Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချင်ယွမ်ထျန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်အခါက သူမ၏ မိသားစုသည် သူမအပေါ် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူမ အလိုရှိတိုင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ထံသို့ သွားရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အနည်းဆုံးအားဖြင့် သူ့အား နှစ်သိမ့်မှုအချို့ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူမ ထိုသို့မပြုခဲ့ပေ။ သူမ၏ အနာဂတ်ကြင်ဖော်သည် မသန်မစွမ်း ဒုက္ခိတတစ်ဦး မဖြစ်ထိုက်ဟု ခံယူထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> ရှန်ယဲ့ ၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ထာဝရဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p>ရှန်မိသားစု အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ရန်သူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အလွန်ပင် နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p> ဖုန်းယွဲ့မျှော်စင် သည် ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော် အတွင်းရှိ အပျော်အပါးရှာဖွေရာ နာမည်ကျော်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား၊ ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ ခြေရင်းတွင် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အကျွံ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပြုမူခြင်းမျိုးကိုမူ မပြုရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့်ပင် ယင်းနေရာအား ဂီတနားဆင်ရာနှင့် ကဗျာသီကုံးရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ဗြောင်ကျကျ အမည်တပ်ထားရာ၊ စာပေဝါသနာရှင်အချို့မှာလည်း ကျော်ကြားမှုကြောင့် လာရောက်လေ့ရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ယခင်က တစ်ခါမျှ ခြေမချဖူးသော ဖုန်းယွဲ့မျှော်စင် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော အပျော်မယ်အိမ်များနှင့်မတူဘဲ ဤမျှော်စင်အတွင်း၌ ဆူညံစွာ အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကာမဂုဏ်၌ လွန်ကျူးနေသော အမျိုးသမီးများ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်ပန်းကြည့်ရုံမျှဖြင့် စာပေပညာရှင်များ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် တာဝန်ခံအမျိုးသမီးက ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် အခြားနေရာများမှ တာဝန်ခံများနှင့်မတူဘဲ သပ်ရပ်ကျနစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက်အရွယ်ရသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားတို့ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အို... သခင်လေး၊ကျွန်မတို့ဆီကို ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာလားရှင့်" ဟု တာဝန်ခံအမျိုးသမီးက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခေါင်းညိတ်၍ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏</p> <p> </p> <p>"အမလေး... နောက်ပိုင်း ခဏခဏ လာဖြစ်ရင် ရိုးသွားမှာပါ" ဟု ဆိုကာ ထိုအမျိုးသမီးသည် ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ ရင်ညွန့်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှော်စင်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီက မိန်းကလေးတွေအားလုံးက အလွန်အင်မတန် ချောမောလှပကြပတယ်။ သခင်လေးအတွက် ဘယ်သူ့ကို သီချင်းဆိုခိုင်းရမလဲရှင်"</p> <p> </p> <p>၎င်းအမျိုးသမီးက လက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦးက သစ်သားလင်ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်၍ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်သားလင်ဗန်းပေါ်တွင် မိန်းကလေးများ၏ အမည်များကို ရေးထိုးထားသော သစ်သားတံဆိပ်ပြားများ ရှိနေပြီး ယင်းအမည်များမှာ 'နွေ၊ နွေဦး၊ ဆောင်း၊ ဆောင်းဦး ရနံ့လေးပါး' နှင့် 'မေမြို့ပန်း၊ သစ်ခွ၊ ဝါးပင်နှင့် ဂန္ဓာမာ အလှလေးပါး' စသည်ဖြင့် ကဗျာဆန်ဆန် အမည်ပေးထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... နှစ်သက်တဲ့ အမည်ရှိသလားရှင်"</p> <p>"ဒါဆို... ချိုးရှန်း  ပဲ ဖြစ်ပါစေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ကမ္ဘာမြေမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် ချိုးရှန်းဟူသော အမည်ကို ရင်းနှီးတွယ်တာနေခြင်းလည်း ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး၊ အခန်းထဲမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။ ချိုးရှန်း အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါလိမ့်မယ်" တာဝန်ခံအမျိုးသမီးက ရယ်မောလျက် အစေခံတစ်ဦးအား ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခန်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် စေခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုစဉ်၌ပင် မူးယဉ်နေသော လူတစ်ဦးသည် လှေကားပေါ်မှ ယိမ်းထိုးလျက် ဆင်းလာလေသည်။ ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်ချည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"အို... ချင်သခင်လေး ၊ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရဲ့လားရှင့်" ၎င်းအမျိုးသမီးသည် ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ပြေး၍ ကြိုဆိုလေသည်။</p> <p>တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုသူမှာလည်း 'ချင်' ဟူသော မျိုးရိုးအမည် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည်လည်း ဤလူကို မှတ်မိနေပေသည်။ သူကား ချင်မိသားစု ၏ နံပါတ်တစ် အပျော်အပါးမက်သူဖြစ်သည့်အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း အမုန်းတီးဆုံးလူဖြစ်သော ချင်ယွမ်ထျန်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းအမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ထျန်းအား လှေကားပေါ်မှ တွဲကူဆင်းလာရင်း ပြုံးပျော်နေလေသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် သူမအတွက် လာဘ်လာဘ ရစေသော 'ငွေရှင်နတ်မင်း' တစ်ပါး မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မသိကျိုးကျွံပြု၍ ကျော်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ထျန်းက သူ့အား လှမ်းမြင်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ဒါ ချင်ယွမ်ဖုန်း မဟုတ်လား။ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင် က ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ" ချင်ယွမ်ထျန်းသည် အရက်နံ့များ လှိုင်လှိုင်ထွက်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တရကြမ်း လျှောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မပြုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံအမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤသူသည်လည်း ချင်မိသားစု မှ သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်ရာ၊ သူမ အဘယ်ကြောင့် ယခင်က