Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးဟိန်းသံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>"သူခိုးလေး... မပြေးနဲ့!"</p> <p>ချင်မင်ပေါင်သည် မိမိ၏အင်အားကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ကြေးတူကြီးကို ဆွဲယမ်းလျက် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ရိုးသဖွယ် အသုံးပြုကာ ဓားရှည်ကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူသည်လည်း ဧရာမတူကြီးကို လုယန့်ဓား ဆီသို့ အားကုန်လွှဲကာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>လုယန့်ဓားထံမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြေးတူကြီးကို အရှိန်ပြင်းစွာ ထိမှန်သွားရာ မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်သွားကာ လက်နက်နှစ်ခုလုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်နေသော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ အံ့အားသင့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> သူ၏ 'ဓားဆွဲခုတ်ချက်'  ပညာရပ်သည် အမြဲတမ်း အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင်မှာမူ ဆယ်လှမ်းကျော်ခန့် ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှသာ အနိုင်နိုင် ရပ်တန့်နိုင်တော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်အားမှာ သူထက် များစွာ သာလွန်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤကြေးတူကြီးသာ မရှိပါက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တိုက်ကွက်မှာ အောင်မြင်သွားပေလိမ့်မည်။ သူသည် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီကပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ပါရမီများ ဆုံးရှုံးကာ အသုံးမကျသော အမှိုက်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ၌မူ သူသည် ကျင့်စဉ်များ မဆုံးရှုံးမီကထက်ပင် အဘယ်ကြောင့် ပို၍ စွမ်းအားကြီးနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင် အသက်ရှူပင် မဝသေးမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှပ်စီးလက်သဖွယ် အနီးသို့ ထပ်မံကပ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင် ကြေးတူကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေကာ အပေါ်သို့ မြှင့်တက် ခုန်တက်လျက် ဓားရှည်ကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်၍ အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ်ချလိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင်မှာလည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ကြေးတူကို မြှောက်ကာ ခုခံလိုက်ရပေရာ "ခလွမ်း" ဟူသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံနှင့်အတူ ဧရာမတူကြီး၏ လက်ကိုင်ရိုးမှာ လုယန့်ဓား၏ ခုတ်ချက်ကြောင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားကာ ဓားသွားမှာ အရှိန်မသေဘဲ ချင်မင်ပေါင်၏ ရင်ဘတ်ကိုပါ ဖြတ်သန်း မွှန်းနှံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်းလျက် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သွေးများ ချက်ချင်းပင် ပန်းထွက်လာ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားရှည်ကို ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းကာ ချင်မင်ပေါင်၏ လည်ပင်းသို့ တေ့ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင်သည် အလွန်တရာ အရှက်ရနေမိ၏။ သူသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ၁၈ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကိုပင် မယှဉ်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ရှုံးပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချင်မင်ပေါင်သည် သူ၏ဒဏ်ရာကို ဖိထားသော်လည်း သွေးများမှာ တရစပ် စီးကျနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ပေ။ "ငါ့ကို သတ်မလား၊ နှိပ်စက်မလား... မင်းသဘောပဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျုပ်သာ ခင်ဗျားကို သတ်ချင်ရင် ခင်ဗျား အခု အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ချင်မင်ပေါင် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"မှတ်ထားပါ... မနက်ဖြန် ခင်ဗျားရဲ့ အဖိုးတန်မြေးကို ကျုပ်အမေဆီ လာပြီး ဦးချခိုင်းလိုက်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျား သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုပြီးနောက် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင်သည် မြေကြီးကို လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထုကာ ဒေါသလည်းထွက်၊ နောင်တလည်း ရနေသော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဦးလေးဖု ရှိရာသို့ ပြန်မသွားခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဦးလေးဖုမှာ အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌သာ တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသုံးအဆောင်များကို နေရာချပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ 'အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံး'ကို ထုတ်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင် ၏ အဆိုအရ ဤဆေးလုံးသည် ဦးနှောက်၏ လုပ်ဆောင်ရည်ကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေနိုင်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အလွန်ပင် အရေးပါလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးအာနိသင် ပြလာသည်နှင့်အမျှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ်အစဉ်မှာ ရုတ်ချည်း ကြည်လင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယခင်က သူနားမလည်ခဲ့သော ပြဿနာအချို့မှာ ယခုအခါ အလွယ်တကူပင် ပြေလည်သွားကာ စိတ်ကူးဉာဏ်သစ်များစွာမှာလည်း ဦးနှောက်အတွင်း တဖျတ်ဖျတ် ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းလိုက်တာ... တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းမှ ရရှိခဲ့သော 'နဂါးဟိန်းသံ'သိုင်းပညာရပ်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ယူလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံသည် အသံလှိုင်းသုံး တိုက်ခိုက်ရေး ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ရှားပါးလှကာ လူတို့၏ စိတ်ကို ခြောက်လှန့် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အစွမ်းရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တတ်မြောက်သွားပါက အသံလှိုင်းများဖြင့်ပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြုလုပ်နိုင်ပေရာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာအုပ်ကို အမြန်ဖွင့်ကာ ဖတ်ရှုလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုခဏ၌ စာအုပ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ တစ်လုံးချင်း တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူက မမှတ်ချင်သော်လည်း