လင်းမူ စတုတ္ထမြောက် စွမ်းရည် 'မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်ခြင်း' ၏ အားနည်းချက် အချို့ကို သက်သာစေမည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်၍ အများကြီး ပိုမို စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ စာရင်းထဲတွင် လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
မဟာ အိပ်မောကျ ဝက်ဝံ၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပေါင်းစပ်ရန် လိုအပ်သော အခြေအနေများကို သူ နီးပါး ပြည့်မီနေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသည်မှာ ပျောက်ဆုံး အင်မော်တယ်၏ အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကျင့်စဉ်အတွက် လင်းမူ ရင်ဆိုင်နေရသော အဓိက ပြဿနာမှာ သူ၏ တိုးတက်မှုကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့နိုင်ရန်ပင် ဖြစ်၏။
ကောင်းသည် ဆိုးသည်ကို သူ မခွဲခြားနိုင်သလို 'အိပ်စက်ခြင်း စမ်းရေတွင်း' သွေးမျိုးဆက် စွမ်းရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို တန်ပြန်ရန် လုံလောက်မည် မလုံလောက်မည်ကိုလည်း မသိချေ။ စွမ်းရည်၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များမှာ သေစေနိုင်လောက်သဖြင့် လင်းမူ မစမ်းသပ်မီ အလွန်အမင်း သေချာချင်နေမိသည်။
သွေးမျိုးဆက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက တစ်နှစ်ခန့် အိပ်ပျော်သွားနိုင်ကြောင်း လင်းမူ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်ကာလကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်ရာ တစ်နှစ်စာ အစားအစာကို စားနိုင်ပါက အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်တွင် လိုအပ်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်၏။
လင်းမူ တစ်ရက်အတွင်း တစ်ပတ်စာ အစားအစာဖြစ်သော သားရဲ နှစ်ကောင်ခန့်ကို စားနိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ တစ်လအတွက် ရှစ်ကောင်နှင့် တစ်နှစ်အတွက် ရှစ်ဆယ့်လေးကောင် လိုအပ်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ့လိုအပ်ချက်များ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သလား ဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် အရေအတွက်ကို သားရဲ တစ်ရာခန့်အထိ တိုးမြှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သားရဲ အကောင်တစ်ရာခန့်၏ အသားကို သူ စားနိုင်သည့်နေ့မှာ သူ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော နေ့ပင် ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ လင်းမူ သူ၏ လက်ရှိ အစာစားနိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်ကို မသိသေးချေ။ သူ ဗိုက်ဝသွားသည်ဟု ခံစားရလျှင်ပင် ဆက်ပြီး စားနိုင်သေးကြောင်း သဘောပေါက်ထား၏။
'ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အစာစားနိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်ကို စစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ငါ ထပ်ပြီး အမဲလိုက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်... အသားတွေ ကုန်တော့မယ်...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။
သူ့စာရင်းထဲတွင် ရှိနေသော နောက်ထပ် အလုပ်တစ်ခုမှာ ဗိုလ်မှူး ဝူထန် လာရောက်မည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း စုံစမ်းရန် ဖြစ်သည်။ လင်းမူ ထိုကိစ္စကို အနည်းငယ် သံသယ ဝင်နေသဖြင့် ပိုမို သိရှိလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"အင်း... ငါ အခုချက်ချင်း ဟွေ တပ်မဟာဆီ သွားလို့ ရတာပဲ... ဟွေပေါင် မြို့လယ်ခေါင်မှာ ရှိလောက်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလည်း အိမ်အပြင် ရောက်နေပြီပဲ..." လင်းမူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် သူ လမ်းကြောင်း ပြောင်းပြီး မြို့လယ်ခေါင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လမ်းသွားနေစဉ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် လူဦးရေ လျော့နည်းသွားကြောင်း လင်းမူ သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဆောင်းရာသီ ရောက်စက အခြေအနေနှင့် နီးပါး တူညီနေ၏။ ကျင်းဝေ ကုန်စုံဆိုင်မှ ပြန်လာပြီး ထန် တပ်ရင်း ရောက်ရှိလာမည့် အကြောင်း သိရှိခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၂၄ နာရီ အတွင်းမှာပင် မြို့၏ အသွင်အပြင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ထိုသည်မှာ လင်းမူ စတုတ္ထမြောက် စွမ်းရည် 'မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်ခြင်း' ကို ပြဿနာ သိပ်မရှိဘဲ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသကဲ့သို့ သူ့ရပ်ကွက်ထဲရှိ အိမ်များတွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေ၏။
'သူတို့ အလုပ်သွားလုပ်နေကြတာလား... ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ခုခုလား...' လင်းမူ တွေးတောနေမိသည်။
မကြာမီ သူ မြို့လယ်ခေါင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်များက နှုတ်ဆက်ကြ၏။
