Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သုံးခုနှင့် တစ်ဝက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ချင်အိမ်တော်အတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းထွက်ခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ကျိသည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေးချရင်း ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသော အမျိုးသမီးမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် များစွာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြီး ယခင်က ရှိနေခဲ့သော အုံ့မှိုင်းမှုများမှာလည်း လုံးဝ ကင်းစင်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ အဆိပ် ခတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းကိုမူ သူ လုံးဝ သဲလွန်စ မရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လင်... ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းပြကွက်ကို တစ်ချက်လောက် ပြစမ်းပါဦး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> * သခင် : ချင်ယွမ်ဖုန်း</p> <p> * အသက် : ၁၈ နှစ်</p> <p> * ကျင့်စဉ်အဆင့် : စတုတ္ထအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်</p> <p> * ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များ : ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်၊ အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်၊ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်၊ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ပညာရပ်၊ သားရဲမီးလျှံ၊ ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်း ပညာရပ်၊ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးပညာရပ်၊ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်</p> <p> </p> <p> * ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး : ၃၀၀,၅၆၆</p> <p>မိမိ၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးမှာ သုံးသိန်းကျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းက စနစ်အရောင်းဆိုင်ရှိ အသက်သာဆုံးဖြစ်သော အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လင်... ငါ့ကို အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်တွေအကြောင်း ထပ်ပြောပြပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်... အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးဆိုတာ ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ။ ယင်းက အသုံးပြုသူရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်း၊ အမြော်အမြင်၊ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ တခြားသော ဦးနှောက်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်တွေကို တစ်နာရီကြာအောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ရှောင်လင်က အေးဆေးစွာ ရှင်းပြ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လိုစိတ်များ ပြင်းပြလာခဲ့သည်။ “ငါ့ကို တစ်လုံးလောက် ပေးပါဦး” ဟု သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ အရောင်းဆိုင်ရှိ အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးများမှာ အဖြူအမည်း မဟုတ်တော့ဘဲ လှပသော အရောင်အသွေးများဖြင့် တောက်ပနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်။ အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လဲလှယ်ဖို့ အတည်ပြုပါသလား”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ “အတည်ပြုတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုလာဘ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါပြီ။ ဒါက သခင်ရဲ့ ပထမဆုံး ဝယ်ယူမှု ဖြစ်တာကြောင့် ဆုလာဘ်အနေနဲ့ သဘာဝ နတ်စမ်းရေ တစ်ပုလင်း ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ရှောင်လင်က ပြောကြားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဝယ်ယူမှုအတွက် ဆုလာဘ်များ ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ဤစနစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အသုံးပြုသူအပေါ် နားလည်မှုရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သန်းဖျားခန့်သာရှိသော အဖြူရောင်ဆေးလုံးလေးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးကို ချက်ချင်း မသောက်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ယနေ့ညတွင် သူ လုပ်ဆောင်စရာ အခြားကိစ္စရပ်များ ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။ သူသည် ဆေးလုံးကို ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ မှောင်ရီပျိုးစပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဝေးရှိ နန်းတော်ကြီးမှာမူ မီးရောင်များဖြင့် ထိန်ထိန်လင်းလျက် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်သည် အင်ပါယာ မြို့တော်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ နန်ဝူးမြို့ထက် များစွာ စည်ကားလှပေသည်။ ဤနေရာတွင် ညတာမရှိသကဲ့သို့ မီးရောင်စုံများ လင်းလက်နေပြီး လူတို့၏ ရယ်မောသံများမှာလည်း လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့ခင်းဘက်က ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖန်တီးခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မှာ လူတို့အကြားတွင် ကြီးကျယ်သော လှုပ်ခတ်မှု မဖြစ်စေခဲ့ဘဲ လူတို့သည် ကျောခိုင်းသွားသည်နှင့် မေ့လျော့သွားကြပုံ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောကာ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းတူး မြို့တော်စောင့်တပ်၏ စည်းကမ်းချက်များအောက်တွင် မြို့သူမြို့သား အပေါင်းတို့သည် စနစ်တကျ ရှိကြပြီး တရားဥပဒေမဲ့သော လုပ်ရပ်များကို တွေ့ရခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုတပ်သားများ မမြင်ကွယ်ရာ နေရာများတွင်မူ မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲပင်။ အလင်းရှိရာတွင် အမှောင်ရှိစမြဲဟူသော လောကနိယာမအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဈေးမြို့ငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အချို့သော ဆိုင်များမှာ ညဘက်တွင် ဖွင့်လှစ်ထားဆဲဖြစ်သလို အချို့မှာမူ ယခုမှ စတင်ဖွင့်လှစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စာပေနှင့် ပန်းချီကားများ ရောင်းချသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်သွားကာ -</p> <p>“ဆိုင်ရှင်... ကျွန်တော့်ကို ပေါက်စီ အချို့ ပေးပါဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး “မိတ်ဆွေ... ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က စာပေနဲ့ ပန်းချီကားတွေပဲ ရောင်းတာပါ၊ ပေါက်စီ မရောင်းပါဘူး” ဟု ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ပေါက်စီပဲ လိုချင်တာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ဘယ်နှစ်လုံး လိုချင်လဲ မိတ်ဆွေ။ ကျွန်တော် ဆွဲပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုင်ရှင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“သုံးခုနဲ့ တစ်ဝက်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ “အလုပ်သမား... ဒီဧည့်သည်ကို အထဲကို ခေါ်သွားပြီး ခေတ္တစောင့်ခိုင်းလိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>အစေခံတစ်ဦးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဆိုင်ရှင်တို့၏ စကားပြောဆိုပုံမှာ လျှို့ဝှက်အချက်ပြ သင်္ကေတများသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အစေခံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နောက်ဖေးတံခါးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသည်လည်း ဈေးမြို့တစ်ခုပင် ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ ဈေးများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားလှသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်ကာ စည်ကားနေသော်လည်း အတွင်းဘက်မှာမူ အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးလျက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ထျန်းတူး မြို့တော်၏ မှောင်ခိုဈေးကွက်ဖြစ်ပြီး အပြင်လောက၌ ဝယ်ယူ၍မရသော အရာများကို ဤနေရာတွင် ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။ ယင်းကို ‘သုံးခုနှင့် တစ်ဝက်’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကလေးဘဝကတည်းက ဤနေရာကို သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါက သူသည် မိခင်နှင့်အတူ ညဈေးထွက်ရင်း လူချင်းကွဲသွားကာ ပန်းချီဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာမှ ဆိုင်ရှင်နှင့် လျှို့ဝှက်အချက်ပြသူတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ရာမှ ဤမှောင်ခိုဈေးကွက်၏ ကမ္ဘာသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ဈေးကွက်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ ခေါင်းမြီးခြုံထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို ထုတ်မပြလိုကြပေ။ ဤနေရာတွင် ရောင်းချသော ပစ္စည်းများတွင် ခိုးရာပါပစ္စည်းများ၊ ဂူသင်္ချိုင်းတူးသမားများ ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းများနှင့် သက်ရှိကျွန်များပင် ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုအရာများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ‘ရှောင်လင်ထုံ’ ဟု အမည်ရသော ဆိုင်ငယ်လေးသို့သာ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။ ဤဆိုင်၌ ရောင်းချသောအရာမှာ ‘သတင်းအချက်အလက်’ ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်မှာ မကြီးမားလှဘဲ စားပွဲနောက်ကွယ်တွင် ဆန်းပြားသော ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်ပုံစံရှိသော လူတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ... ဘာများ သိချင်လဲ” ဟု ရှောင်လင်ထုံက သူ၏ ဝါထိန်နေသော သွားများကို ထုတ်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို တင်လိုက်ကာ “ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ အကြောင်းကို သိချင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်ထုံက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ ဆိုတာ မျိုးတုံးသွားတာ ကြာလှပြီ။</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒီအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ဒီလောက်တော့ ရှိရမယ်...” ဟု ပြောရင်း လက်ဆယ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခုနှစ်ဆယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောတော့”</p> <p>ထိုမျှ ရက်ရောသော ဧည့်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်လင်ထုံ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ - “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဝမ်တောင်တန်းမှာ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ လူတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကလား... သူတို့ အတော်လေး အောင့်အီးနိုင်ခဲ့တာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ထိုအဆိပ်ကို လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ စစ်ဆေးရန် သွားသည့်အချိန်မှသာ အဆိပ်ခတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေရာ အတော်ပင် ယုတ်မာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆက်ပြောပါဦး”</p> <p>သို့သော် ရှောင်လင်ထုံက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ကြည့်ကာ မလုံလောက်သေးကြောင်း ဆိုလာခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသတင်းမှာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှသော်လည်း တရားခံအစစ်ကို ရှာဖွေနိုင်မည်ဆိုပါက သူ ပေးချေရန် ဝန်မလေးပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ ပေါ်ထွက်လာတာက လျှို့ဝှက်ချက်မို့လို့ လူအနည်းငယ်ပဲ သိကြတာ။</p> <p>ထျန်းတူး မြို့တော်က မိသားစုကြီး သုံးစုလည်း ဒီထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်” ဟု ရှောင်လင်ထုံက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆက်ပြောစမ်း” ချင်ယွမ်ဖုန်းက နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ထပ်တင်လိုက်ပြန်၏။</p> <p>“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ရှန်မိသားစုက ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ ကို ဈေးကြီးပေးပြီး ဝယ်ယူခဲ့တယ်။ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီအဆိပ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီ၊ ကျင့်စဉ်နဲ့ အသက်ဇီဝကိုပါ တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားသွားနိုင်တာ။ ဘယ်သူမှ မရိပ်မိအောင် ရန်သူကို အပြတ်ရှင်းနိုင်တာမို့လို့ ဈေးကတော့ မိုးပျံနေတာပေါ့” ဟု ရှောင်လင်ထုံက တဟဲဟဲ ရယ်ရင်း ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်မိသားစုလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ “တခြားရော ဘယ်သူရှိသေးလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က သတင်းရောင်းစားတယ်ဆိုပေမဲ့ နတ်ဘုရားတွေမှ မဟုတ်တာပဲ” ဟု ရှောင်လင်ထုံက ပြောကြားလိုက်လေသတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save