Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၁၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကဦးနတ်ဝိညာဉ် ပျက်သုဉ်းခြင်း၊ တားမြစ်နယ်မြေ၏ အောက်ခြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>နီရဲသော လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်သည့် အမျိုးသမီးချီယင်သည် မထွက်ခွာမီတွင် ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန်နှင့် တိုက်ပွဲ၏ အမှတ်အသားများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အရည်အချင်းရှိသော လက်အောက်ခံ အရာရှိအချို့ကို ရွေးချယ်ကာ ချန်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် ဆန်းကြယ်ဂိတ်တံခါးကို ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် ‘အင်မော်တယ် အစီအရင်’ တစ်ခုကိုလည်း ချန်ထားခဲ့ပြီး အကယ်၍ ‘အင်မော်တယ် ဘုရင်နယ်ပယ်’ မှ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး စစ်သူကြီးတစ်ဦး ရောက်မလာသရွေ့ သာမန် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများမှာ ဤနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဤမျှ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော စစ်မြေပြင်သို့ လာရောက်လေ့ မရှိကြပေ။</p> <p>သူတော်စင်အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြသည်နှင့်အမျှ၊ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးမှာ ပြန်လည် ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော မြို့ပြများမှ ပြည်သူတို့သည် ကြီးမားသော ကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်နေကြပြီး ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးအတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံသွားသော ‘ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်’ ကို ကိုးကွယ်ရန်အတွက် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရွှေရုပ်တုများ ထုလုပ် ကိုးကွယ်ကြတော့သည်။</p> <p>အင်အားစုများစွာသည်လည်း ပြန်လည် ပြုပြင်ဖွဲ့စည်းကြပြီး မကြာမီ ကာလအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီး၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓါးဆရာသခင် နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ရှေးဟောင်းခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယခုအခါ လီဟောင် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည်လည်း ကောင်းကင်ဘုံရှိ သက်ရှိအားလုံးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်လိုကြပြီး မိမိတို့ တတ်နိုင်သည့်ဘက်မှ ပါဝင် ကူညီလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူတော်စင်အားလုံးမှာ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထွက်မသွားမီတွင် သူတော်စင်အားလုံးသည် ရှေးဟောင်းခန်းမ၌ သတင်းစကားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ကြပြီး ၎င်းမှာ သူတို့အားလုံး ‘အင်မော်တယ် နတ်ဘုရား’ များနောက်သို့ လိုက်ပါကာ အစစ်အမှန်နယ်မြေသို့ သွားရောက်ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသတင်းစကားနှင့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ရှေးဟောင်းခန်းမကို ကြည့်ရင်း ဓါးဆရာသခင်နှင့် အခြားသူများမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>လီဟောင် ပြောခဲ့သော အင်မော်တယ် နတ်ဘုရား အကူအညီများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့မှာ အလွန် နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံမှ သူတော်စင်များသည်လည်း အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားများ နောက်သို့ လိုက်ပါရန်အတွက် ဤနေရာရှိ အခြေခံ အုတ်မြစ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ အလွန် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဓါးဆရာသခင်နှင့် အခြားသူများမှာ သူတော်စင်များ၏ စွဲလမ်းမှုနှင့် အရေးတကြီး လိုလားမှုကို နားလည်နိုင်ပါသည်။ နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အသက်ရှင်လာပြီး အရာရာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက်၊ သူတော်စင်တစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်နိုင်သည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ‘အင်မော်တယ် နတ်ဘုရား’ နယ်မြေတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတော်စင်များစွာအတွက် ဆက်လက် ကျင့်ကြံရန်နှင့် ကြိုးစားရန် တစ်ခုတည်းသော တွန်းအားလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါတို့ ရောက်လာတာ နောက်ကျသွားပြီ”</p> <p>မြေခွေးသခင်မသည် အင်မော်တယ် တံခါးရှိ အက်ကွဲကြောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားကာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဓါးဆရာသခင်သည် လီဟောင်နှင့် သူမကြားရှိ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို သိထားသဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း