Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">၁၂၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသတင်းစကားကို ကြားသိရလျှင်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ ချင်ဝူယန်းကို မြူနှင်းဂိုဏ်းက ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါမူ၊ ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အဆိပ်အကြောင်းကို စုံစမ်းသိရှိနိုင်ရန် အခွင့်အရေးမှာ ထာဝစဉ် လက်လွှတ်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ရင်ပြင်ထက်တွင် ရပ်တန့်ကာ "ချင်ဝူယန်း... အပြင်ကို ထွက်ခဲ့စမ်း" ဟု အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် မြည်ဟည်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံမှာ မိုးကြိုးပဲ့တင်ထပ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှရာ အသံလှိုင်းတို့သည် လေပြင်းမုန်တိုင်းသဖွယ် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံလှိုင်းများကြားတွင် နဂါးဟိန်းသံနှင့် ကျားဟောက်သံတို့ ခပ်သဲ့သဲ့ ရောယှက်နေပြီး ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှ၏။</p> <p> ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက နဂါးဟိန်းသံပညာရပ် ဟုခေါ်သော အသံလှိုင်းသုံး တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ တပည့်များမှာမူ ထိုအသံကို ကြားရသည်နှင့် ခေါင်းနားပန်းကြီးကာ မူးဝေသွားကြရပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူများမှာမူ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်ခဲ့စမ်း" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထပ်မံ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုစဉ်တွင်ပင် ဖြူလွလွ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ဘက် မနီးမဝေးတွင် တင့်တယ်လျောက်ပတ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ကျွန်မကို ခေါ်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒီမှာ ရောက်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော ချင်ဝူယန်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က ချင်ဝူယန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ညီမဖြစ်သူမှာ အရွယ်ရောက်လာ၍ ဣန္ဒြေစောင့်သည်ဟုသာ မှတ်ယူခဲ့ပြီး အထွေအထူး သတိမမူခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ခါတရံ ဆုံတွေ့သည့်အခါတိုင်းတွင်လည်း အလွန်ပင် ရင်းနှီးမှု ရှိခဲ့ကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဝူယန်းသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ပင် ယခုနှစ်တွင် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း စမ်းသပ်မှုများ ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်  အဆင့်သို့ ချက်ချင်းပင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်ကနှင့် မတူတော့သည်မှာ ချင်ဝူယန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခပ်စိမ်းစိမ်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ၎င်းသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းကာ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နတ်မိမယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် လွန်စွာ လှပလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ဝူယန်းနှင့် သုံးလံခန့် ကွာဝေးနေသော်ငြားလည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အပူရှိန်ကို သိသိသာသာ ခံစားနေရ၏။ ယင်းမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ပင် ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူယန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ဝူယန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဝမ်းကွဲအစ်ကို... အစ်ကို ဒီလို အခြေအနေဆိုးထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ အစွမ်းတွေပါ ဒီလောက်တောင် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားမိဘူး၊ ဂုဏ်ပြုပါတယ်" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ငါကပဲ နင့်ကို ဂုဏ်ပြုရမှာပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ချင်ဝူယန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ၎င်း သိလိုက်ရပေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ဝူယန်း... ငါ သတင်းအချို့ ကြားထားလို့ပါ၊ နင် ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အကြောင်းကို တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဝူယန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းခါလျက် "မသိပါဘူး အစ်ကို၊ အဲဒါက ဘာလဲဟင်" ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်ပြီး "ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဒါပေမဲ့ ငါက နင့်ကို အကောင်းဆုံး သိတဲ့သူပါ၊ နင် လိမ်ပြောလိုက်တိုင်း နင့်နားရွက်တွေ နီမြန်းသွားတတ်တာ အခုထိ မပျောက်သေးဘူးပဲ" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ချင်ဝူယန်းမှာ ထိတ်ခန့်သွားပြီး ၎င်း၏ နားရွက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် နီမြန်းနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဝူယန်း... နင် ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ၊ ငါက နင့်ကို ညီမအရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာကို နင်က ငါ့အပေါ် ဒီလို ကျေးဇူးဆပ်တာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်မူ ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အဆိပ်ကို စီရင်ခဲ့သူမှာ ချင်ဝူယန်းပင် ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း အခိုင်အမာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဝူယန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား... ကျွန်မရဲ့ ပါရမီက ငယ်ငယ်ကတည်းက အစ်ကို့ထက် မနိမ့်ကျခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မိန်းကလေး ဖြစ်နေလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့တင် မိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးက အစ်ကို့ဆီကိုပဲ ပုံအောပေးခဲ့ကြတာလေ၊ ဘယ်သူကမှ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်ကို မမေးခဲ့ကြဘူး" ဟု ချင်ဝူယန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်နှာမှာလည်း စုကုတ်ကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက ငါရခဲ့တဲ့ အရင်းအမြစ် တော်တော်များများကိုလည်း နင့်ကို ခွဲဝေပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချော့မော့ပြောဆို၏။</p> <p> </p> <p>"တော်စမ်း... ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့၊ ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို မယုံကြည်ခဲ့ကြဘူး၊ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ ချင်မိသားစုမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ရင်တောင် မရခဲ့ဘူး၊ သူတို့က အစ်ကို့ကိုပဲ ဂရုစိုက်ကြတာ၊ ချင်မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်က အစ်ကို့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်လို့ သူတို့က သတ်မှတ်ထားကြတာလေ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိရှေ့မှ ချင်ဝူယန်းကို ငေးကြည့်နေမိရင်း ယခု မြင်တွေ့နေရသူမှာ ယခင်က မိမိနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သည့် ညီမငယ်လေး မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်... အစ်ကို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ခဲ့တာ၊ ကျွန်မသာ ချင်မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာကို သူတို့ သိအောင် လုပ်ပြချင်ခဲ့တာ" ဟု ချင်ဝူယန်းက ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ရင်ပြင်ထက်တွင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ရုတ်ခြည်း ထွက်ပေါ်လာချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူယန်း... နင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး၊ သူတို့က နင့်ကို အထင်မကြီးရင်တောင် နင့်မှာ ငါ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာ ဆိုလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဝူယန်းကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလိုက်သော စကားများကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လွန်စွာပင် စိတ်ထိခိုက် နာကျင်ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဟား... အဲဒီလို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ မျက်နှာကြီးကို သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့သားပဲ၊ အစ်ကို့ အမေ သေဆုံးသွားတာကိုလည်း ကျွန်မ သိပြီးသား၊ အဲဒီ သတင်းကို ကြားရတုန်းကဆို ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာခဲ့သလဲ သိလား၊ အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကို့အဖေက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လုံး ကျွန်မကို ဖိနှိပ်ခဲ့ကြတာလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ဒီလို ပြန်ရုန်းထွက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ အစ်ကို အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ သိရတုန်းက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အာဃာတတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာ၊ အဲဒီတုန်းကတည်းက အစ်ကို့ကို ကျွန်မလက်နဲ့ကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်ခဲ့သင့်တာ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် "ချင်ဝူယန်း... တော်တော့၊ နင် ရူးနေပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ကျွန်မကို မြူနှင်းဂိုဏ်းက ရွေးချယ်လိုက်ပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ မီးလျှံဖီးနစ် ခန္ဓာကိုယ်  ကလည်း နိုးထလာခဲ့ပြီ၊ အခုဆိုရင် အစ်ကိုက ကျွန်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ အစ်ကို့ကို အသက်ရှင်လျက် ထားပေးထားမှာက အစ်ကို ကျွန်မကို မုန်းတီးပြီး ကြည့်နေရမယ့် အဖြစ်ကို မြင်ချင်လို့ပဲ၊ အဲဒီ ခံစားချက်က တကယ့်ကို ထူးကဲနေမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်ဝူယန်းသည် အကျယ်တဝံ့ ရယ်မောလိုက်ရာ ယခင်က လှပခဲ့သော မျက်နှာလေးမှာ ယခုအခါတွင်မူ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အနေဖြင့် အဝေးမှပင် အပူရှိန်ကို ခံစားနေရခြင်းမှာ ချင်ဝူယန်း၏ မီးလျှံဖီးနစ် ခန္ဓာကိုယ် နိုးထလာခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ အခြားသော တပည့်များ မရှိကြသဖြင့် မည်သူမျှ မြင်တွေ့ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ လူအများ၏ အမြင်တွင်မူ ချင်ဝူယန်းမှာ နတ်မိမယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ တင့်တယ်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"အား... တော်တော့"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ နောက်ကျောမှ လုယန့်ဓားကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပိကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကျောကိုပင် မတ်မတ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တောင်ထိပ်ရင်ပြင်ထက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ ခန့်ဟု ထင်ရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နှစ်ကာလများ ကုန်လွန်ခဲ့သော်ငြားလည်း ၎င်း၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ မည်သည့် အရေးအကြောင်းမျှ မရှိဘဲ နုပျိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်လှရာ မည်သူ့ကိုမျှ အနားမကပ်စေလိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးထံမှ လွန်စွာ ကြီးမားသော ဖိအားများ ဖြာထွက်နေစဉ်မှာပင် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပိနေသော ဖိအားများမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းလာရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာသခင်"</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လျှင်ပင် ချင်ဝူယန်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကြမ်းပြင်ထက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။ အေးစက်လှသော ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "ချစ်လှစွာသော တပည့်လေး... ထပါဦး၊ ဒီနေ့ ဆရာ နင့်ကို မြူနှင်းဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" ဟု ဆိုကာ ချင်ဝူယန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ ဖုမိုချိုး ရောက်နေတာကိုး၊ ကျွန်ုပ်ဘက်က ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ဖို့ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မက ဝူယန်းကို လာခေါ်တာပါ" ဟု ဖုမိုချိုးက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ချင်ဝူယန်းက ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဆိုမှတော့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကြွနိုင်ပါပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက အကောင်းဆုံးပေါ့" ဟု ဖုမိုချိုးက ဆိုကာ ချင်ဝူယန်းကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဓားရှည်ဖြင့် ချင်ဝူယန်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်ချေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save