Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">'မှေးမှိန်ခြင်း' စွမ်းရည်၏ အားနည်းချက်ကို ကျော်လွှားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ ဟင်းလင်းပြင် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုနည်းကို သင်ယူလိုကြောင်း ရွှီခုန်း သိထားပြီး သူ့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ပိုမို တိကျစွာ ပြောရလျှင် ထိုနည်းလမ်းသည် လင်းမူထံတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပြီး ယခင်က အကြိမ်အနည်းငယ်ပင် အသုံးပြုခဲ့ဖူး၏။</p> <p>"စီနီယာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ဘယ်လို မြှင့်တင်ရမလဲ..." လင်းမူ အချိန်ကိုက်ပင် ရွှီခုန်းကို မေးလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်း သိထားပြီးသားမို့လို့ သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက လက်စွပ်ကို အလွယ်တကူ သုံးနိုင်တဲ့အတွက် သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေထက်တောင် အားသာချက် ရှိနေသေးတယ်... ဟင်းလင်းပြင် အလွှာတွေရဲ့ အားနည်းချက်တွေ ဖြစ်တဲ့ အဲဒီ အမည်းရောင် အစက်အပြောက်တွေကို မင်း မြင်နိုင်နေပြီ မဟုတ်လား... အဲဒါကလည်း မင်း ဟင်းလင်းပြင် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို သုံးနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအခြေအနေမှာ အကြီးမားဆုံး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ အရာတွေကိုပဲ မြင်ရပြီး ပိုမို သိမ်မွေ့တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် တုန်ခါမှုတွေကိုတော့ မမြင်နိုင်ဘူး..."</p> <p>"မင်း သင်ယူဖို့ လိုအပ်တာက အဲဒီ အာရုံခံနိုင်စွမ်း နယ်ပယ်ကို ဘယ်လို ချဲ့ထွင်ရမလဲ ဆိုတာပဲ... အဲဒီ အမည်းရောင် အစက်အပြောက်တွေလို အရမ်း အားကောင်းတဲ့ နေရာတွေကို မင်း အာရုံစိုက်နိုင်ပေမယ့် မင်းကိုယ်မင်း ပိုပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိအောင် လုပ်လိုက်ရင် အဲဒီထက် ပိုများတဲ့ အရာတွေကို ခံစားမိလာလိမ့်မယ်..."</p> <p>"အခု ဒါကို လေ့ကျင့်ဖို့ နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းပါတယ်... ဟင်းလင်းပြင် အလွှာတွေမှာ ရှိတဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေဖို့ပဲ လိုတယ်... ပြီးတော့ သဘာဝအတိုင်း ခဏခဏ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် တုန်ခါမှုလေးတွေကို အာရုံခံနိုင်ဖို့လည်း အာရုံစိုက်သင့်တယ်..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း စတင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ လက်စွပ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ပြသရန် စိတ်ဆန္ဒ ပြုလိုက်ပြီး အမည်းရောင် အစက်အပြောက်များကို မြင်တွေ့ရန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သော်လည်း လောလောဆယ် သူ့အိမ်ထဲတွင် တစ်ခုမှ မရှိမှန်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံကာ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုသို့ တစ်နာရီခန့် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် တိုးတက်မှု သိပ်မရှိကြောင်း သဘောပေါက်သဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သို့တိုင်အောင် သူ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ပိုမို ကောင်းမွန်သော ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန်သာ တွေးတောနေမိသည်။ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပေသည်။</p> <p>သူ စတုတ္ထမြောက် စွမ်းရည် 'မှေးမှိန်ခြင်း' ကို ယခင်က အသုံးပြုပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့စဉ်က ရည်ညွှန်းစရာ ဘာမှ မရှိသဖြင့် ဦးတည်ချက် အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။ မျဉ်းပြိုင် ဟင်းလင်းပြင် အတွင်း၌လည်း သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို အတော်လေး လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း သူ မှတ်မိနေ၏။</p> <p>ထိုအချက်နှစ်ချက် လင်းမူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါင်းစပ်သွားပြီး အကြံဉာဏ်သစ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... အရင်က ဒါကို ဘာလို့ မတွေးမိခဲ့တာလဲ..." လင်းမူ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ရွှီခုန်း တရားထိုင်နေရာမှ လန့်နိုးသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေသည့် လင်းမူကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်း ဘာတွေးမိလို့လဲ..." ရွှီခုန်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟားဟားဟား... စီနီယာ... ဟင်းလင်းပြင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း မပါဘဲနဲ့တောင် စတုတ္ထမြောက် စွမ်းရည် 'မှေးမှိန်ခြင်း' ကို သုံးလို့ရမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ကျွန်တော် ရှာတွေ့သွားပြီ... အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိသေးပေမယ့် အမြန် အတည်ပြုလို့ ရပါတယ်..." လင်းမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"တကယ်လား... ဒါဆို ငါ့ကို ပြပါဦး... စမ်းကြည့်လေ..