Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၇</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းမူ၏ တောင်းဆိုချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟွေဝင် လင်းမူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ဖြစ်နိုင်ချေများကို ချက်ချင်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို အလျင်အမြန် စုစည်းလိုက်၏။ သူက သားရဲအသား တောင်းဆိုလျှင်တောင် သူ လိုချင်သော အမျိုးအစားပေါ် မူတည်ပေသည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် လင်းမူက သာမန် သားရဲအသားကိုသာ တောင်းဆိုမည်ဆိုပါက တစ်နှစ်စာ မဆိုထားနှင့် ဆယ်နှစ်စာ တောင်းဆိုလျှင်တောင် ပြဿနာ မရှိချေ။ သို့သော် ဝိညာဉ် သန္ဓေသား အဆင့် သားရဲအသား ကဲ့သို့သော အရာမျိုး ဆိုပါက သားရဲတစ်ကောင် ရရှိရန်ပင် ခက်ခဲသော ပြဿနာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဟို... ဘယ်လို သားရဲအသားမျိုး လိုချင်တာလဲ..." ဟွေဝင် မေးလိုက်၏။</p> <p>"အကောင်းဆုံးကတော့ ဝိညာဥ်သားရဲ အသား လိုချင်တာပါ... ဒါပေမဲ့ သာမန် သားရဲတွေဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပမာဏတော့ ပိုများဖို့ လိုလိမ့်မယ်... ဝိညာဥ်သားရဲ တစ်ကောင်စာ အသားနဲ့ ညီမျှဖို့ သာမန် သားရဲ လေးကောင် လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်..." လင်းမူ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ဟူး</p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဟွေဝင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ တစ်နှစ်စာ မဟုတ်လျှင်တောင် ဝိညာဥ်သားရဲ အသား အမြောက်အမြား ရရှိနိုင်လောက်ပေသည်။ လိုအပ်နေသော ပမာဏကို သာမန် သားရဲအသားဖြင့် အစားထိုး၍ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>"အဲဒါ လက်ခံနိုင်ပါတယ်... သခင်ကြီးကို အသိပေးလိုက်ပါ့မယ်..." ဟွေဝင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့... မင်းက ဘာလို့ အသားတွေ ဒီလောက် အများကြီး လိုအပ်တာလဲ..." ဟွေဝင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ် တစ်နှစ်လောက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမလို့ပါ... ဒီနေရာနဲ့ ဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာပေါ့... ဒါကြောင့် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားချင်လို့ပါ..." လင်းမူ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ထိုကိစ္စကို စီနီယာ ရွှီခုန်းနှင့် စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ မေးလာလျှင် ဘာဖြေရမည်ကို သူ သိထားပေသည်။</p> <p>"တစ်နှစ် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမယ် ဟုတ်လား... ဘယ်တော့လဲ..." ဟွေဝင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ၏ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမည့် အချိန်ဇယားအတွက် သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပွဲကျင်းပမည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေပါက သူတို့အတွက် အဆင်ပြေမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"အာ... အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ပွဲပြီးမှပဲ ကျုပ် လုပ်မှာပါ... အဲဒီမတိုင်ခင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ..." လင်းမူ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆို အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... အသားတွေကို အတော်လေး မြန်မြန် ရနိုင်လောက်ပါတယ်... ဒီအပတ်ကုန်လောက်ဆို သခင်ကြီးဆီက အကြောင်းပြန်စာ ရမှာပါ... ပြီးရင် မင်းကို အသိပေးပါ့မယ်... အာ... ပြီးတော့ ပွဲက သူတို့ရဲ့ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှုတွေ ဘယ်လောက် အဆင်ပြေလဲ ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်ပြီး ဒီလထဲ အချိန်မရွေး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..." ဟွေဝင် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ သူ တံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားရင်း တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး စကားပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါနဲ့... ဗိုလ်မှူး ဝူထန်က ဘယ်သူနဲ့ လက်ထပ်မှာလဲ..." လင်းမူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အာ... သတို့သမီးလောင်းက စန္ဒကူး မီးပြင်းဖိုဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးပါ..." ဟွေဝင် ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဪ... နားလည်ပါပြီ... ဒါဆို သွားလိုက်ပါဦးမယ်..." လင်းမူ ပြန်ပြောပြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>သူ မြို့လယ်ခေါင်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာပြီး ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ အပြန်လမ်းတွင်ပင် လူအများအပြားကို မတွေ့ရဘဲ လမ်းမများမှာ အတော်လေး ရှင်းလင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူများ တောင်ပိုင်းမြို့သို့ ထွက်သွားကြပြီဟု သူ ထင်မှတ်မိပေသည်။</p> <p>သစ်တောထဲတွင် ကြေးစားများ ပိုမို များပြားလာသဖြင့် မုဆိုးများ အမဲလိုက်ရန် အနည်းငယ် ပိုမို ခက်ခဲနေမည်ဟု လင်းမူ ခန့်မှန်းလိုက်၏။ လအနည်းငယ်သာ ဖြစ်စေကာမူ ဘေးကင်းပြီး ပုံမှန် ဝင်ငွေ ရရှိနိုင်သဖြင့် ထိုအခွင့်အရေးက လူအများစုအတွက် မိုးကောင်းကင်က ပေးသနားသော အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>အလုပ်ချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လူများ သူတို့၏ ပုံမှန် အလုပ်များသို့ ပြဿနာ သိပ်မရှိဘဲ ပြန်လည် ဝင်ရောက်နိုင်လောက်ပေသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကြေးစားများလည်း ထွက်ခွာသွားလောက်ပြီ ဖြစ်ရာ မုဆိုးများအတွက် သားကောင် အများအပြား ရှိနေမည် ဖြစ်၏။</p> <p>စပါးစိုက်ပျိုးရန် အချိန်လည်း နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ပြီး လူများ အရှေ့ပိုင်းမြို့ရှိ လယ်ကွင်းများကို မကြာမီ ပြင်ဆင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ တောင်သူလယ်သမားများ တောင်ပိုင်းမြို့သို့ သွားရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသလားဟု လင်းမူ တွေးတောနေမိ၏။ အကယ်၍ တကယ်ပဲ သွားခဲ့ကြပါက ယခုနှစ် ရိတ်သိမ်းမှု လျော့နည်းသွားနိုင်ပြီး စပါးဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် လင်းမူ သာမန် ကိစ္စအချို့ကို တွေးတောရင်း သူ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခု တူးနေသော အနံ့ကို ရလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် တစ်ခုမှ မီးခိုးများ ထွက်နေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟူး… မွှေးပွလေး တစ်ခုခုကို ထပ်ပြီး တူးအောင် လုပ်ပြန်ပြီ ထင်တယ်..." လင်းမူ မီးဖိုချောင်သို့ သွားရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>မွှေးပွလေး ချက်ပြုတ်နေသော အသားများ လုံးဝ တူးနေသဖြင့် သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သွားသည်။ ဘေးတွင် ချထားသော အခြား အသားများပေါ်တွင်လည်း မီးလောင်နေ၏။ မွှေးပွလေး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး မီးက အခြား အရာများဆီသို့ ကူးစက်သွားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>သို့တိုင်အောင် လင်းမူ ထိုကိစ္စကို သိပ်မစိုးရိမ်ချေ။ ခြံဝင်းထဲရှိ အခြား အဆောက်အအုံများနှင့် မတူဘဲ မီးဖိုချောင်ကို ကျောက်တုံးများနှင့် အုတ်ခဲများဖြင့်သာ အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ထားသည်။ မီးဖိုချောင်က အိမ်နှင့်လည်း သီးခြား ဖြစ်နေပြီး အဆောက်အအုံများကြားတွင် မီးမကူးစက်နိုင်လောက်အောင် လုံလောက်သော နေရာလွတ် ရှိလေသည်။</p> <p>မြို့ထဲရှိ ခြံဝင်း အများအပြားကို ထိုကဲ့သို့သော ဒီဇိုင်းမျိုးဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြပြီး ၎င်းက အိမ်များ မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကူညီပေးပေသည်။</p> <p>မွှေးပွလေး အလန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်ကို လင်းမူ တွေ့လိုက်ရ၏။ သားရဲလေးက မီးမွှေးရန် သိလောက်အောင် ဉာဏ်ကောင်းသော်လည်း မီးငြိမ်းသတ်ရန် မသင်ယူရသေးချေ။ လင်းမူ မွှေးပွလေး အသုံးပြုနိုင်ရန် ရေပုံးများကို အနီးအနားတွင် ထားပေးထားသော်လည်း သားရဲလေးက ရေကို မနှစ်သက်ပုံရပြီး ရေဆာသည့် အချိန်မှလွဲ၍ အနားသို့ သွားရန် ငြင်းဆန်လေ့ ရှိသည်။</p> <p>လင်းမူ ရေပုံးကို ကောက်ယူပြီး မီးပေါ်သို့ ပက်လိုက်ရာ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ရှဲရှဲ</p> <p>မီးခဲများ ငြိမ်းသွားပြီး ပူပြင်းသော ကျောက်တုံးများ ရေနှင့် ထိတွေ့သဖြင့် တရှဲရှဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"မင်း ရေမကြိုက်တာကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်မှ ဖြစ်တော့မယ် မွှေးပွလေး..." လင်းမူ ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>မြောင်</p> <p>သားရဲလေးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အပြစ်ကင်းဟန် ဆောင်လိုက်၏။ သူ လင်းမူ၏ ခြေထောက်များကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်ပြီး သာယာစွာ ညည်းတွားရင်း ချစ်ခင်မှုကို ပြသလိုက်သည်။</p> <p>ဟူး</p> <p>လင်းမူ ၎င်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ရှုပ်ပွနေသည်များကို စတင် ရှင်းလင်းလိုက်၏။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အင်း... ငါ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေရင် သူ့ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၇ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save