Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၃+၆၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂူချန်ဆိုတဲ့ကောင်ကို အမှောက်သိပ်ပြီးရင် ငါဘာကောင်လဲ မင်းတို့ သိသွားလိမ့်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​   အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ဟိန်းထွက်လာသော ထိုမောက်မာလှသည့် အသံက တစ်ယောက်ခန်း အဆောက်အအုံသို့ ပြေးလာကြသော  စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီဝင်များ၏ နားထဲသို့ စူးစူးရှရှ တိုးဝင်သွားသည်။ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။</p> <p>​'အမှိုက်... အမှိုက်သိမ်းခိုင်းတာလား..'</p> <p>​   သူတို့သည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ရှင်းလင်းရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ပြဿနာရှာသူမှာ ချင်းဟယ် ဂူမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်နေသည့်အပြင် လူသေဆုံးမှုလည်း မရှိသဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>​   သို့သော် ထိုအမိန့်ပေးသံမှာ သူတို့ကို လက်အောက်ငယ်သားများကဲ့သို့ သဘောထားနေသဖြင့် နားထဲတွင် အတော်လေး ခါးသီးနေသည်။</p> <p>​"ဒီကောင် တော်တော်လေး မောက်မာတာပဲ..တစ်ချက်လောက်တော့ ရိုက်ပစ်မှ.."</p> <p>​"၁၈ နှစ်နဲ့ တတိယအဆင့် စစ်မှန်သောသိုင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတော့လည်း မောက်မာနေတာပေါ့နှိမ့်ချမှုဆိုတာ သိပုံမရတော့ဘူး.."</p> <p>​"နေပါဦး... သစ်ပင်က မြင့်လေ လေတိုက်ခံရလေပဲ.. ဒီကောင် ဘယ်လောက်အထိ ကြမ်းနိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့.."</p> <p>​   အဖွဲ့ဝင်များမှာ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ခြေလှမ်းကိုတော့ မရပ်တန့်ကြပေ။ သူတို့ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အသံချဲ့စက်နှင့် အော်နေသူမှာ ဂူချန်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ ဂူချန် ခိုင်းစေချက်အရ လီကျီရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ကဲ တော်ကြတော့.."</p> <p>​   အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက သူ့အဖွဲ့သားများကို ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့က အသက် ၄၀၊ ၅၀ တွေ ရှိနေပြီ၊ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဖက်ပြိုင်မနေကြပါနဲ့။ လူငယ်ဆိုတာ ဒီလိုပဲ၊ တက္ကသိုလ်ရောက်သွားရင်တော့ နှိမ့်ချတတ်လာမှာပါ။ အခု လောလောဆယ် လူနာတွေကို အမြန်ကယ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြစမ်း၊ သွေးလွန်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် သေသွားရင် ငါတို့ပါ အလုပ်ပြုတ်ကုန်မယ်.."</p> <p>​   အဖွဲ့ဝင်များမှာ မကျေနပ်မှုကို မျိုသိပ်ကာ အပျက်အစီးများကြားမှ ဒဏ်ရာရကျောင်းသားများကို စတင် ကယ်ထုတ်ကြတော့သည်။</p> <p>​   ထိုအချိန်မှာပင် လင်းထျန်းမြို့မှ ကျောင်းကားတန်းကြီးသည် လူနေရပ်ကွက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ သူတို့သည် အဝေးဆုံးမှ လာရသူများ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနန်ပြည်နယ်ရှိ ကျောင်းများအားလုံးတွင် နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>   ​ကားတံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော သိုင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်စု ဆင်းလာကြ၏။ ထိုအုပ်စု၏ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ နုနယ်ချောမောသော မျက်နှာပိုင်ရှင် လူငယ်လေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူကတော့ အခြားသူမဟုတ်၊ အိုးရန်ပုကျန့် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်..."</p> <p>​   အိုးရန်ပုကျန့်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ မှန်အသေးလေးကို ထုတ်ကာ သူ၏ မိတ်ကပ်ကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ခန်း အဆောက်အအုံဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ အခန်းများ ကုန်နေလောက်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ဂရုမစိုက်။ အင်အားကြီးသူသာလျှင် အကောင်းဆုံးအရာများကို ပိုင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ အခန်မရှိလျှင်လည်း လုယူလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ အားနည်းသူများမှာ အနိုင်ကျင့် ခံရရန်သာ ထိုက်တန်ပေသည် ။</p> <p>​   သို့သော်လည်း သူ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် သူတို့အုပ်စုမှာ ရပ်တန့်သွားရသည်။ ရှေ့ရှိ လမ်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်နေပြီး ဗုံးဒဏ်သင့်ထားသည့်အလား ကျင်းကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ပင်။</p> <p>​"အစ်ကို အိုးရန်... ဟိုးရှေ့မှာ ကြည့်ဦး၊ စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီက လူတွေ အများကြီးပဲ.."