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်၏။ သူ ၎င်းကို မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ထားရှိပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မှ မကွေးကောက်သွားစေရန် သေချာအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ကြည့်နေသော ဦးတည်ချက်ကို စစ်ဆေးပြီး စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို ထိုနေရာသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် လင်းမူ စတုတ္ထမြောက် စွမ်းရည် 'မှေးမှိန်ခြင်း' ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်စက် ဆယ်စက် ချက်ချင်း ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။ လင်းမူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျဉ်းပြိုင် ဟင်းလင်းပြင် အတွင်း ပေါ်လာ၏။ သူ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အရာအားလုံး ယခင်ကအတိုင်းပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ပြီး မီးခိုးရောင် သမ်းနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် ကြည့်ရအောင်..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံမှာ ယခင် အနေအထားအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ထိုဦးတည်ချက်အတိုင်း စတင် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ လင်းမူ တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုတောင်းလာ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံ၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အားလုံး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် စွမ်းရည်၏ ကြာမြင့်ချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီး လင်းမူ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူ အခန်းထဲ၌ မရှိတော့ဘဲ သူ့အိမ်အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းမူ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရှုပြီး သူ ဘယ်နေရာ ရောက်နေမှန်း ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ဟားဟား... အလုပ်ဖြစ်တယ်... တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်..." လင်းမူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ရွှီခုန်းလည်း လင်းမူ၏ လုပ်ရပ်များကို စောင့်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ဘာလုပ်ခဲ့မှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ လင်းမူက လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ရှိနေသော အနေအထားအတိုင်း ရွှေ့ပြောင်းခံရမည် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသည်မှာ သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံသည်လည်း တူညီသော အနေအထားတွင် ဆက်လက် တည်ရှိနေမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအချက်ကို အသုံးပြု၍ လင်းမူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ သူ သွားလိုသော နေရာကို စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ပြီးနောက် 'မှေးမှိန်ခြင်း' စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုနည်းအားဖြင့် သူ မျဉ်းပြိုင် ဟင်းလင်းပြင် အတွင်း ပေါ်လာသောအခါ သူ့ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရုံဖြင့် သူ ရည်ရွယ်ထားသော နေရာသို့ သွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လောလောဆယ် သူ ဖြောင့်ဖြောင့်သာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို တူညီသော အနေအထားတွင် ထားရှိသ၍ သူ အလိုရှိရာ မည်သည့် ဦးတည်ချက်သို့မဆို ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မှန်း သူ သိထား၏။ သို့သော် မျဉ်းပြိုင် ဟင်းလင်းပြင်၏ အားသာချက်မှာ ထိုနေရာတွင် ဘာမှ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ခုခုက ပိတ်ဆို့နေလျှင်တောင် ကိစ္စမရှိဘဲ လင်းမူ ထိုနေရာသို့ ဖြောင့်ဖြောင့် လမ်းလျှောက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>"အံ့သြစရာပဲ... အရမ်းကောင်းတဲ့ တွေးခေါ်မှုပဲ လင်းမူ..." ရွှီခုန်း ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုး ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ရွှီခုန်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း လင်းမူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုနည်းလမ်း၏ အားနည်းချက်များမှာလည်း ထင်ရှားနေပြီး လင်းမူ သွားလာနိုင်မည့် အမြင့်ဆုံး အကွာအဝေးမှာ မီတာ ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသော သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံ၏ အမြင့်ဆုံး အကွာအဝေးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အခြား အားနည်းချက် တစ်ခုမှာ သူ သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် ကြိုတင် ပုံဖော်ထားရမည် ဖြစ်ရာ သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေလျှင် သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ၎င်းကို ထောက်လှမ်းနိုင်သူ တစ်ဦးဦး ရှိနေလျှင် ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့တိုင်အောင် ထိုသည်မှာ ဘာမှမရှိခြင်းထက် ပိုကောင်းပြီး အနည်းဆုံးတော့ လင်းမူ စွမ်းရည်ကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းမူ ကျယ်ဝန်းပြီး ပွင့်လင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေပါက ကြီးမားသော အားသာချက် တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ သူ စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းပြီး သူ တတ်နိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားကာ ရန်သူများကို အနောက်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့နိုင်ပေသည်။ လမ်းကြောင်း ပုံဖော်နေရန်ပင် လိုအပ်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၄ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save