Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစစ်အမှန် တရားခံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီမိန်းကလေးက စောင်းတီးတတ်ပါတယ်..." ဟု ချိုးရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "မဆိုးပါဘူး၊ ပါရမီရှိတာပဲ" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် အနေရခက်စရာ ကောင်းနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ချိုးရှန်း၏ စောင်းတီးခက်မှုပညာကို လာရောက်ခံစားခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီး တာဝန်ခံကို ခေါ်လိုက်ပါဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချိုးရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် "ကျွန်မက သခင်လေးကို ကောင်းကောင်း မပြုစုနိုင်လို့လားရှင့်၊ သခင်လေး ဘာလိုအပ်တယ်ဆိုတာကိုသာ အမိန့်ရှိပါ" ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက တာဝန်ခံနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုရင်း အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ချိုးရှန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို မြင်သည်နှင့် ချိုးရှန်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး  သွားရောက်ရှာဖွေရန် အမြန်ပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>မကြာမီပင် တာဝန်ခံဖြစ်သူမှာ မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးများ ဆင်ယင်လျက် ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲရှင့်" အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလျက်</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကိုပဲ ဖိတ်ပေးစေချင်လို့ပါ" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကို ဖိတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား"  အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်၊ ဒီအပျော်မယ်အိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို ပြောတာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ "သခင်လေးရယ်... ကျွန်မတို့ အရှင်သခင်က အရမ်း အလုပ်များတာပါ..." ဟု ဆိုပြန်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဆက်လက်နားထောင်မနေတော့ဘဲ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးထက်မနည်းကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ချပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မြင်လိုက်ရပြန်သောအခါ တာဝန်ခံ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး၊ အခုချက်ချင်းပဲ အရှင်သခင်ကို သွားခေါ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ကတိပေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ငွေကြေးရဲ့ စွမ်းအားက အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှပေသည်' ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တည်ငြိမ်စွာ တွေးတောနေမိ၏။</p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချိုးရှန်းမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့သော ဧည့်သည်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>သူမကို ခေါ်ထားသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ခိုင်းဘဲ ငြိမ်သက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းလည်း လာထိုင်လေ၊ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပါးစွာ ဆိုလိုက်ရာ ချိုးရှန်းလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားတွင် တစ်ခွန်းမျှပင် မဟဝံ့ဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် တာဝန်ခံမှာ အပျော်မယ်အိမ်၏ အထက်ဆုံးထပ်ရှိ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ယန်ရု၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... တစ်ယောက်ယောက်က အရှင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောနေပါတယ်" ဟု တာဝန်ခံက ရှေ့သို့ တိုးလျက် တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ရုမှာ ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ "မတွေ့ဘူး"</p> <p>ဟု အပြတ်ငြင်းဆန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ချင်မိသားစုက သခင်လေးပါ၊ ချင်မိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင်လေးလို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်" ဟု တာဝန်ခံက ဆက်လက်ပြောဆို၏။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစု၏ ပါရမီရှင်ဆိုသည့် ဂုဏ်သတင်းမှာ ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားလှရာ ယန်ရုအနေဖြင့် အချို့သော အကြောင်းအရာများကို သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... သူက တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာပြီး ဒီကိုတောင် လာခဲ့တာလား" ဟု ယန်ရုက နားမလည်နိုင်သလို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ အရှင်၊ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ထားပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်ဘူး၊ အရှင်နဲ့ပဲ တွေ့ချင်နေတာ၊ ပြီးတော့ သူက ချင်မိသားစုက သခင်လေး ချင်ယွမ်ထျန်းကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ" ဟု တာဝန်ခံက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရုက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ၊ အခုပဲ သွားတွေ့လိုက်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူတွေ့ချင်နေသည့် သူနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့် ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သခင်လေး ချင်ယွမ်ဖုန်းလား" ဟု ယန်ရုက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယန်ရုအား ထိုင်ရန် အမူအရာ ပြလိုက်၏။</p> <p>"ချိုးရှန်း၊ မင်း အခု ထွက်သွားလို့ ရပြီ၊ ဒီညအတွက် ငါ မင်းကို တာဝန်ယူမယ်၊ သွားပြီး အနားယူတော့၊ ဒီမှာ ပြုစုပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးရှန်းမှာ အရှင်သခင် ဖြစ်သူက ရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ယန်ရုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာမှ တာဝန်ခံမှာ ချိုးရှန်းကို အခန်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးချင်မှာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ" ဟု ယန်ရုက မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>"မှန်တယ်၊ ငါ အချို့သော ကိစ္စတွေ မေးချင်လို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပါးစွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မေးပါ"</p> <p>"မင်း