက်လုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အခန်းနံပါတ် (၅) မှ အလွန်ပင် ပြတ်သားစွာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီနေရာက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗီလိန်နှင့် အတူဆုံးဟု ထင်ရသောသူမှာ လူကောင်းဖြစ်နေပြီး၊ အန္တရာယ်အကင်းဆုံးဟု ထင်ရသော နေရာမှာမူ ပထမဆုံး ပြဿနာတက်သည့် နေရာဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဒီမြို့ကလေးက တကယ်တော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ</p> <p> </p> <p>​သူတို့ လေးဦး လူသွားလမ်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ရုတ်တရက် အလင်းရောင်မှာ ပိုမိုမှိန်ဖျော့သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခဏချင်း မှောင်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> မျက်နှာသွင်ပြင် မပီပြင်သော ထွားကျိုင်းသည့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်မှာ တည်းခိုခန်း၏ လူသွားလမ်းအလယ်တွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>အေးစက်လှသော၊ အားကောင်းလှသော ဖိအားပေးမှုကြီးမှာ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုထွားကျိုင်းသော သတ္တဝါ၏ မျက်လုံးတစ်စုံမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝေါင်း"</p> <p> </p> <p>​ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းထွက်သွားပြီး တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>လီယန်ချူမှာမူ ဦးနှောက်ကို တုန်ခါသွားစေသည့် ထိုဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ထိတ်လန့်မသွားဘဲ၊ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အခန်းများကို အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းနံပါတ် (၁) တံခါးမှာ ပွင့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျိချင်းကိုယ်တော်... ဒီလူကို ကြည့်ရတာ မျက်မှန်းတန်းမိလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာ သူ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်က သူ့အား အကြံဉာဏ်တောင်းနေသဖြင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> သူသည် ထိုထွားကျိုင်းလှသော သတ္တဝါကြီး၏ မျက်နှာကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အလန့်တကြား ရေရွတ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ... ဒါက ဟိုတာအိုဆရာပဲ "</p> <p> </p> <p>​သူသည် မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၏ နတ်မျက်စိ တန်ခိုးကို ကျင့်ကြံထားသူဖြစ်သဖြင့် အရာအချို့ကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။</p> <p>ဒါက တကယ်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသားတောင်ကြီး ကဲ့သို့ သတ္တဝါကြီးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ အင်အားကြီးမားပုံရသော ထိုသတ္တဝါကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်လိုသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် သူသည် အားနည်းလှသော ခွေးသူခိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှမကူညီနိုင်ဘဲ ထိုအသားတောင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ ဝေးလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီယန်ချူက စံပြနမူနာအဖြစ် ရှိနေသဖြင့် အားလုံးအတွက် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရရှိနေစေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကယ်ဆယ်ခံရသူ သုံးဦးလုံးမှာ လီယန်ချူကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမည်ကို ကြောက်လန့်နေကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူမှာမူ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် အခန်းတံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အမြန်ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အခန်းထဲသို့ တစ်ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသည့် နာရေးဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး၊ ပန်းထိုးဖိနပ်နှင့် အဘွားအိုတစ်ဦး၊ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အသက်ရှည်နတ်မင်း ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်၊ ထို့ပြင် ဦးခေါင်းမှာ စည်ပိုင်းတစ်ခုစာခန့် ကြီးမားနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် အသားအရည် ညိုမည်းနေသည့် မိစ္ဆာရင်သွေးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့မှာ ထိုနက်နဲသော တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်သည်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် ကျိချင်းကိုယ်တော်တို့ သုံးဦးမှာ အကြီးအကျယ် လန့်ဖျန့်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ကာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါက မြန်မြန်မသေမှာ စိုးလို့ သရဲတွေ အကုန်လုံးကို အပြင်ထုတ်ပေးလိုက်တာလား</p> <p>​တစ်ခဏချင်းမှာပင် အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အခန်းတိုင်းမှ ကျိန်စာသင့်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> စောစောက အခန်းနံပါတ် (၅) ထဲမှ သေအံ့ဆဲဆဲ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် ပိုးသားဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတို့၏ အပြုံးမှာလည်း ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းကို ကျိချင်းကိုယ်တော် သတိပြုမိသွားကာ  ဒီလူနှစ်ယောက်ကလည်း သရဲတွေပဲလားသူ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီတည်းခိုခန်းမှာ လူအစစ် တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလား ဘာလို့ ဧည့်သည်တိုင်းမှာ ပြဿနာရှိနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​"ဂါးး"</p> <p> </p> <p>​ထိုထွားကျိုင်းသော သတ္တဝါကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ၊ အခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p> </p> <p>​အချက်ပေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ပင် တစ်ခဏချင်းမှာပင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာများမှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တိုက်ခိုက်မိကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့မှာ ကျိချင်းကိုယ်တော်တို့ ထင်သကဲ့သို့ အားလုံးစုပေါင်းကာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ထိုဧည့်သည်များ (သရဲများ) မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အပြင်းအထန် သတ်ဖြတ်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါကြီးဆီသို့ပင် ပြေးကပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေကြားမှာလည်း တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် ဝါးမြိုတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာပဲ ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက၊ နာရေးပိုင်းသရဲသည် အခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ကျိချင်းကိုယ်တော်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မည် သို့မဟုတ် နားရွက်ကြီးသရဲနှင့် ဝေမျှစားသောက်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်ဘဲ သူသည် အကြောက်အလန့်တကြားဖြင့် ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေသကဲ့သို့ပင်</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ထိုမိစ္ဆာများကြားတွင် သဟဇာတမဖြစ်ကြဘဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့အချင်းချင်းကြားရှိ ပဋိပက္ခမှာ သူတို့ကဲ့သို့သော လူသားများကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ခေါင်းကြီးကလေးသရဲကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်သေးပေ။</p> <p>ရှေးစကားအတိုင်း အရက်စက်ဆုံးမှာ ကလေးသရဲ ဆိုသကဲ့သို့ ထိုကဲ့သို့ ရန်ငြိုးကြီးမားလှသော ကလေးသရဲမျိုးမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ချုပ်စမ်း"</p> <p>​သူက လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တို့လိုက်ရာ၊ ထိုခေါင်းကြီးကလေးသရဲမှာ ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီး မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပန်းထိုးဖိနပ်ကို ကိုင်ထားသည့် အဘွားအိုမှာ ငိုက်ခနဲ ခုန်တက်လာပြီး ကလေးသရဲ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခရန်း ခရန်း</p> <p> </p> <p>အရိုးနှင့် အသားများကို ဝါးစားသံမှာ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူမှာမူ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဝေနှင့် လျူကျွင်းတို့ သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အခန်းတံခါးများ ဖွင့်ကြည့်စဉ်က သူတို့ရှာနေသော လူသုံးဦး၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>​ကျင့်စဉ်မျက်လုံး၏ အကူအညီဖြင့် ထိုဧည့်သည်များထဲတွင် လူသားတစ်ဦးမျှ မပါဘဲ အားလုံးမှာ သရဲများဖြစ်ကြောင်း သူသေချာ မြင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် လောင်းကြေးထပ်ကာ သရဲအားလုံးကို အပြင်ထုတ်ပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် အောက်ထပ်သို့ အဆင်ပြေစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာမူ ယခုအခါ စီနီယာချောင်ချောင်မှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ပင်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလို ထက်မြက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးက ငါ့အဆင့်နဲ့ လုံးဝ မမှီနိုင်ဘူး</p> <p>ဒီလို သတ္တိမျိုးက ငါ့အဆင့်နဲ့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဘူး</p> <p>ကျန်းဝေနှင့် ကျိချင်းကိုယ်တော်တို့၏ စိတ်ထဲတွင် တပြိုင်နက်တည်း ထိုအတွေးမျိုး ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p> </p> <p>အပေါ်ထပ်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ နှာခေါင်းထဲတွင် သွေးညှီနံ့များပင် စွဲကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မြင်ကွင်းပင်</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>​တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို အားပြုကာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လမ်းလျှောက်လာသော စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>​"ငါ့ရဲ့ တည်းခိုခန်းထဲမှာ မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​သူ၏လေသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပြီး၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save