စောစော မရောက်လာခဲ့လို့ နောင်တရနေတာလား။ မဟုတ်ရင် မင်းလည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားလို့ ရတာပေါ့”</p> <p>မြေခွေးသခင်မမှာ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သွားတာ၊ မသွားတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နောင်မှာ အခွင့်အရေးတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။ ငါတို့က မဟာသူတော်စင်တောင် မဖြစ်သေးဘူးလေ။ အစစ်အမှန်နယ်မြေကလည်း ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အရမ်းကို အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်။ ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေရတာက ပိုကောင်းပါတယ်”</p> <p>“မင်းရဲ့ စကားတွေက သူ့ရဲ့ သဘာဝနဲ့ အနည်းငယ် တူနေသလိုပဲ”</p> <p>ဓါးဆရာသခင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မြေခွေးသခင်မမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် မှေးမှိန်သွားကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလောကကြီးက တကယ်ကို မတရားဘူး။ အဲဒီ ပြဿနာရှာတဲ့ လူတွေက ဘာမှ မကူညီခဲ့ကြဘဲနဲ့ အခုတော့ အင်မော်တယ် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ ရှိနေကြတယ်။ သူကတော့... အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်ကောင်း မဆန်ဘဲ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ အရာရာကို ပေးဆပ်ပြီး သေသွားခဲ့ရတယ်။ အင်မော်တယ် နတ်ဘုရား ဖြစ်မယ့် လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ ဘယ်လို တည်ရှိမှုမျိုးတွေကများ ရပ်တည်နေကြတာလဲ”</p> <p>“လူတိုင်းက ဂုဏ်သတင်းကို ရှာဖွေကြတာပဲ။ မိသားစု အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သားသမီး ရယူတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါဟာ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ နာမည်ကို မမေ့ဘဲ ကိုးကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>“ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေကို အကောင်အထည် ဖော်ကြတာလည်း နာမည်ကျော်ကြားဖို့၊ ပင်လယ်ရပ်ခြားအထိ ဂုဏ်သတင်း မွှေးပျံ့ဖို့နဲ့ အားလုံးရဲ့ လေးစားမှုကို ခံရဖို့အတွက်ပါပဲ”</p> <p>“ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီး သူတော်စင် ဖြစ်လာတာ၊ သူတော်စင် လမ်းစဉ်ကို ကျော်လွန်ဖို့ ကြိုးစားတာတွေကလည်း ဂုဏ်သတင်းအတွက်ပါပဲ။ မျိုးဆက်ပေါင်း တစ်ထောင်အထိ နာမည်ကျန်ရစ်ဖို့၊ ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်များများရဖို့နဲ့ တပည့်တပန်းတွေ ကမ္ဘာအနှံ့ ရှိဖို့အတွက်ပါပဲ”</p> <p>ဓါးဆရာသခင်က ညင်သာစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတော်စင်တွေဖြစ်ဖြစ်၊ အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားတွေဖြစ်ဖြစ်... ဒီကမ္ဘာမှာ မျိုးဆက်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြာသွားရင်တောင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ မေ့သွားကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်က ဂုဏ်သတင်းကို မရှာဖွေပေမယ့် သူ့ရဲ့ နာမည်ကတော့ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးမှာ ထာဝရ ကျော်ကြားနေပြီး မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်း သွားကြလိမ့်မယ်”</p> <p>မြေခွေးသခင်မမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အင်မော်တယ်ကျွန်းမှ အခြားသော ကျွန်းသခင်များ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဤမျှအထိ ကျင့်ကြံလာခဲ့ကြပြီးနောက် သူတော်စင်များပင်လျှင် ‘ဂုဏ်သတင်း’ ဟူသော မက်လုံးမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ကြပေ။</p> <p>“နာမည်ကျန်ရစ်ခဲ့တာက... သူ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်မှာမို့လို့လဲ”</p> <p>မြေခွေးသခင်မ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သေမျိုးလောကတွင် ရှိစဉ်က ထိုလူငယ်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခိုနားကာ ဆောင်းရာသီ၏ နှင်းကျနေပုံကို အတူကြည့်ခဲ့ကြသည့် မြေခွေးဖြူလေး၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က အခြားသော ရွယ်တူလူငယ်များမှာ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အောင်မြင်မှုအတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံနေကြချိန်တွင်၊ သူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓါးဆရာသခင်မှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ‘သေဆုံးပြီးနောက် ရရှိလာသော နာမည်ကောင်းက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ’ သူကိုယ်တိုင်လည်း မဖြေနိုင်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရှိနေနိုင်သော်လည်း၊ ထိုလူငယ်မှာလည်း အလားတူပင် တွေးတောခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာရန်သာ မျှော်လင့်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ သိနေသည်။</p> <p>“အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားတွေ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး ကျူးကျော်မှုတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ အင်မော်တယ် တံခါးအပြင်ဘက်က နတ်ဆိုးတွေကိုလည်း ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ ထင်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ ခဏလောက် အသက်ရှူ ချောင်သွားတာပေါ့”</p> <p>မြေခွေးသခင်မက စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဓါးဆရာသခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေများကြားတွင် ပွင့်လန်းလာသော ပန်းများကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာလည်း လွတ်လပ်မှု တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါ ဟောင်ထျန်းရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို သွားကြည့်ဦးမယ်”</p> <p>ဓါးဆရာသခင်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် အင်မော်တယ် တံခါးကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “အကယ်၍ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေ ထပ်ပြီး ကျူးကျော်လာရင် ငါတို့ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးထဲက အင်မော်တယ် ရတနာတွေကို ရွှေ့ပြောင်းထားဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာကိုပေါ့၊ ဘေးဒုက္ခကနေ ရှောင်ရှားဖို့ လိုကောင်း လိုပါလိမ့်မယ်”</p> <p>မြေခွေးသခင်မက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။ ငါ့ရဲ့ အမြီးအမွေးတစ်ချို့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်။ အကယ်၍ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရောက်လာရင် ချက်ချင်း သိနိုင်မှာပါ”</p> <p>“သူတော်စင်တွေပဲ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တာက နှမြောစရာပဲ။ ငါ ဓားဘိုးဘေး မြင့်မြတ်နယ်မြေက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတွေကို ရှေးဟောင်းခန်းမ အပြင်ဘက်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စောင့်ကြပ်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်မယ်”</p> <p>ဓါးဆရာသခင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အစီအစဉ်များ ချမှတ်ပြီးနောက် သူတို့သည် ထျန်းယွမ် လောကငယ်သို့ အတူတူ သွားရောက်ကြသည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် ‘စစ်မှန်သောအင်မော်တယ်’ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး၏ အသားများနှင့် လီဟောင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ယခင် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင် သည် ထိုနေရာသို့ ကြိုတင် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် လီဟောင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရင်း... လောကဦးနတ်ဝိညာဉ်၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့သဖြင့် ရုပ်ခန္ဓာ၏ ဖိအားမှာ မည်သို့မျှ ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိဘဲ အားကောင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အိပ်ပျော်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အလွန် ပြည့်စုံပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ပန်းပုဆရာက ထုလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>လီဟောင်၏ ရုပ်အလောင်း ဘေးပတ်လည်တွင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားကြည်ညိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်သည် အံ့မခန်း လှပသော ရုပ်ခန္ဓာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းစိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး သစ္စာမဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ပါရမီရှင်များကို မနာလိုဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ယခုမူ မနာလိုစိတ်မှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကပင် ဤအခြေအနေကို မည်သို့ ခံစားနိုင်မည်နည်း။</p> <p>သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘေးပတ်လည်ရှိ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းများကို ထွက်ခွာသွားစေလိုက်သည်။ သူသည် မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ဦးအနေဖြင့် လီဟောင်နှင့်အတူ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်ကာ စကားပြောလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ‘မိုးမြေဟင်းလင်းပြင်’ ထဲတွင် ချက်လုပ်ထားသော အရက်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ လီဟောင်အတွက် တစ်ခွက် ငဲ့ပေးကာ သူ့အတွက်လည်း တစ်ခွက် ငဲ့လိုက်သည်။ အရက်နံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသကဲ့သို့ စတင် ပြောလိုက်တော့သည်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save