အရင်က 'ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ' ဆိုတဲ့ အရာကို ရခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကို သခင်လေးက ဘယ်ကနေ သိခဲ့တာလဲ" ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို မင်း သိဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလျက် "ငါ သိချင်တာက အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ က မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေသေးလား ဆိုတာပဲ" ဟု ယန်ရု၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ "အဲဒါက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ မရှိတော့ပါဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဝယ်သွားပြီ" ဟု ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ ဝယ်သွားတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သော်လည်း ယန်ရုက လက်ကာပြလျက် "ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် မပြောနိုင်ပါဘူး၊ ဒါက လုပ်ငန်းခွင် စည်းမျဉ်းပါ..." ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယန်ရု၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ စားပွဲပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထမင်းစားတူတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုတူတွင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းထားရာ ဓားသွားကဲ့သို့ပင် ထက်မြက်နေပြီး ယန်ရု၏ လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်လျက် စားပွဲတွင် တွယ်ကပ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>"အား" ယန်ရုမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"မင်း လိမ်နေတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမူအရာပင် မပျက်ဘဲ အေးဆေးစွာ ဆိုလျက် "ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရုမှာ ချွေးများ ပြန်နေသော်လည်း သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ တစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ နေလေ၏။</p> <p>"ဝှစ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကျောပိုးထားသော လုယန့်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ယန်ရု၏ လက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်"</p> <p>ယန်ရုက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လုယန့်ဓားမှာ သူ၏ လက်မောင်းအထက် တစ်လက်မခန့်တွင် တန့်သွားသော်လည်း ဓားသွားမှာ ယန်ရု၏ အရေပြားကို ထိရှသွားပြီး အနီရောင်မျဉ်းကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲဒါက သခင်လေး ရှာယောင်ပါ!" ဟု ယန်ရုက အသက်ကို လုရှူရင်း ပြောပြလေသည်။</p> <p>"ဆက်ပြောဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရုမှာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလျက် "သခင်လေး ရှာယောင်က ရှန်ယွဲ့မှာ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ဝယ်ခိုင်းခဲ့တာပါ၊ သခင်လေး ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို မသွားခင်လေးမှာပဲ သခင်လေး ရှာယောင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းပြီး သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ထဲကို အဲဒီ ဂူ ထည့်ခိုင်းခဲ့တာပါ" ဟု ဝန်ခံလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး "မင်းက ရှာယောင်ကို ကြောက်ပြီး ချင်မိသားစုကိုကျ မကြောက်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့... မျှော်စင်က ရှာမိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပါ၊ ကျွန်တော်က ရှာမိသားစုရဲ့ အစေအပါးတစ်ယောက်ပါ" ဟု ယန်ရုက ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ငါ သိပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအပျော်မယ်အိမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှာမိသားစု ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစု၏ လုပ်ငန်းများမှာ များသောအားဖြင့် ဆေးဝါးနှင့် မှော်လက်နက် ရောင်းချသော နေရာများ ဖြစ်ကြပြီး ရှန်မိသားစုမှာမူ တည်းခိုခန်းနှင့် စားသောက်ဆိုင် လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာမိသားစုမှာမူ အနက်ရှိုင်းဆုံးဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လုပ်ငန်းများမှာ လောင်းကစားရုံ၊ အပျော်မယ်အိမ် စသည့် အရိပ်မည်း နယ်ပယ်များတွင်သာ ရှိနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတစ်ယောက်တည်းလား၊ ရှာယောင် တစ်ယောက်တည်းလား၊ ဘယ်သူက ငါ့အပေါ်ကို ဂူ စီရင်ခဲ့တာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ တကယ်ကို မသိတာပါ၊ ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ ကို ပြန်ဝယ်ပြီး သခင်လေး ရှာယောင်ဆီ လျို့ဝှက် ပေးအပ်ဖို့ပဲ တာဝန်ယူခဲ့ရတာပါ" ဟု ယန်ရုက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလျက် "တကယ်တော့ သခင်လေး ပြန်လာပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ သခင်လေး ရှာယောင်က ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားခိုင်းခဲ့တာပါ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မလို့ပါ" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"အိုး... ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး၊ ကျွန်တော် သခင်လေးရဲ့ ရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော်က အစေအပါးတစ်ယောက်ပဲ " ဟု ယန်ရုမှာ ငိုလုမတတ် တောင်းပန်နေတော့သည်</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် "မင်းက ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီဆိုကတည်းက အကျိုးဆက်ကို ခံယူဖို့ ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လုယန့်ဓား၏ ဓားသွားမှာ ရုတ်တရက် အထက်သို့ လန်တက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသာအယာ ခတ်ထုတ်လိုက်မှုနှင့်အတူ ယန်ရု၏ လည်ပင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရုမှာလည်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိသေးရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် မခြားနားပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလျက် "အမှန်တရားကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပေါ်ပေါက်လာတော့မှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ကျန်သေးတယ်၊ ငါ့ကို မသိမသာနဲ့ ဘယ်သူက အဲဒီအတတ်ပညာကို စီရင်သွားခဲ့တာလဲ..." ဟု တွေးတောနေမိလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save