မတွေ့ဖူးသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>'သူက ချင်မိသားစုက အစွမ်းထက်တဲ့ ပါရမီရှင် မဟုတ်လား။ တစ်ညတည်းနဲ့ အားအင်ချိနဲ့သူ ဖြစ်သွားတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးသားပဲ' ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသော်လည်း နှုတ်မှမူ ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမတို့ကဲ့သို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုသူများအတွက် မည်သူ့ကိုမျှ မပြစ်မှားမိရန် အရေးကြီးပေသည်။ တောင်းစားသူ ဖြစ်စေဦးတော့၊ သူတို့၏ ဖောက်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြောလိုက်မယ်၊ မင်းက အမှိုက်ကောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ထျန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း အား လက်ညှိုးငေါ့လျက် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလေတော့သည်။ ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တာဝန်ခံအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်ယွင်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသူနှစ်ဦးသည် မပြေလည်နိုင်သော ရန်သူများ ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်လော။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း က လှောင်ပြုံးနှစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ထျန်း၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ ပြင်းထန်စွာ လိမ်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>'ဂျွတ်... ဂျွတ်' ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ထျန်း၏ လက်ချောင်းသည် ကျိုးထွက်သွားပြီး တွဲလောင်းကျနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ထျန်းသည် ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရသကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လေတော့ရာ၊ မူးနေသော အရှိန်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"တောက်... မင်းလို အမှိုက်ကောင် က ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကိုယ်မင်း ချင်မိသားစု ရဲ့ ပါရမီရှင်လို့ ထင်နေတုန်းလား"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ထျန်းသည် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း အား လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ထိုလက်သီးကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် ချင်ယွမ်ထျန်း၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားကို ချန်မထားခဲ့ပေ။ ပြင်းထန်လှသော အားရှိန်ကြောင့် ချင်ယွမ်ထျန်းသည် လွင့်ထွက်သွားကာ အနီးရှိ နံရံတစ်ခုနှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်များ ထပွေသွားပြီး မျှော်စင်အတွင်း၌လည်း ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုများ ဖြစ်ပေါ်ကုန်တော့သည်။</p> <p>"အို... ဒုက္ခပါပဲ၊ လူသတ်မှု ဖြစ်တော့မယ်" ဟု တာဝန်ခံအမျိုးသမီးက အော်ဟစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကျော်ကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသမီး၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကို ရှုပ်ပွနေတာမျိုး ငါ မမြင်ချင်ဘူး။ အားလုံးကို ပြန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နံရံကိုလည်း ပြင်လိုက်ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် တာဝန်ခံအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားခဲ့၏။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ပိတ်သွားကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကျောက်တုံးများကို ကောက်ယူလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ပြောတာကို ကြည့်ပါဦး။ ဒါ ကျွန်မတို့ လုပ်ရမယ့် အလုပ်ပဲလေ" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုကာ အစေခံများကို စေခိုင်း၍ ဧည့်သည်များကို နှစ်သိမ့်စေပြီးနောက် ထိုနေရာကို သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်စေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ချင်ယွမ်ထျန်း ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွား၏။ ထိုစဉ်၌ ချင်ယွမ်ထျန်းသည် အပျက်အစီးများအောက်၌ မြုပ်နေပြီး မျက်နှာတစ်ဖက်မှာ ဝက်ခေါင်းသဖွယ် ဖူးရောင်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခါ စကားပြောရင် ဆင်ခြင်ပါ။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါမှာ ပါးရိုက်ရုံနဲ့ တင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ထျန်းမှာ အရိုက်ခံရသော အရှိန်ကြောင့် သတိတဝက် မေ့မြောနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသော်လည်း ပါးစပ်မှ သွေးများနှင့်အတူ သွားများမှာလည်း လွင့်ထွက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ဒါနဲ့ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့အမေကို ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းဆီ ပြန်ကြိုဖို့ မင်း လိုက်ခဲ့ရမယ်။ ငါ စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိ ငါ့အမေကို မင်း ဦးချရလိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောကြားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံအမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အခန်းတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်စေပြီး အစေခံများကမူ ချင်ယွမ်ထျန်းအား အပျက်အစီးများကြားမှ ဆွဲထုတ်ကာ ချင်အိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော ကိစ္စများမှာ မျှော်စင်နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များ၏ စွမ်းအားကြောင့် ပျက်စီးသွားသော နံရံမှာလည်း ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် နဂိုအတိုင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အခန်းတွင်းသို့ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နောက်မှလိုက်ပါလာသော အစေခံများက စားပွဲပေါ်၌ ဝိုင်နှင့် ဟင်းလျာများကို အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ပေးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ချိုးရှန်းလား" ဟု အစေခံများ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးရှန်းက ခေါင်းညိတ်၍ "ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး၊ ကျွန်မက ချိုးရှန်းပါ။ သခင်လေး ဘာကို အလိုရှိလဲ" ဟု မေးမြန်း၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာတွေ တတ်မြောက်လဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ ချိုးရှန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ချိုးရှန်းနှင့် များစွာ ကွာခြားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သာမန်ရုပ်ရည်မျှသာ ရှိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နှုတ်ခမ်းနီနှင့် အလှကုန် ပေါင်ဒါများကို ထူထပ်စွာ လိမ်းကျံထားလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save