အလိုအလျောက် မှတ်မိနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>မှတ်သားနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေကာ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လျှပ်စစ်အဟုန်ဖြင့် အလုပ်လုပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> နက်ရှိုင်းခက်ခဲလှသော စာလုံးများကိုပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားချေသည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာအုပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ 'နဂါးဟိန်းသံ' ပညာရပ်တစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ စိတ်အစဉ်၌ စွဲထင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နဂါးဟိန်းသံ ပညာရပ်သည် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိပြီး အဆင့်တစ်ခုစီ တိုးတက်လေတိုင်း စွမ်းအားမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စတင် ကျင့်ကြံရာ ပထမအဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။ စိတ်ကူးဉာဏ်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်လာပြီး ပညာရပ်တစ်ခုလုံးမှာ ဘာသာပြန်ဆိုပြီးသား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ သတိပြုရမည့် အချက်အားလုံးကိုပါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ 'အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံး' ၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့သော အခြေအနေအောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆက်လက်၍ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယအဆင့်သို့ပင် ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး နဂါးဟိန်းသံ ပညာရပ်ကို စတင် အသုံးပြုလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ် မှ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိန်း..."</p> <p>နဂါးနှင့် ကျားတို့၏ ဟိန်းသံနှင့်တူသော အသံတစ်ခုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ချောင်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ကျယ်လောင်လှသဖြင့် အသံလှိုင်းများ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းမှာပင် တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ အသံမှာ ဝေးလံသော နေရာများအထိ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသံလှိုင်းများကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားချေပြီ။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံရကာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားပြီး အခန်းအတွင်းရှိ မည်သည့် ပရိဘောဂမျှ အကောင်းအတိုင်း မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားမိ၏။ နဂါးဟိန်းသံ၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှပေသည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့် 'ကမ္ဘာမြေအဆင့်'သိုင်းပညာရပ်နှင့် ထိုက်တန်လှပေ၏။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ သူသာ ကျွမ်းကျင်သွားပါက ဟိန်းသံတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျောက်တုံးများကို ခြေမွကာ မြေကြီးကိုပင် ခွဲပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုခဏ၌ တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ကြားလိုက်ရသော ဟိန်းသံကြောင့် ခေါင်းများ မူးဝေကာ ငလျင်လှုပ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေကြ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် အားနာသွားသဖြင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို အမြန်ရှာကာ 'ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး'များဖြင့် လျော်ကြေးပေးပြီး နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းကို ထပ်မံ ငှားရမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>'အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံး' ၏ အာနိသင် မကုန်ဆုံးမီတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူသင်ယူထားသော သိုင်းပညာရပ်အားလုံးကို အပြီးသတ် ကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သိုင်းပညာရပ်များမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ 'လူသားအဆင့်' ပညာရပ်ဖြစ်သော 'ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်'  မှာ မူလက မပြည့်စုံသော ပညာရပ် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကျန်ရှိသော အပိုင်းများကို အလိုအလျောက် ဖြည့်စွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ထိရောက်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဖွယ် ဖြစ်ချေတော့၏။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်မှာ ပြည့်စုံသွားပြီးနောက်တွင်မူ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကိုသာ ပြသတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခံရသူ၏ မှတ်ဉာဏ် အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့နိုင်စေကာ မည်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမျှလည်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်ကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် 'မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်'  ကိုပါ စဉ်းစားမိပြန်သည်။</p> <p>နဂါးစစ်စစ်မျိုးနွယ်၏ အဆင့်နိမ့် 'နတ်ဘုရားအဆင့်'ပညာရပ် ဖြစ်သောကြောင့် ဤမိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်မှာ သာမန်လူသားအဆင့် ပညာရပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းပညာရပ်ကို ပြည့်စုံရန်မှာ အချိန်ပို၍ လိုအပ်မည် ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းကို ကျော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှိသမျှ သိုင်းပညာရပ် အားလုံးကို ပြန်လည် သုံးသပ်ခဲ့ရာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တိုးမလာသော်လည်း ထိုပညာရပ်များအပေါ် နားလည်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီး ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိသော အချိန်ကို အသုံးချကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် 'နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖို'  ကို ထုတ်ယူ၍ ဆေးလုံးများ စတင် ဖော်စပ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံး' ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးလုံးများကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့၏။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံး သုံးသုတ်ကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အချိန် နည်းနည်း ကျန်သေးတာပဲ... တတိယအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်ကြည့်ဦးမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး တတိယအဆင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းကို စိတ်ထဲ၌ ရှာဖွေကာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save