Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၂ </h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးဆန်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဆန်းကြယ်သော လက်စွပ်ထဲတွင် အချိန်ပြည့်သွားပြီးနောက် လင်းမူ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ မကြာမီ ပြန်ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေစဉ် စီနီယာ ရွှီခုန်းနှင့် တစ်စုံတစ်ခု ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး လက်စွပ်အတွင်းပိုင်း ဟင်းလင်းပြင်၏ ဝိသေသလက္ခဏာ အချို့ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p>သူ ပထမဆုံး သိရှိခဲ့ရသည့် အချက်မှာ ယခုအခါ လက်စွပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီးနောက် နေနိုင်သည့် အချိန်မှာ ၁၅ မိနစ်ခန့် ဖြစ်လာကြောင်းပင်။ လက်စွပ်အနီးတဝိုက်ကိုလည်း လိုက်လံ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး သူ သိမ်းဆည်းထားသော ပစ္စည်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့၏။</p> <p>လက်စွပ်၏ ကြီးမားသော အရွယ်အစားကြောင့် ပစ္စည်းအများစုမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာ တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ တွေ့ရှိခဲ့သော နောက်ထပ် အံ့သြစရာကောင်းပြီး ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသည့် အချက်တစ်ခုမှာ လက်စွပ်ထဲတွင် သွေး အမြောက်အမြား ပြန့်ကျဲနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုသွေးများမှာ သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သားရဲ အားလုံးထံမှ သွေးများမှလွဲ၍ အခြား မဟုတ်ပေ။ ယခင်က သွေးများကို ဆေးကြော ဖောက်ထုတ်လေ့ ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် အချိန်မရမချင်း သားရဲများကို ဒီအတိုင်း သိမ်းထားခဲ့ရလေ့ ရှိသည်။ ထိုသို့နှင့် သွေးများ တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာပြီး အတော်လေး များပြားသော ပမာဏအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p>ထို့အပြင် လက်စွပ်ထဲတွင် အရာဝတ္ထုများ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြေ့မှု နှေးကွေးသဖြင့် သွေးများမှာ အရည်အဖြစ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မခြောက်သွေ့သေးချေ။ လင်းမူ လမ်းလျှောက်နေစဉ် မတော်တဆ နင်းမိသွားသောအခါမှ ထိုကံဆိုးသော အချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"အီး... ဒါတွေ အကုန် ရှင်းပစ်မှ ဖြစ်မယ်... ခြံဝင်းအတွက် မြေသြဇာ ကောင်းကောင်း ဖြစ်လောက်တယ်..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စိတ်ဝိညာဥ်ချီကို အာရုံခံလိုက်သောအခါ အလွန်အမင်း တက်ကြွနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် သူ့သွေးကြောများထဲတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျန်အစိတ်အပိုင်းများကို လွှမ်းခြုံထားသော တိုးညင်းသည့် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုစိတ်ဝိညာဥ်ချီ လှိုင်းများက သူ့အရေပြားမှတစ်ဆင့် အလွန် နှေးကွေးသော နှုန်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ထိုအရာကပင် သူသည် ချီစုဆောင်းခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းမူ လက်သီးဆုပ်လိုက်ရာ သူ့စိတ်ဝိညာဥ်ချီများ အလိုအလျောက် လက်သီးဆီသို့ စုစည်းသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p>စိတ်ဝိညာဥ်ချီအပေါ် သူ့ထိန်းချုပ်မှုမှာ ယခု မွေးရာပါ အသိစိတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေပြီ။ လင်းမူ သူ့ဒန်ထျန်းထဲသို့ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပေါများလှသော စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်များကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"အာ... ဒါ တော်တော် ကောင်းတာပဲ..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ လွန်ခဲ့သော လများအတွင်း သင်ယူခဲ့သော သိုင်းကွက်အချို့ကို ရိုးရှင်းစွာ လေ့ကျင့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ဝိညာဥ်ချီ၏ အပြုအမူများတွင် သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ဓားတစ်ထောင်ကျမ်းကို လေ့ကျင့်ကြည့်ရာ လိုက်လျောညီထွေ အများကြီး ပိုမို တိုးတက်လာကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။</p> <p>ယခင်က သူ့အတွက် ခက်ခဲပြီး တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေခဲ့သော အချို့အရာများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ လင်းမူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>"အင်း... ငါ တိုးတက်ဖို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေခဲ့တာ လေ့ကျင့်မှု နည်းလို့ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဥ်ချီကြောင့်ပဲ ကိုး..." လင်းမူ သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် လင်းမူ ဓားတိုကို စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် ထိန်းချုပ်ကြည့်ရာ ဆက်သွယ်မှု နှစ်ဆနီးပါး တိုးတက်လာကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ စိတ်ဝိညာဥ်ချီဖြင့် ထိန်းချုပ်နေစဉ် ဓားတိုနှင့်အတူ စိတ်ဝိညာဥ်ချီ ပိုမို အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လင်းမူ ရရှိခဲ့သော စွမ်းရည်အသစ်၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သိုင်းကွက်အချို့ လေ့ကျင့်ပြီး အနားယူလိုက်ပြီးနောက် ယခင်က ကိုက်ခဲနေသော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာမှာ ယခု ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ သတင်းအချက်အလက် အသစ်များ ယခု ပိုမို ရှင်းလင်းလာပြီး ယခင် စွမ်းရည် သုံးခုကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဟူး</p> <p>လင်းမူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စတုတ္ထမြောက် စွမ်းရည် 'မှေးမှိန်ခြင်း' ကို အသက်သွင်းလိုက်၏။ သို့သော် သူ အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်စက် ဆယ်စက်ခန့် ချက်ချင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ၎င်းနှင့်အတူ လင်းမူ ခြံဝင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဟင်... ဒါ ဘာလဲ..." လင်းမူ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုနေရာက မီးခိုးရောင် သမ်းနေပြီး အတော်လေး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပုံ ရလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘာမှမရှိဘဲ လင်းမူ တိုးညင်းသော စိတ်ဝိညာဥ်ချီ တုန်ခါမှုများကိုသာ အာရုံခံမိ၏။</p> <p>လင်းမူ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှု ဘာမှ ရှာမတွေ့ချေ။ တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူ့အမြင်အာရုံ နောက်တစ်ကြိမ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>"အား... သောက်ကျိုးနည်း... လမ်းလျှောက်တာ ကြည့်လျှောက်လေ ကောင်လေး..." လူတစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ လောလောဆယ် လမ်းထောင့် တစ်နေရာတွင် ရပ်နေပြီး မုဆိုးတစ်ဦးနှင့် တူသော လူတစ်ယောက်ကို ဝင်တိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မုဆိုးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားသော်လည်း လင်းမူ ကိုယ်တိုင်ကမူ မတုန်မလှုပ် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ရိုက်ခတ်မှုက သူ့အပေါ် မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိခဲ့ဘဲ အစား သူ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>'ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ...' လင်းမူ တွေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟေ့... ငါပြောတာ မကြားဘူးလား ကောင်လေး... မင်း တောင်းပန်ရမယ် မဟုတ်ဘူးလား..." မုဆိုးက မြေကြီးပေါ်မှ ထလာရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်အထိ လင်းမူ မုဆိုးကို မတုံ့ပြန်သေးဘဲ သူ့အတွေးထဲတွင်သာ အာရုံနစ်မြောနေ၏။</p> <p>"ငါ့ကို ကြည့်စမ်း ကောင်လေး... လျစ်လျူရှုတာ အရမ်း ရိုင်းစိုင်းတယ် ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..." မုဆိုးက လင်းမူ၏ ပခုံးပေါ် လက်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူနှင့် မုဆိုး ဝင်တိုက်မိသော ပုံစံမှာ ထောင့်မှန်ကျ အနေအထား ဖြစ်ပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မုဆိုးက သူ့ကို ကြည့်နေသော်လည်း လင်းမူ ကိုယ်တိုင်ကမူ အခြား ဦးတည်ချက် တစ်ခုသို့ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မုဆိုးက သူ့ကို လှည့်ရန် လက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် လင်းမူ အလိုလို သူ့လက်ကို ပုတ်ချလိုက်ရာ မုဆိုး မြေကြီးပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>"အား..." မုဆိုး နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်၏။</p> <p>မုဆိုး ယခု အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ယခင်က သူ နောက်သို့ လဲကျသွားစဉ်က သူကိုယ်တိုင် ဟန်ချက်ပျက်သွား၍ ဖြစ်မည်ဟု တွက်ဆထားသဖြင့် ကိစ္စမရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုမူ လင်းမူ၏ လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လင်းမူ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့စိတ်ထဲရှိ အံ့သြမှုမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးထဲမှတစ်ဆင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်လာတော့သည်။</p> <p>"အီး..." လင်းမူ သူ့ထံ လက်ကမ်းပေးလိုက်သောအခါ မုဆိုး တွန့်ဆုတ်သွား၏။</p> <p>"အာ... တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားကို မမြင်လိုက်လို့ပါ... ကျွန်တော် တစ်ခုခု စဉ်းစားနေလို့ပါ..." လင်းမူ တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p>"ရ... ရပါတယ်... ပြဿနာ... မရှိပါဘူး..." မုဆိုး အလျင်အမြန် သုတ်ချေတင်သွား၏။</p> <p>"ထူးဆန်းတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၂ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save