Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">သုံးနှစ်တာကာလ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချင်ဝူယန်း... မင်းက ငါ့မိခင်ကို သတ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ငါတို့သားအမိကိုလည်း အဖန်တဖန် နှိပ်စက်စော်ကားခဲ့တယ်... ဒီအာဃာတကို ငါကိုယ်တိုင် လက်စားချေမယ်။ နောက်သုံးနှစ်အကြာ ချီဖုန်းချောက်ကမ်းပါးမှာ မင်းနဲ့ငါ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြမယ်... မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ယှဉ်ရဲရဲ့လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခံပြင်းဒေါသတကြီးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်တဲ့ ကောင်လဲ" ဖုမိုချိုးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်စွာ ဆိုရင်း လက်အမူအရာ တစ်ချက်ဖြင့်ပင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လွင့်စင်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် အကြည့်ကို မြှင့်တင်လျက် နောက်ထပ် စွမ်းအင်တစ်ခုကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသက်ကို အဆုံးစီရင်ရန် ကြံစည်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ထိုစွမ်းအင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်တားဆီးလိုက်၏။ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှ ကိုယ်ရံစွမ်းအင်များမှာ ကွယ်ပျောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ ဖုမိုချိုး... ဒီနေရာက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဖြစ်တယ်... ကျွန်ုပ်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို အခုလို သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ အတော့်ကို အကျိုးအကြောင်းမဲ့ရာ မကျဘူးလား" ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုမိုချိုးသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း "ဒီကောင်က ငါ့တပည့်ကို စွပ်စွဲပုတ်ခတ်ရဲတယ်... သေရမှာက သူ့အပြစ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဒုန်ဖန်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီကောင်ဟာ 'ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ' ရဲ့ အဆိပ်သင့်ခြင်းကို ခံထားရတာ... ငါ လက်မပါရင်တောင် သူ ရှင်ဖို့ တစ်နှစ်ပဲ ကျန်တော့တာပါ" ဟု ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချင်ဝူယန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားရ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပြီးပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုအဆိပ်ဆိုးမှာ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ဝူယန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ "ကောင်းပြီ ချင်ယွမ်ဖုန်း... နောက်သုံးနှစ်အကြာ ချီဖုန်းချောက်ကမ်းပါးမှာ မင်းနဲ့ငါ အသေအလဲ တိုက်ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ မင်း အသက်ရှင်နေဦးမယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် ဖုမိုချိုးသည် ချင်ဝူယန်းကို ဆွဲခေါ်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားယူ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ရ၏။ စောစောက စွမ်းအင်ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ယွမ်ဖုန်းရာ၊ မင်း ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲ" ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က မတတ်သာသည့် လေသံဖြင့် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီအာဃာတကို မချေဖျက်ဘဲ ကျွန်တော် လက်မလျှော့နိုင်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာ ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေကျုံ့ခြင်း ပညာရပ်ဖြင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ဆေးလုံးတစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းစေသော ဆေးလုံးဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်ရာ မကြာမီပင် ဒဏ်ရာများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုမိုချိုး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ကဲ့သို့ပင် အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်၏။ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ သက်သာလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ ဆက်မနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း "ဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲက 'ဂူ' အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားရမယ်... ပြီးရင်တော့ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာအောင် ကြိုးစားပြီး သုံးနှစ်ပြည့်တဲ့အခါ ချင်ဝူယန်းကို အနိုင်ယူပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှက်ရမှုတွေကို လက်စားချေရမှာပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ကြည်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲတဲ့ လမ်းခရီးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပြုသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြပါ့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... နောက်နှစ်လမှာ ဂိုဏ်းတွင်း ပြိုင်</p> <p>ပွဲရှိတယ်။ ငါတို့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေတင်မကဘဲ တခြားဂိုဏ်းက လူတွေလည်း လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ကြလိမ့်မယ်။ မင်းလည်း လာဖြစ်အောင် လာခဲ့ပါ" ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က မှာကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလျက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ချင်ဝူယန်း၏ ကိစ္စကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေနက်မြေဆီသို့ အပြေးသွားလေသည်။ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် ညီအစ်မတို့ကို မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့ရှိနေမည်နည်းဟု သူက စိုးရိမ်တသသ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို... ပြန်လာပြီလား"</p> <p>ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း မရှိသည်မှာ ငါးရက် ခြောက်ရက်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်ရာ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် လွမ်းဆွတ်နေကြရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ အိုင်ဖေးလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေး... မင်း ဒီကို ရောက်နေတာလား၊ ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှာမတွေ့တာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာအစ်ကို" အိုင်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ်ဆေးမြက်တွေ လာယူခိုင်းလို့ပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး" ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ မရှိသည့် အတောအတွင်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် မြေနက်မြေကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားကြပြီး သူဝယ်ထားသော မျိုးစေ့များကိုလည်း အကုန်စိုက်ပျိုးထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ဧက ရှစ်ဧကခန့်ရှိသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုလုံး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည့် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်မှာ ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကလည်း အလွန်ပေါများတာ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း နေချင်မိတယ်" ဟု အိုင်ဖေးက အားကျမုဒိတာပွားရင်း ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုင်ဖေး၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် "ညီလေးရာ... မင်း အချိန်မရွေး လာလို့ရပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>အိုင်ဖေးက လက်ကို ကာပြရင်း "ဒါတော့ မဖြစ်သေးပါဘူး အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးနဲ့ မတူဘူးလေ။ ကျွန်တော့်မှာက ကျင့်စဉ်သင်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်သေးတော့ ဂိုဏ်းမှာပဲ နေတာက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် 'ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်' ကို အားကိုး၍ မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း အိုင်ဖေးမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ အဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... မင်း အချိန်မရွေး လာလည်လို့ ရပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>အိုင်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်မှာ အလွန်ခိုင်မြဲလှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မပြုသော်လည်း သူက လာဖြစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ဂိုဏ်းက လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်စာရင်းကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး" ဟု ဆိုကာ အိုင်ဖေးက စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် လိုအပ်သည့် ဆေးမြက်အမျိုးအစားနှင့် အရေအတွက်များကို ဖော်ပြထားရာ "ချီစုစည်းခြင်းမြက် အပင်သုံးဆယ်၊ မီးလျှံဆေးရွက်ကြီး ဆယ်ပင်..." စသည်ဖြင့် ပါရှိသည်။</p> <p> </p> <p> ဆေးမြက် ဆယ်မျိုးခန့်ကို တစ်မျိုးလျှင် ဆယ်ပင်မှ အပင်သုံးဆယ်အထိ တောင်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ ဤပမာဏမှာ အသေးအမွှားမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤသို့ အလကားသက်သက် ပေးအပ်ရခြင်းအပေါ် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အတော်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် များနေရတာလဲ" ဟု သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အိုင်ဖေးက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် "စီနီယာအစ်ကို မသိသေးလို့ပါ။ ဒီနေရာက မြေနက်မြေ ဖြစ်တဲ့အတွက် အပင်တွေ ရှင်သန်ဖို့ ခက်ခဲတယ်ဆိုပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဂိုဏ်းချုပ် ဒီကိုရောက်လာတော့ အပင်တွေက အလွန်သန်စွမ်းနေတာကို မြင်သွားတယ်လေ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဆေးမြက်တစ်မျိုးရဲ့ ဈေးနှုန်းကို နှစ်ဆ တိုးလိုက်တာပဲ" ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ တရားလွန်တာပဲ... ငါ့ကို ဗြောင်ကျကျ နှိပ်စက်တာလား။ ဒီဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ကတော့ အတော်လေးကို စိတ်ပုပ်တဲ့လူပဲ" ဟု</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံကြိတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဖေးက ပုခုံးတွန့်ပြရင်း "တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်ပဲ ဂိုဏ်းချုပ်ကို အဲ့လို ပြောရဲတာပါ" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>မတတ်သာသည့်အဆုံး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စာရွက်ပါ ဆေးမြက်များကို ရှာဖွေကာ အိုင်ဖေးထံသို့ ပေးလိုက်ရတော့သည်။ ယင်းတို့ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း မရှိစဉ်က ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့က နတ်ရေစင်ကို အသုံးပြု၍ စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ နှမြောမှုမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သဘာဝ နတ်စမ်းရေဖြင့် စိုက်ပျိုးထားခြင်း မဟုတ်ပါက အပင်၏ ဂုဏ်သတ္တိများမှာ အလွန်အမင်း ထူးခြားနေမည် မဟုတ်သဖြင့် သူက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကာ မြိန်ရှက်ဖွယ်ရာ နေ့လယ်စာကို ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ထိုညီအစ်မနှစ်ဦးသည် မွေးမြူရေးခြံရှိ မှော်သားရဲများကို အသုံးချ၍ ဝမ်တောင်တန်းအတွင်းမှ တောကောင်များကိုပင် ဖမ်းဆီးခိုင်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ အတော်လေးပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက် အိုင်ဖေးသည် အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်ကာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝိုင်းအုံလျက် မေးခွန်းပေါင်းစုံကို မေးမြန်းကြတော့၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှဖြစ်သော မြောင်ယွီလန်၊ ရှာယောင်နှင့် ချင်ဝူယန်းတို့အကြောင်းကို အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီမိန်းမကတော့ တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ... ဖုန်းအစ်ကိုက သူ့အပေါ်မှာ အဲ့လောက်တောင် ကောင်းတာကို" ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save