Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">၁၁၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အောက်ခြေတွင် မီးခိုးကြွင်းမီးခိုးကျန် ပြာစုများအား လက်ညှိုးညွှန်ပြလျက် အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ဆိုလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆက်ရှာမနေနဲ့တော့... ဒီနေရာပဲ"</p> <p>ဝမ်တာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရုတ်ချည်းပင် ပြူးကျယ်သွားရတော့၏။ "မဖြစ်နိုင်တာ အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် ထပ်သွားရှာပါရစေ၊ သခင်လေးတစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှာမနေနဲ့တော့လို့ ငါပြောပြီးပြီပဲ" ဟုဆိုကာ အဘိုးအိုက ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လာရာ ၎င်း၏မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ အရောင်ဟပ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်က သေဆုံးသွားပြီဖြစ်လျက် အစေခံဖြစ်တဲ့ မင်းတို့က အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်... ဒါကြောင့် မင်းလည်း မင်းသခင်နောက်ကိုသာ လိုက်သွားပြီး အလုပ်အကျွေးပြုပေတော့"</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးတွင် အဘိုးအိုသည် လျှပ်စီးပမာ လျင်မြန်လှသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဝမ်တာ၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ ဝမ်တာမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း အဘိုးအို၏ လက်ခုပ်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအဘိုးအိုက လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်အလင်းတန်းသည် ဝမ်တာ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး သွေးချင်းချင်းနီသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤအဘိုးအိုမှာ ပဉ္စမအဆင့်ရှိသော</p> <p>မဟာဆရာနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အဘိုးအိုသည် ၎င်း၏လက်ချောင်းများကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို တောက်လိုက်ရာ ကျည်ဆန်များသဖွယ် စူးရှသော စွမ်းအင်များက ဝမ်တာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ဆကာပေါက်ဖြစ်သွားစေသည်အထိ ထိုးဖောက်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> အဘိုးအိုက လက်ကိုလွှတ်လိုက်သောအခါ ဝမ်တာ၏ ရုပ်အလောင်းသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လျက်ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်အာနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့ ရောက်ရှိလာကြရာ ၎င်းတို့၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ငေးကြည့်လျက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ မသေချင်ဘူးဆိုရင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဒီကိုခေါ်လာခဲ့... ရှာယောင်ရဲ့ အသက်အတွက် သူ့ကို ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်" ဟု အဘိုးအိုက အေးဆေးစွာပင် ဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ဝမ်အာနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့မှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေကြရချေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကူညီရင်း အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အစ်ကိုဖြစ်သူက အရင်ဆုံး စွန့်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ရှာမိသားစုတစ်ခုလုံးကို ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိသည်ဖြစ်ရာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လျက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်မိသားစုအိမ်တော်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုညက တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများမှာ ၎င်းအတွက် လက်ခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလွန်းလှချေသည်။</p> <p> </p> <p>အာရုဏ်ဦး အလင်းရောင် စတင်ပျိုးစပြုချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိမ်တော်အတွင်းသို့ မည်သူမျှ တားဆီးခြင်းမရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ချင်ဝူယန်း ယခင်က နေထိုင်ခဲ့သည့်နေရာဖြစ်သလို ချင်မိသားစု၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ ချင်မင်ယန် နေထိုင်ရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်စေခံမှာ စောစီးစွာပင် နိုးထနေပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွမ်ဖုန်း... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စောစောစီးစီး ရောက်လာတာလဲ" ဟု အစေခံက ရိုသေစွာဖြင့် လှမ်း၍ မေးမြန်းလာချေသည်။ နောင်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်မိသားစုကို ဦးဆောင်မည့်သူ ဖြစ်လာမည်ကို သိထားကြသဖြင့် အားလုံးက ၎င်းအပေါ် အလွန်ရိုသေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယအကြီးအကဲကို တွေ့ချင်လို့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေး... ဒုတိယအကြီးအကဲ မနိုးသေးဘူးဗျ၊ မိုးလင်းမှ ပြန်လာရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု စေခံက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုစေခံ၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် "ငါက ဒုတိယအကြီးအကဲကို တွေ့ရမယ်လို့ ပြောနေတာလေ" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အခုချက်ချင်း သွားခေါ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>စေခံမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ ချင်မင်ယန်အား သွားရောက်အကြောင်းကြားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ချင်မင်ယန်သည် မနှစ်မြို့သော မျက်နှာထားဖြင့် ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>"ချင်ယွမ်ဖုန်း... မိုးတောင်မလင်းသေးဘူး၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ" ဟု ချင်မင်ယန်က အေးစက်စွာ မေးမြန်းလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏မျက်ဝန်းတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။ "ကျွန်တော် သိချင်တာက... ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း 'ဂူ' ကိစ္စမှာ အဘိုး ပါဝင်ပတ်သက်နေသလား ဆိုတာပါပဲ"</p> <p>ချင်မင်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်ချည်းပင် ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်ယွမ်ဖုန်း... ဒီမှာလာပြီး ပြဿနာမရှာနဲ့၊ မင်းကို နှိပ်စက်ဖို့ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း 'ဂူ' လိုမျိုး ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ငါဘယ်တော့မှ သုံးမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စုံစမ်းသိရတာကတော့ အဘိုးရဲ့ သမီးကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်အပေါ် အဆိပ်ဂူ သုံးခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ယန်၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ခိုင်မာစွာပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "မဖြစ်နိုင်တာ... ဝူယန်းက မင်းနဲ့ အရင်းနှီးဆုံးဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိတာပဲ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် မယုံကြည်နိုင်တာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် "ဒါဟာ သူမရဲ့ လက်ချက်မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုမျိုး စုံစမ်းခဲ့တာလဲ" ဟု ချင်မင်ယန်က မေးမြန်းပြန်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း 'ဂူ' က ရှာယောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရလို့ ကျွန်တော် ရှာယောင်ကို သွားရှာခဲ့တယ်... သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့တာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ချင်မင်ယန်က ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်စွာပင် ဆိုလာသည်။ "အခု ရှာယောင် ဘယ်မှာလဲ... ငါကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်မယ်"</p> <p> </p> <p>"မလိုတော့ပါဘူး... သူ သေသွားပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်၏။ "ဒီကိစ္စရဲ့ အမှန်တရားကို သိရဖို့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပြန်သွားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားရာ ချင်မင်ယန်မှာ လွန်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ၎င်း၏ သိနားလည်မှုအရ သမီးဖြစ်သူ ချင်ဝူယန်းသည် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ပြုလုပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင် စုံစမ်းသိရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းအနေဖြင့် လိမ်ညာနေလိမ့်မည်ဟုလည်း မယူဆနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်မိသားစု၏ ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ မိုးလင်းသွားသောအခါ မိသားစုအကြီးအကဲဖြစ်သူ ချင်မင်ကျိသည် သတင်းကို ကြားသိရသဖြင့် ဧည့်ခန်းမသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ဖုန်း... မင်းပြောတာ တကယ်ပဲလား" ဟု ချင်မင်ကျိက ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းလာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ရှာယောင်ပြောခဲ့တာ မှန်၊ မမှန်တော့ ကျွန်တော် မသိဘူး... ဝူယန်းကို ကိုယ်တိုင်မေးကြည့်မှပဲ အမှန်တရားကို သိနိုင်တော့မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ" ဟုဆိုကာ ချင်မင်ကျိမှာ နေရာတွင် နွမ်းလျစွာ ထိုင်ချလိုက်မိတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချင်ဝူယန်းတို့မှာ ချင်မိသားစု၏ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြရချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ငါ့အပြစ်တွေပါ... ဝူယန်းကို ငါအမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိလို့ သူမက မင်းကို အခုလို မုန်းတီးသွားရတာလို့ ငါထင်တယ်" ဟု ချင်မင်ကျိက နောင်တရစွာဖြင့် ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မနေပါနဲ့ အကြီးအကဲ... ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်သူ့မှာ အမှားရှိတယ်ဆိုတာ ပြောဖို့ခက်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါဟာ ရှာယောင်ရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်မင်ကျိနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှကြောင်း သိရှိနေကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ချင်မိသားစု၏ စေခံတစ်ဦး ဧည့်ခန်းမအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်။ "သခင်ကြီး... အပြင်မှာ သခင်လေးယွမ်ဖုန်းကို တွေ့ချင်တဲ့သူ နှစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် မည်သူက ၎င်းကို လာရောက်ရှာဖွေနေပါသနည်း။</p> <p>"ကျွန်တော် ထွက်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်" ဟုဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတ်တတ်ထရပ်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိမ်တော်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ၎င်းအား လာရောက်တွေ့ဆုံသူများမှာ ယခင်ညက ၎င်းကိုယ်တိုင် သတိလစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ဝမ်အာနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ပါလား... ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်အာနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့်အတူ မခံချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေကြချေသည်။</p> <p> </p> <p> "သခင်လေးချင်... ရှာမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ရှာထိန်က သခင်လေးရဲ့ အသက်ကို ရယူဖို့ ကြံစည်နေတယ်ဆိုတာ လာပြောတာပါ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး မည်သို့ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်သာ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးချင်... ဒါက တကယ့်အမှန်တရားပါ၊ ရှာယောင် သေဆုံးသွားတဲ့အတွက် ရှာမိသားစုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးအပေါ် အပြစ်ပုံချပြီး သတ်ပစ်လိုက်ကြပြီ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း ရှာမိသားစုအတွက် ဆက်ပြီး အမှုထမ်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဝမ်ဆန်းက ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက သံသယဖြင့် "ဒါဆို မင်းတို့က ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ သတိလာပေးရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် "ကျွန်တော်တို့မှာ ရှာထိန်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိမှန်း သိပါတယ်... ဒါကြောင့် သခင်လေးမှာ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုကြီးအတွက် လက်စားချေပေးပါ"</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... ငါနဲ့ မင်းတို့နဲ့လည်း ဘာမှပတ်သက်တာမဟုတ်ဘူး၊ ငါက မင်းတို့ကို ကူညီမှာမဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ရှာထိန်က ငါ့ဆီကို လာရှာတာမျိုး မရှိရင် ငါကလည်း ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို သွားပြီး ရန်စနေရမှာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save