Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မောက်မာရဲတင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ လောင်းကစားရုံအောက်ထပ်ဆီမှ လှောင်ရယ်သံများ ပျံ့လွင့်လာသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြားလိုက်ရလေသည်။ ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ ပြဿနာရှာဝံ့သူမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ ရှာမိသားစု၏ ပိုင်နက်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိကြလေသလော။</p> <p>" ဆိုဖီယာထံမှ သူတစ်ပါးပျက်စီးရာ၌ ပျော်မွေ့မှု +၁၀၀"</p> <p>"ဟွာရှောင်ချင်း၏ လှောင်ပြုံး +၁၀၀"</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတစ်ပါးဘေးဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသူများထံမှ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး  အမြောက်အမြားကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ရရှိလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့လူကလေး... မင်းက ဒီနေရာမှာ ပြဿနာလာရှာရဲတယ်ပေါ့လေ၊ မင်း ဘယ်နေရာကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာကော သိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>သန်မာထွားကြိုင်းသော လူတစ်ယောက်သည် လက်ဆစ်များကို ချိုးရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အထင်သေးသော အကြည့်တို့ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သေးငယ်လှသဖြင့် အားနွဲ့ချိနဲ့ပုံ ပေါက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီကိုလာတာက ဒါ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာ သိလို့ပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား" ထိုလူသန်ကြီးများက တဝါးဝါး ရယ်မောကြပြီး "ခဏနေ အရိုက်ခံရတဲ့အခါကျမှ အခုလို မောက်မာနိုင်စမ်းပါဦးကွာ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံး၌ လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ သူ၏ ဧရာမလက်သီးကြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလူမှာ ပဉ္စမအဆင့် ပညာရှင်နယ်ပယ် မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသာအယာပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။</p> <p>သူ၏ လက်သီးချက် လွဲချော်သွားသဖြင့် ထိုလူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထိုးနှက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုလက်သီးကြီးကို တားဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုလူသန်ကြီးများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ အေးခဲသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အကြောင်းမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုလူသန်ကြီး၏ လက်သီးကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ဖမ်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"အားနည်းလိုက်တာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ထိုလူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လျက် ပခုံးဖြင့် အားကုန်တိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသန်ကြီးမှာ ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လွင့်ထွက်သွားကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိသော လူသန်ကြီးများသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ စုပြုံတိုးဝင်လာကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ဆာလောင်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို သိုးတစ်အုပ်က မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ခွန်အားကြီးမားပုံရသော ထိုလူသန်ကြီးများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးချက် တစ်ချက်ချင်းစီအောက်တွင် အလွယ်တကူပင် အရေးနိမ့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျလျက် ဝေဒနာကြောင့် ညည်းတွားနေကြရရှာသည်။</p> <p>"နေရာတစ်ခုကို တာဝန်ယူထားမယ်ဆိုရင် အဲဒီလိုလူနဲ့ တူအောင်နေရမယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်တွေက အရမ်းနိမ့်လွန်းတယ်၊ ကျင့်ကြံမှုတွေ ပိုလုပ်ကြဦး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ လောင်းကစားရုံအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ အပေါ်ထပ်မှ ညည်းတွားသံများကို ကြားရပြီးဖြစ်ရာ အဝင်ပေါက်မှ ဝင်လာသော ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ချင်မိသားစုက ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ၊ ဒီနေ့ လမ်းပေါ်မှာ ငါတွေ့လိုက်သေးတယ်" လောင်းကစားသမားတစ်ဦးက မတ်တပ်ရပ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဩော်... သူလား၊ သူက အစွမ်းမရှိတဲ့ အမှိုက်ကောင် ဖြစ်သွားပြီလို့ ငါကြားမိပါရဲ့"</p> <p>"ရှူး... တိုးတိုးနေစမ်းပါ၊ အဲဒီလို လူမိုက်တွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့သူက အစွမ်းမရှိတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>လောင်းကစားရုံအတွင်းရှိ လူများမှာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် လောင်းကစားရုံ၏ တာဝန်ခံဖြစ်သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက် (၃၀) ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ပြောင်လက်နေသော ဆံနွယ်တို့ဖြင့် ဝင့်ဝါသော အမူအရာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ဒီမှာလာပြီး ပြဿနာရှာရဲတာလဲ၊ ရှာမိသားစုကို မကြောက်ဘူးလား" ဟု ထိုလူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိုးတိမ်နင်းခြင်း  ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ခုန်ပျံဝင်ရောက်သွားလေသည်။ ပရိသတ်များမှာ ဝိုးတဝါး ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်များကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုလူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြန်း" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ထိုလူ၏ ဆံပင်ပုံစံကို ပျက်စီးစေရုံသာမက ပါးပြင်ကိုလည်း ချက်ချင်း ဖူးယောင်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း..." ထိုလူက ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ ခါးဝတ်မှ ဆွဲမကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လောင်းကစားရုံတာဝန်ခံ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခွထိုင်လိုက်၏။</p> <p>"မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဘာလိုချင်လို့လဲ" ထိုလူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိသွားသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ရှာယောင်ကို လာရှာတာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p>ထိုလူမှာ အတော်ပင် နစ်နာသွားဟန်ဖြင့် "မင်းက ရှာယောင်ကို ရှာတာ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ ရိုက်ရတာလဲ... အား... နာလိုက်တာ" ဟု ညည်းတွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါ့ထက် ချောတဲ့သူကို ငါမမြင်ချင်လို့ပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောင်းကစားသမားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ မောက်မာရဲတင်းသော လူငယ်မျိုးကို သူတို့တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။</p> <p>"မြန်မြန်... မင်းရဲ့လူတွေကိုလွှတ်ပြီး ရှာယောင်ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ တင်ပါးအောက်ရှိ လူမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပိုမိုဖိထိုင်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ ကျောရိုးမှာ ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... မြန်မြန်သွားပြီး ရှာယောင်ကို ခေါ်ခဲ့ကြစမ်း" ဟု ထိုလူက အော်ဟစ်စေခိုင်းလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လောင်းကစားရုံရှိ လူများမှာ ထိုအခါမှသာ အသိဝင်လာပြီး အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြကုန်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျေနပ်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကို ငါ အကြံတစ်ခုပေးမယ်၊ လောင်းကစားသမား ဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်က ရှုံးတာပဲ၊ မင်းတို့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံး လောင်းကစားရုံထဲ ရောက်သွားပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခိုက်အတန့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်နေမိတော့သည်။</p> <p>လူအများက ဘာကြောင့် သူရဲကောင်း ဖြစ်ချင်ကြသည်ကို ယခုမှ နားလည်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ပြုမူရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေစွ။</p> <p>သတင်းပို့သူသည် မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာယောင်၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို သူက အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူကလည်း ရှာယောင်အား ပြန်လည် ပညာပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လောင်းကစားရုံမှ ထွက်လာကာ ရှာမိသားစုမှ လောင်းကစားရုံသို့ လာရာလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရှာယောင်သည် အိမ်မှ လာမည်ဆိုပါက ဤလမ်းကို မလွဲမသွေ ဖြတ်သန်းရပေမည်။</p> <p>ရှာယောင်အား အလစ်အငိုက်ဖမ်းကာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားအောင် သူ ပြုလုပ်မည်ဟု ကြံရွယ်ထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း တွက်ဆသည်နှင့် ကွဲပြားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား ရောက်ရှိလာသူမှာ ရှာယောင် မဟုတ်ဘဲ ရှာမိသားစုမှ ဝါရင့်အကြီးအကဲများ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်မိပြီး "တောက်... ငါ လုံးဝ မေ့သွားတာပဲ၊ ရှာယောင်က အခု အိမ်မှာရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင်က တောအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ပြန်လှည့်ရန်မှာ နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရှာမိသားစုမှ ထိုလူကြီးများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ လာနေကြသဖြင့် သူတို့မှာ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း ချိန်းဆိုထားတဲ့နေရာကိုပဲ သွားလိုက်တော့မယ်၊  တကယ်လို့ တောအုပ်ထဲမှာလဲ ဟရှာယောင်မရှိဘဲ အဲဒီ အဘိုးကြီးတွေပဲ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါက ရှာမိသားစု အိမ်တော်မှာပဲ ရှာယောင်ကို စောင့်နေလိုက်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အား ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’  ဖြင့် လုပ်ကြံခဲ့သဖြင့် ဤရန်ငြိုးမှာ မပြေနိုင်သော ရန်စ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို ‘ ဂူ ’ အဆိပ်ကြောင့် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သေသည်ထက်ဆိုးသော ဘဝကို ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မိခင်မှာလည်း ယင်းကို မခံစားနိုင်ဘဲ ကွယ်လွန်ခဲ့ရရှာသည်။ ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ တရားခံမှာ ရှာယောင်၏ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှာယောင်အပေါ် ထားရှိသော သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရှာမိသားစုဝင်များ ပြေးလွှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သန်းခေါင်ယံ အချိန်ပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ရှာယောင်သည် တောအုပ်ထဲတွင် သူ့အား စောင့်နေဦးမည်လားဆိုသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း မသေချာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုတောအုပ်မှာ သူ၏ မိခင်အား သင်္ဂြိုဟ်ထားသော တောအုပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထျန်းတူး မြည်နယ်မြို့တော် မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာကာ တောအုပ်ဆီသို့</p> <p>ဦးတည်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေထဲတွင် ခြေလှမ်းလှမ်းလျက် ခရီးနှင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောအုပ်ထဲ၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှာယောင်မှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်ယွမ်ဖုန်း အဲဒီစာကို ဖတ်လိုက်တာ သေချာရဲ့လား" ဟု ရှာယောင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူတစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "သခင်လေး... လုံးဝ သေချာပါတယ်၊ သူ မထွက်ခွာခင်မှာ အဲဒီစာကို ယူသွားတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တာပါ" ဟု ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save