Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘေးဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... သွားပြီးတော့သာ ပြင်ဆင်ကြ ဒါကချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် မျက်နှာပန်းလှစေဖို့ စီစဉ်ပေးခြင်းပဲ နောင်ကြရင်လဲ သူက ချင်မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ကျန်ရှိနေတဲ့ သူတွေအတွက် ငါတို့လို အဖိုးအိုတွေကပဲ ဖြည်းညင်းစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ်” ဟု ချင်မင်ကျိက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ပေါင်သည် သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်မိ၏။ မိသားစု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ သူသည် အလုံးစုံသော အခြေအနေကို ဦးစားပေးစဉ်းစားရမည်ဖြစ်ရာ လက်ရှိတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်သာလျှင် အရေးအကြီးဆုံးသော အခြေအနေ ဖြစ်နေပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လမ်းမပေါ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်၍ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်၌မူ ချင်မိသားစုဝင် ရာပေါင်းများစွာက ခြံရံလိုက်ပါလာကြရာ လမ်းသွားလမ်းလာ အပေါင်းတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြသလို ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော လုလင်ပျိုမှာ မည်သူနည်းဟုလည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တင်း... ဝမ်ဆန်း၏ သံသယစိတ် +၆၆”</p> <p>“တင်း... လျိုအာ၏ မေးခွန်းထုတ်မှု +၈၈”</p> <p> </p> <p>ဤလှိုင်းလုံးကြီးအတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး အမြောက်အမြားကို ထပ်မံရရှိခဲ့ပြန်သည်။ ဤအကြောင်းအရာကို သိရှိကြသော လူတိုင်းထံမှ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ စီးဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေမိသည်မှာ ဤသည်က အမှန်တကယ်ပင် အမြတ်ထွက်သော နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုပင် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်မိသားစုဝင်များကို ဦးဆောင်ကာ ထျန်းတူးမြို့တော်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် လူအများအပြား သိရှိစေရန်နှင့် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများ ပိုမိုရရှိစေရန်အတွက် အလွန်ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစုဝင်များကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့အား အရှက်ရစေရန် တမင်သက်သက် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် အာဃာတစိတ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူစုကြီးသည် ထျန်းတူးမြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မြို့စွန်ရှိ မြို့နယ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ သစ်ပင်အုပ်ကလေးတစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p> ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သာယာလှပသော်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေပေသည်။</p> <p>“ဒါ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ ဂူပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဂူငယ်လေးရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်၍ ဦးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ဆုံးတုန်းက ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်မှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။ သူက ချင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက် မဟုတ်လို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် ဒူးထောက်နေလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> “ကျွန်တော့်ကြောင့်လား... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ထက် ပိုတော်နေလို့လား”</p> <p>သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ချင်မိသားစုဝင်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထိုအကြောင်းအရာကို အမှန်တကယ် နားမလည်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်တန်ရာသည်မှာ ဤသည်က လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံး ယုတ်ညံ့မှုပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ရပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်အမေရှေ့မှာ ဒူးထောက်တဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နောင်တတရားတွေ ခံစားရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစုဝင်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့်အဆုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“အမေ... မြင်လား၊ သူတို့ အမေ့ကို တောင်းပန်ဖို့ ရောက်လာကြပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဂူကို ငေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်မိသော်လည်း အသက်ရှင်နေသူတို့ မည်မျှပင် တောင်းပန်စေကာမူ သေဆုံးသူမှာ နောင်တစ်ဖန် ပြန်လည်ရှင်သန်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဂူကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တူးဆွလိုက်ရာ အတွင်း၌ရှိသော အခေါင်းမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းကို အခေါင်းဟု ခေါ်ဆိုရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာ သစ်သားပြားငယ် အနည်းငယ်ကို စပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစဉ်က သစ်သားပြားအချို့ကို ပင်ပန်းကြီးစွာ ရှာဖွေ၍ ရိုးရှင်းသော အခေါင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ဟွားကို အခေါင်းငယ်လေးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသောအခါ၌လည်း သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဝင်းလက်တောက်ပသော ပုလဲတစ်လုံးကို ထည့်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဒဏ္ဍာရီများအရ သေဆုံးသူ၏ ပါးစပ်အတွင်း တောက်ပသော ပုလဲတစ်လုံးကို ထည့်သွင်းထားပါက ရုပ်အလောင်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မပုပ်မသိုးဘဲ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်ဟု ဆိုကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ဟွားကို ဂူအတွင်းမှ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ရုပ်အလောင်းမှာ ယခုလေးတင် သေဆုံးသွားသည့်အလား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ တည်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာတော့၏။ သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ ပွေ့ပိုက်ထားသူမှာ သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံးသော သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ သူခံစားနေရသည်မှာ ရုပ်အလောင်း၏ အေးစက်မှုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဦးလေးဖုသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြေးလွှားရောက်ရှိလာ၏။ ဦးလေးဖု၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ လျိုတာလီနှင့် အခြားလူအချို့သည် ကြီးမားသော အနီရောင် အခေါင်းကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းပိုးလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ကျွန်တော် သခင်မကြီးကို လိုက်လံပို့ဆောင်ဖို့ လာတာပါ” ဦးလေးဖုသည် ကြေကွဲဝမ်းနည်းသော မျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ မိခင်၏ ရုပ်အလောင်းကို အခေါင်းအသစ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏မိခင်မှာ ယခုတိုင် အလွန်ပင် လှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ သေဆုံးသွားချိန်တွင် အရာအားလုံးမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အခေါင်းကို မလိုက်ကြ” ဟု ဦးလေးဖုက အော်ဟစ်လိုက်ရာ လျိုတာလီနှင့် အခြားသူများက အခေါင်းကို ရုတ်တရက် မလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ကြ။ ဘိုးဘေးခန်းမဆီကို ပြန်ကြမယ်။ ကျွန်တော့်အမေကို အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်ကြ။ ဒါဆိုရင် အရင်က ရန်ငြိုးတွေကို အားလုံး အပြတ်အသတ် ရှင်းပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကျွန်တော့်အမေကို မကောင်းပြောတာမျိုး ကျွန်တော် သိခဲ့ရင်တော့... ရလဒ်က တစ်ခုပဲ ရှိလိမ့်မယ်၊ အဲဒါကတော့ သေခြင်းတရားပဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး အခေါင်း၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ချင်မိသားစုထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့နေလူထုမှာလည်း ထွက်လာကြပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော စီတန်းလှည့်လည်မှုကိုလည်းကောင်း၊ အခေါင်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လုလင်ပျိုကိုလည်းကောင်း ထူးဆန်းစွာ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ချင်အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြ၏။ ချင်အိမ်တော်နောက်ဘက်ရှိ ချင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးခန်းမသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ကြရာ ထိုနေရာ၌ ချင်မင်ကျိနှင့် အခြားသူများက စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မိခင်အတွက် နာရေးကျောက်စာတိုင်နှင့် ဂူသင်္ချိုင်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခေါင်းကို ဂူအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး နာရေးကျောက်စာတိုင်ကိုလည်း ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌ ထားရှိလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံးသော ကိစ္စရပ်မှာ ပြီးမြောက်သွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစုဝင် အားလုံးသည်လည်း ဘိုးဘေးခန်းမသို့ လာရောက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မိခင်အား အမွှေးတိုင်ထွန်း၍ ပူဇော်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ လူတစ်ဦးသည် အပျော်မယ်အိမ်အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“အို... ဒါ ရှာသခင်လေး ပါလား ဘာလို့ စောစောရောက်လာတာလဲ။ နေ့ဘက်မှာ  အပန်းဖြေအိမ်ကို ပိတ်ထားပါတယ်” ဟု ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသောသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှာမိသားစုမှ သခင်လေး ဖြစ်သူ ရှာယောင် ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ရှာယောင်မှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် “ငါ မေးမယ်... ယန်ရု  သေသွားပြီလား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံမကြီးမှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ ဤအပန်းဖြေအိမ်မှာ အမှန်စင်စစ် ရှာမိသားစုပိုင်ဆိုင်သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး...  ဘာပြောနေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါ မေးနေတယ်... ယန်ရု သေသွားပြီလား” ရှာယောင်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဟုတ်ပါတယ်... ချင်မိသားစုက ချင်ယွမ်ဖုန်းက လုပ်သွားတာပါ။ ကျွန်မတို့နဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး...” ဟု ဆိုရှာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ တခြားဘာပြောသေးလဲ” ရှာယောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ... သူကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး အလောင်းသိမ်းလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို ဘာသံမှ မထွက်ဖို့လည်း မှာခဲ့တယ်...” အိမ်ရှင်မကြီးမှာ အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း...” ရှာယောင်သည် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒါ ငါ့ကို စစ်ကြေညာတာပဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း။ မင်းကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် ငါ လုပ်နိုင်သလို၊ သေလူဖြစ်အောင်လည်း ငါ လုပ်နိုင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အပန်းဖြေအိမ်ကို စီမံဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာလိုက်။ ကျန်တဲ့သူတွေ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ” ဟု ရှာယောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား သုံးဦး ပါရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး” ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားများအနက်မှ တစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ထူးလိုက်ပြီး အပန်းဖြေအိမ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှာယောင်သည် တာဝန်ခံမိန်းမကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပန်းဖြေအိမ်မှ လှည့်ထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“တင်း... ရှာယောင်ထံမှ အာဃာတတန်ဖိုး +၁၀၀”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အကြောင်းကြားချက်ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ တကယ်ပဲ မင်းကိုး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌မူ အမွှေးတိုင်နှင့် ဖယောင်းတိုင်နံ့များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် အာဃာတစိတ်များ ရှိနေကြသေးသော်လည်း မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရဲကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... အားလုံး လူစုခွဲကြတော့။ ဒီတစ်ခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို အားလုံး မှတ်ထားကြဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ငါတို့ ချင်မိသားစုဟာ တစ်သားတည်း ရှိသင့်တယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖယ်ကြဉ်မထားသင့်ဘူး” ဟု ချင်မင်ကျိက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစုဝင်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လူစုခွဲသွားကြပြီဖြစ်ရာ အားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်မင်ကျိသည် ချင်ဟွား၏ နာရေးကျောက်စာတိုင်ရှေ့သို့ သွားရောက်ကာ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ထွန်းညှိပူဇော်လိုက်ပေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save