Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သူ ဘာကြောင့် ရောက်မလာသေးတာလဲ၊ ကြောက်နေတာလား" ရှာယောင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်နေလျက် နှစ်ကြိမ်မျှ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီလို အပြောင်းအလဲကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် သူ ဒီလောက်တောင် သတ္တိနည်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး"</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မလောနဲ့ဦး၊ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ တကယ်လို့ သူသာ အခုထိ ပေါ်မလာဘူးဆိုရင်တော့ သူ့ကို ထွက်လာအောင် တခြားနည်းလမ်းနဲ့ အကျပ်ကိုင်ရမှာပဲ" ဟု ရှာယောင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်ကား လေထဲ၌ လျှောက်လှမ်းနေရင်း အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးနေမိချေသည်။ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်တိုင်း သူသည် လေထုထဲ၌ သုံးမိုင်ကျော်ခန့် ခရီးပေါက်လေရာ ယင်းက သူ့အား ပျံသန်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသဖြင့် အားရကျေနပ်ဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏မိခင်ကို မြှုပ်နှံထားသည့် တောအုပ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် လေထဲ၌ ရပ်တန့်နေရင်းပင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်၌ ပုန်းအောင်းနေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်စားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့</p> <p>ပြင်ထားကြတာကိုး" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခပ်ပြုံးပြုံး လှောင်ရယ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှ တိုက်ရိုက်ပင် ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကား နောက်ကျနေပြီဖြစ်သလို လမင်းသည်လည်း တိမ်တိုက်များနောက်ကွယ်၌ ကွယ်ပျောက်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် ပို၍ မှောင်မည်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သစ်ပင်ကြီးပေါ်သို့ အသံမထွက်စေဘဲ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော သိုင်းပညာရှင်မှာ အသံတစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နောက်စေ့သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခု ကျရောက်လာပြီး သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သတိလစ်သွားသော ထိုသိုင်းပညာရှင်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် အကဲခတ်လေသည်။ သစ်ပင်ပေါ်မှ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လေးငါးယောက်ခန့်ကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပုန်းအောင်းနေသော ထိုသိုင်းသမားများထဲ၌ မဟာဆရာနယ်ပယ်  သို့ ရောက်ရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို တကယ်ပဲ အထင်သေးခဲ့ကြတာပဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ရဲ့ အမှားအတွက် ငါကပဲ သင်ခန်းစာ ပေးရတော့မှာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောဆိုပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူဖြစ်ပြီး ဘဝနှစ်ခုစာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ ဖြစ်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သာမန်လူများထက် နှစ်ဆမျှ ပိုမိုကြီးမားနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူသည် စတုတ္ထအဆင့်  ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မည်သည့်နေရာတွင် အသုံးပြုသနည်း။ ဆေးဖော်စပ်သူများအတွက်မူ ယင်းကို ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်ရန် အသုံးပြုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ကွယ်ကာနေသော နေရာများမရှိဘဲ အလုံးစုံကို မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် မတော်တဆမှုများကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရှာဖွေစူးစမ်းရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင်သာမက အခြားနေရာများ၌လည်း အသုံးပြုနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အစွမ်းထက်သော ဆေးဖော်စပ်သူအချို့သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရေဒါကဲ့သို့ပင် အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကြက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရာကို အသေးစိတ် စကင်ဖတ် ကြည့်ရှုနိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လေ့ကျင့်ထားရန် လိုအပ်လှသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားလေလေ စိတ်တိုင်းကျ အသုံးပြုနိုင်လေဖြစ်ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်သည့် အတိုင်းအတာမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အမျှင်ပေါင်း ၃၀ မျှ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သည့် ထူးဆန်းသော ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်မူ မည်သူမျှ နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သစ်ပင်ပေါ်၌ ထိုင်လျက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမျှင် ၃၀ သည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ထိုခဏ၌ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေ အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ တွားသွားနေသော ပိုးမွှားလေးများနှင့် မြက်ပင်ပေါ်ရှိ နှင်းစက်ကလေးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး တောအုပ်အတွင်းရှိ အရာရာတိုင်းကို သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်၊ နှစ်၊ သုံး..."