</p> <p>    မိန်းကလေးတစ်ဦးက ကျောက်တုံးကြီးပေါ် တက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​   အိုးရန်ပုကျန့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ မြေကြီးအောက်မှ လူများကို ဆွဲထုတ်ကာ လူနာတင်စင်များဖြင့် သယ်ယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။</p> <p>​"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ငလျင်လှုပ်တာလား။ မြေကြီးတွေက လေယာဥ်နဲ့  ဗုံးအကျဲခံထားရသလိုပဲ"</p> <p>​"ဟေ့လူတွေ... ဟိုမှာ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ.."</p> <p>​   ကျောင်းသားများမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ စစ်ဆေးမှုပင် မစရသေးမီ ဤမျှအထိ ဒဏ်ရာရသူ များပြားနေခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p>​"တစ်ယောက်ခန်း အဆောက်အအုံမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား မသိဘူး၊ မီးတောင် ထွန်းမထားဘူး.."</p> <p>   တစ်ဦးက သတိထားမိပြီး ပြောလိုက်၏ ။ နှစ်ယောက်ခန်းနှင့် လေးယောက်ခန်း အဆောက်အအုံများတွင် မီးများ လင်းထိန်နေသော်လည်း တစ်ယောက်ခန်း အဆောက်အအုံမှာမူ မှောင်မည်းနေကာ အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>​"မြေပြိုလို့ ကျောင်းသားတွေ မြေအောက်ထဲ နစ်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ.."</p> <p>   အိုးရန်ပုကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး...</p> <p> "ဒီလောက် မြေပြိုတာလေးကိုတောင် မရှောင်နိုင်ဘဲ နစ်သွားကြတယ်ဆိုတော့ အမှိုက်တွေပဲ ဖြစ်မှာပေါ့.."</p> <p>​   ထို့နောက် သူသည် ထိုသူများ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နှစ်ယောက်ခန်း အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ထိုနေရာရှိ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ ကျောင်းသားအချို့၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"အဲဒီလူက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာ၊ ဒီနှစ် ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ ရှိမယ်မထင်ဘူး.."</p> <p>​"ငါသာ အမြန်မပြေးရင် အခုလောက်ဆို မြေအောက်ထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ.."</p> <p>​"အဲဒီလူက ချင်းဟယ် ဂူမိသားစုက ဂူချန် ဆိုတာ ဟုတ်လား.."</p> <p>​"ဟုတ်တယ်လေ၊ သူ့ကို ပျော်ပါးရုံပဲ သိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူလို့ ထင်ထားတာ၊ တကယ့် ပါရမီရှင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ.."</p> <p>   ​အိုးရန်ပုကျန့်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ထိုကျောင်းသားများထံသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ ပြောနေတာ... ဂူချန် အကြောင်းလား.."</p> <p>​"သူက အဲဒီလောက်အထိ သန်မာလို့လား.."</p> <p>​   စကားပြောနေသော ကျောင်းသားမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချောမောလှပသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း မသိသေးဘူးထင်တယ်၊ ဂူချန်က တကယ့် နတ်ဆိုးပဲ..ရှမ်းဟိုင် အမှတ် (၂) က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တောင် သူ့လက်ထဲမှာ တစ်ချက်ပဲ ခံနိုင်တယ်.."</p> <p>​"ရှမ်းဟိုင် အမှတ် (၂) က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လား.. အဲဒီ ဒုတိယအဆင့် ၇က အမှိုက်ကို ပြောတာလား.."</p> <p>   အိုရန်ပုကျန့်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> "သူက အရမ်းအားနည်းတာပဲလေ..တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှုံးသွားတာ ဘာဆန်းလို့လဲ.."</p> <p>​   ဂူချန်သည် ဒုတိယအဆင့် ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်ဟု သူ ကြားဖူး ထားသဖြင့် ဒုတိယအဆင့် ၇လောက်ကို အနိုင်ယူခြင်းမှာ ဘာမှ ထူးဆန်းသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာရှိ လူများမှာ ဤမျှအထိ အားနည်းနေကြသဖြင့် ကျန်းနန်ပြည်နယ်တွင် ပါရမီရှင် ရှားပါးနေပြီလားဟုပင် သူ တွေးမိကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲ... ဒါဆို မင်းက ဘယ်အဆင့်မို့လို့လဲ.."</p> <p>   ထိုကျောင်းသားက မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟဟ.."</p> <p>    အိုးရန်ပုကျန့်က ခေါင်းခါရင်း လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် မောက်မာလှသော စကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>​"မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီဂူချန်ကို ငါကိုယ်တိုင် အမှောက်သိပ်ပြမယ်.. အဲဒီအခါကျရင် ငါ့အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မင်း သိသွားလိမ့်မယ်.."</p> <p>​   လင်းထျန်း အမှတ် (၁) မှ ကျောင်းသားများ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ထိုကျောင်းသားနှစ်ဦးမှာတော့ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save