Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ခန္ဓာကိုယ်က ရတနာ (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မျက်ရည်များအား စုဆောင်းရန် အတွက် ကြောင်နက်လေးသည် ကြာပန်းလေးကို နှစ်ချက် သုံးချက်ခန့် ဆွဲဆိတ်လိုက်လေရာ မျက်ရည်များမှာ ရေပိုက် ခေါင်းပွင့်သွားသကဲ့သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မျက်ရည်များအား ပုလင်းငယ် တစ်ခုထဲတွင် စုဆောင်းလိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ ကျွင်းရှန်နှင့် ကျွင်းချင်းတို့ အတွက် အထူး ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမကိုယ်တိုင် မသန်မာလာမ ီအချိန်အထိ လင်းစံအိမ်တော်၏ လုံခြုံရေးမှာ ထိုနှစ်ဦး၏ ပုခုံးပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။ အလွန်အမင်း ငိုကြွေး ပြီးနောက် မောပန်းနွမ်းနယ် သွားသော ကြာပန်းလေးမှာ မထင်မရှား လက်စွပ်လေး အဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားခဲ့ကာ သူမ၏ လက်ချောင်း ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ကပ်ပါ သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ရိတ်သိမ်းမှု အနည်းငယ် ရရှိပြီးနောက် ကျွင်းဝူရှဲ့သည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။ မိုးသောက် အလင်းရောင် ရောက်သည်နှင့် သူမသည် ကျွင်းရှန်အား သွားရောက် ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ကျွင်းရှန်မှာ ချစ်လှစွာသော မြေးမလေးမှ သူ့အား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရှာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားရတော့သည်။ သူမ ဒဏ်ရာရစဉ်ကတည်းမှ စ၍ သူမနှင့် အတူရှိစေရန် အခွင့်အရေး ရှားပါးခဲ့ကာ သူမနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားတိုင်း သူမသည် တိတ်ဆိတ်ကာ လူအများနှင့် ဝေးကွာနေသဖြင့် သူ့မှာ ရင်ထုမနာ ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝူရှဲ့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ လာ မြန်မြန် ထိုင်ဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းရှန်သည် သူမအား အနီးဆုံး ထိုင်ခုံသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ ကျွင်းဝူရှဲ့သည် သူမ၏ မျိုးဆက်တွင် တစ်ဦးတည်းသော မြေးမလေး ဖြစ်သည့် အပြင် ကျွင်းချင်းမှာလည်း မသန်စွမ်း ဖြစ်နေသဖြင့် သားသမီးရရန် မသေချာသောကြောင့် သူမကိုသာ ရတနာတစ်ခုလို တန်ဖိုးထားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် အဘိုးအသစ် ဖြစ်လာသူနှင့် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘိုး သမီး အဘိုးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                         သူမမှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်လေသည်။ သူမ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော စကားကြောင့် ကျွင်းရှန်၏ ရင်မှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများအား သူမ ကြားသွားလေသလား သူမသိချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြောလေ မြေးလေး ဘာပဲလိုချင်လိုချင် ပြောသာပြော အဘိုး တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု သူ နွေးထွေးစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။ ကျွင်းဝူရှဲ့သည် လည်ချောင်းအား တစ်ချက် ရှင်းလိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးသော 'မိသားစု' ဆန်သည့် တရားဝင် စကားပြောဆိုမှု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သမီးမှာ စာချုပ်ဝိညာဉ် မရှိဘူးဆိုတာ အဘိုး သိပြီးသားပါ သမီး ကျင့်စဉ်တွေ မလေ့ကျင့်နိုင်ဘူးဆိုတာလည်း သိပါတယ် ဒါကြောင့် သမီး အခန်းထဲမှာ နားနေတုန်း ဆေးကျမ်းအချို့ကို ဖတ်ကြည့်နေခဲ့တယ် သမီးရဲ့ စာရေး စွမ်းရည်ကလည်း မဆိုးလှဘူး ဆိုတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မကျင့်ကြံနိုင်ပေမဲ့ ဆေးပညာကို လေ့လာချင်တယ် အဘိုး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမအား အံ့ဩမှင်တက်စွာဖြင့် သူ ကြည့်နေလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                         ‘သူ သူက တကယ်ပဲ ဒီလို အသိတရားရှိတဲ့ စကားမျိုး ပြောလာတာလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မြေးမလေးအား ချစ်သော်လည်း ပြဿနာရှာခြင်း မှလွဲ၍ အခြားသော အရည်အချင်း မရှိကြောင်း သူသိထားသဖြင့် ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ကျွင်းရှန် ငြိမ်ကျသွားသည်အား မြင်သောအခါ ကျွင်းဝူရှဲ့မှ ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "လင်းစံအိမ်တော်က အရင်လို အေးချမ်း မနေတော့ဘူးမလား သမီး ဒဏ်ရာ ရပြီးတဲ့နောက် အများကြီး စဉ်းစားမိသွားတယ် သမီးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့တော့ သမီး တကယ်ကို ပြောင်းလဲချင်တာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းရှန်သည်မည်သည်ကိုမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမိတော့သည်။ လင်းစံအိမ်တော်၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ။ မော့ရွှမ်ဖေး ကိုယ်တိုင်မှ စေ့စပ်မှုအား လာဖျက်ခြင်းသည် သူတို့၏ အခြေအနေ မတည်ငြိမ်တော့ကြောင်း ပြသနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမအား မည်သည်ကိုမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save