"ဟွေပေါင် ရှိလား..." လင်းမူ မေးလိုက်သည်။
"မရှိပါဘူး စီနီယာ လင်းမူ... ခေါင်းဆောင် ဟွေပေါင် တာဝန်တစ်ခုနဲ့ အပြင်ထွက်သွားလို့ လောလောဆယ် မြို့ထဲမှာ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင် ဟွေဝင် ကိုယ်တိုင် ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်..." ဟွေ တပ်မဟာ အဖွဲ့ဝင်လည်း ဖြစ်သော အစောင့်က ဖြေလိုက်၏။
"အာ... ဒါဆို ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်..." လင်းမူ ပြန်ပြောပြီး အဆောက်အအုံထဲ ဝင်ကာ ရုံးခန်းဆီသို့ တက်သွားလိုက်သည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရုံးခန်းတံခါး ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် တံခါးခေါက်လိုက်၏။
"ဘယ်သူလဲ... သြော်... လင်းမူပဲ... ဝင်ခဲ့လေ..." ဟွေဝင် မေးခွန်းကို လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပြောင်းလဲပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူမ တံခါးနောက်ကွယ်တွင် မည်သူ ရှိနေမှန်း စစ်ဆေးရန် စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားပြီး လင်းမူလည်း ၎င်းကို ခံစားမိလိုက်၏။ သူ တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ဟွေဝင် လသာဆောင်တွင် ရပ်ပြီး မြို့ကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အပြာရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ အမှတ်အသား ဖြစ်သော မျက်နှာဖုံးဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထား၏။
"မင်္ဂလာပါ... ခင်ဗျားကို မတွေ့ရတာတောင် အတော်ကြာပြီပဲ..." လင်းမူ ဖော်ရွေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ... ကိစ္စတချို့နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ..." ဟွေဝင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ... ဟွေပေါင် မစ်ရှင်တစ်ခုနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်..." လင်းမူ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တာ... ဟွေပေါင်လည်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ ထွက်သွားတာ... လောလောဆယ် သူ့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ ကျွန်မ လာခဲ့တာပါ..." ဟွေဝင် ဖြေလိုက်၏။
"ဪ... ဟုတ်လား..." လင်းမူ ပြောဆိုပြီး ကုလားထိုင်ဆီ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။
ဟွေဝင် စားပွဲဆီ လျှောက်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်၏။
"ဒါနဲ့ မင်း ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..." ဟွေဝင် မေးလိုက်သည်။
"မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သား ဗိုလ်မှူး ဝူထန် မကြာခင် လာမယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်..." လင်းမူ ပြောလိုက်၏။
"အာ... မင်း ကြားပြီးပြီပဲ... ဟုတ်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ ဒီအပတ်ထဲ သူ ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်..." ဟွေဝင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။
လင်းမူ သူမ၏ အသံပြောင်းလဲသွားမှုကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ တုန်ခါမှုများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်လိုက်၏။
‘သူ တစ်ခုခုကို စိတ်ပူနေတာလား...' ပုံမှန်မဟုတ်သော လှိုင်းများကို အာရုံခံမိပြီး လင်းမူ တွေးလိုက်သည်။
သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း အနည်းငယ် မြန်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ချီလှိုင်းများမှာလည်း မမှန်မကန် ဖြစ်နေကြောင်း ယခု သူ ပြောနိုင်ပေသည်။ လင်းမူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုက ထိုလက္ခဏာများကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးခဲ့၏။
"ခင်ဗျား သိပ်သဘောကျပုံ မရဘူး... လူတွေ သိထားတာထက် ပိုတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးလို့လား..." လင်းမူ အနည်းငယ် ပိုမို လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟူး… ဟုတ်တယ်... အဲဒီထက် ပိုတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်..." ဟွေဝင် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ဖြေလိုက်၏။
"ဒါပေါ့... ပိုတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိရမှာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဝူထန်က သူ့တပ်ရင်း တစ်ခုလုံးကို ဒီကို ခေါ်လာတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ... အဲဒါက အရမ်း အလုပ်ရှုပ်ပြီး သယံဇာတတွေလည်း အလဟဿ ဖြစ်စေတာပဲ..." လင်းမူ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။
"မြို့တော်ဝန် ဝူရွှမ်က စန္ဒကူး မီးပြင်းဖိုဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ သဘောတူညီမှု တစ်ခု ရထားပုံပဲ... အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ မသိရသေးပေမယ့် အဲဒီအထဲက အခြေအနေ တစ်ခုက ထိမ်းမြား မဟာမိတ် တစ်ခုပဲ..."
အခန်း ၂၉၅ ပြီး
***