</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာ၌ ခြုံခိုနေကြသော လူများကို စတင် ရေတွက်လိုက်သည်။ သူ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သိုင်းပညာရှင် လေးဦးအပြင် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် သတ္တမအဆင့် ပညာရှင်နယ်ပယ် ခြောက်ဦးကိုလည်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပညာရှင်နယ်ပယ် ဆယ်ဦးအပြင် ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်  သို့ ရောက်ရှိနေသူတွေလဲ ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေကြီးအောက်၌ မြှုပ်နှံကာ အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရုပ်ဖျက်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှာယောင်မှာမူ တောအုပ်အတွင်းရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခု၌ ရပ်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားက လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာယောင်ကိုယ်တိုင်မှာမူ နဝမအဆင့် ပညာရှင်နယ်ပယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>တကယ်လို့ ဤလူစုလူဝေးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလျှင် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနိုင်သော်လည်း ယခုမူ အရာရာတိုင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ထားလိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သစ်ပင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပညာရှင်နယ်ပယ်၌သာ ရှိကြသော ထိုသူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိဘဲ အားလုံးမှာ တိတ်တဆိတ်ပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုလျက် နေရာများကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် လေထဲ၌ ဤမျှ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူ၏ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အာရုံကြောများသဖွယ် လုပ်ဆောင်ပေးနေသဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခုရှိသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် သိရှိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာယောင်သည် တောအုပ်ထဲ၌ စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာတော့သည်။ "ဟင်း... နာမည်ကျော် ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ ကောင်က ဒီလောက်တောင် သတ္တိကြောင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။</p> <p> ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’  သာ မရှိရင်တောင် သူက အမှိုက်တစ်စပဲ ရှိသေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ပညာရှင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူ ဆယ်ဦးစလုံးကို သတိလစ်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်၌ မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်ကာ ဆွဲထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သနားစရာကောင်းသော ရှာယောင်မှာမူ ဤအဖြစ်အပျက်များကို လုံးဝပင် သိရှိခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p>မြေကြီးထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသော ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာ နှစ်ဦးမှာမူ ရှာယောင်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေပြီး ရှေ့ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းတူး မြို့တော်မှ လာလျှင် ဤလမ်းမှ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့ဘက်မှပင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ထိုသူတို့က ရိုးသားစွာ ယုံကြည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ မြေပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုလျက် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ထိုသူများအနက် တစ်ဦးထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ရှည်ကြပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် ဝပ်နေကြ၏။ တကယ်လို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေခြင်း မပြုခဲ့လျှင် ထိုသူတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုင်းပညာရှင်၏ အနောက်ဘက်သို့ ခြေသံမကြားရအောင် တိုးကပ်သွားလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးယောင်သန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ လည်ပင်း၌ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရကာ ဓားရှည်တစ်လက်က ကပ်လျက်သား ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကားမပြောနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်း အရင်ဆုံး သေရလိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p>သိုင်းပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်လာသည်အထိ ဘာကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်ပေါ်၌ ပုန်းနေသော လူတွေကော ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ သတိပေးသံ တစ်ခုမှ ထွက်မလာခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ... ရှာမနေပါနဲ့တော့။ မင်းတို့ဆီမှာ သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ယောက်နဲ့ မဟာဆရာ သုံးယောက် ရှိတာ မဟုတ်လား။ အဲဒီထဲမှာ မင်းလည်း တစ်ယောက် အပါအဝင်ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လို သိတာလဲ" ထိုသိုင်းပညာရှင်မှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ဆန်းထံမှ ကြောက်ရွံ့မှု +၆၆ ရရှိပါသည်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသိပေးချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ အမည်မှာ ဝမ်ဆန်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>"အဲဒါကို မင်း စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ခဏလောက် အိပ်ပျော်သွားဖို့ပဲ လိုတာပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလျက် သူ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်သော်လည်း အပြစ်မဲ့သူများကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သတ်ဖြတ်သည့် လူဆိုးတစ်ယောက်မူ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဓိက တရားခံများမှလွဲ၍ ကျန်သော ရန်သူများကိုမူ သနားညှာတာစွာပင် ဆက်ဆံလေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသိုင်းပညာရှင်များသည် ဤနေရာ၌ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ထိုသူတို့ကို သတိလစ်သွားအောင်သာ ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ရှာယောင်၏ အနောက်ဘက်ရှိ မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး သူတို့ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေကြောင်းကို အာရုံခံမိလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save