Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃) </h2> <h2 style="text-align: center;">အဆိပ် (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ခြံနောက်ဖေးရှိ ကြာကန်ဘေးတွင် အစေခံတစ်ဦးသည် ကျွင်းချင်း၏ ဝှီးချဲအား တွန်းပေးလျက် ရှိလေသည်။ ကန်အတွင်း၌ ကြာပန်းများ အစီအရီ ပွင့်လန်းနေသော်လည်း ကျွင်းချင်းမှာမူ ထိုအလှအပများအား ခံစားနိုင်မည့် စိတ်အခြေအနေတွင် ရှိမနေချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုစဉ် တစ်ဖက်မှ ခပ်ဖွဖွ ခြေသံလေးများအား ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျွင်းချင်းသည် ဝှီးချဲအား ထိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေရာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းနေသည့် ကျွင်းဝူရှဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပြလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>" ကလေးမ နောက်ဆုံးတော့လည်း မင်း အပြင်ထွက်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းချင်းမှ စနောက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ကျွင်းရှန်းသည် သူမအား ဆေးပညာ သင်ယူခွင့် ပေးလိုက်ချိန် ကတည်းမှစ၍ ကျွင်းဝူရှဲ့သည် ဆေးခန်းအဆောင် အတွင်း၌သာ အောင်းနေတတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းဝူရှဲ့သည် သူမအား ကြင်နာစွာ ပြုံးကြည့်နေသည့် ဦးလေးဖြစ်သူအား ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သူမသည် ထူးခြားသော ကြာစေ့နှင့် သူ၏ မျက်ရည်စက်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အား ပြုပြင်ထားသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိသေးသော်လည်း ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ပေါ့ပါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအား မျက်မြင် မတွေ့ရပါမူ ငါးလှမ်း အကွာအဝေး အတွင်း ရှိနေလျှင်ပင် မည်သူမျှ သတိထားမိနိုင်စရာ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သို့သော် ယခုမူ သူမသည် ကျယ်ပြောလှသည့် နောက်ဖေးခြံထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ကျောခိုင်းထားသည့် ဦးလေးဖြစ်သူမှ သူမမှန်း ချက်ချင်း သိနေသည်မှာ သူ၏ အကြားအာရုံ မည်မျှ ထက်မြက်သည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေးရဲ့ ခြေထောက်တွေက စစ်မြေပြင်မှာ ဒဏ်ရာရခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းဝူရှဲ့သည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများအား ပြန်လည် ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ဤဦးလေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များစွာ မတွေ့ရချေ။ သူမ မှတ်မိသလောက်တွင် ကျွင်းချင်းသည် အမြဲတမ်း ဝှီးချဲပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများ အကြောင်းကိုလည်း တစ်ခါမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးချေ။ မိသားစု စားပွဲ တစ်ခုတွင်သာ စစ်မြေပြင်၌ ဒဏ်ရာရခဲ့ကြောင်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောခဲ့ဖူးခြင်းသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းချင်းမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက သာမန်ဒဏ်ရာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းဝူရှဲ့မှ ဆက်မေးလိုက်လေသည်။ သာမန် စစ်မြေပြင်၌ ရရှိသည့် ဒဏ်ရာများဆိုလျှင် လင်းစံအိမ်တော်၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ထိပ်တန်း သမားတော်များအား ဖိတ်ခေါ်၍ ကုသနိုင်မည်မှာ သေချာသလောက် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျစဉ်တွင် ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး အရိုးများပင် ကျိုးကြေခဲ့သော်လည်း တစ်လအတွင်း ပြန်လည် လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာမှာ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခု ကြာသည်အထိ လမ်းမလျှောက်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ဒဏ်ရာ မဟုတ်နိုင်ဟု သူမ တွက်ဆမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက အဆိပ်မိတာပါ ရန်သူက ဦးလေးရဲ့ ကျောကုန်းကို အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့အထိ အဆိပ်လူးမြှားနဲ့ လုပ်ကြံခဲ့တာ မင်းရဲ့ အဖိုးသာ မရှိရင် ဦးလေး အခုလို မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး အဖိုးက 'ချင်းယွမ်' ဂိုဏ်းချုပ်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ဦးလေးကို ကုသပေးခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူသည် ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသည့် လေသံဖြင့် ပြောရင်း သူ၏ ဝတ်ရုံစအား အသာလှန်၍ ကြောက်မက် ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်ကြီးအား ပြသလိုက်လေသည်။ ဒဏ်ရာမှာ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမာရွတ် တစ်ဝိုက်တွင် ပန်းခရမ်းရင့်ရောင် သန်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချင်းယွမ်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းအဖိုးက ဦးလေးကို ကယ်ဖို့အတွက် ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖိုးတန် အမွေအနှစ်နဲ့ လဲလှယ်ခဲ့ရတာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းချင်းမှ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှ ပိုင်ယွမ်ရှန်းနှင့် ကျွင်းဝူရှဲ့တို့ကြားရှိ ရန်ငြိုးအား သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ယခင်တွင် ကျွင်းဝူရှဲ့ ဆေးပညာသင် ယူလိုကြောင်း ပြောစဉ်တွင် ကျွင်းရှန်းသည် သူမအား ဆေးပညာ၏လောက၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်သော ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် နာမည်စာရင်း သွင်းရန် အကြံပေးချင်ခဲ့သည့်တိုင် ပြန်လည် စဉ်းစားမိလိုက်ချိန်တွင် ကံမကောင်းစွာဖြင့် မော့ရွှမ်ဖေးနှင့် ပိုင်ယွမ်ရှန်းတို့၏ ပတ်သက်မှုကြောင့် ထိုအစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြယ်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေးရဲ့ ခြေထောက်ကို ကျွန်မ ကြည့်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျွင်းဝူရှဲ့သည် ထိုဖောက်ပြန်သူ နှစ်ဦးအကြောင်းအား အာရုံထဲပင် မထည့်ဘဲ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူသည် လိုလိုလားလားပင် ဘောင်းဘီစအား မတင်ပေးလိုက်လေသည်။ ကျွင်းချင်း၏ ခြေထောက်များမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သွယ်လျနေခဲ့လေသည်။ အကယ်၍ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပါက ဤခြေထောက်များသည် အလွန် သန်မာထွားကြိုင်းမည်မှာ သေချာလှသည်။ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော်ကြာ ကြွက်သားများအား အသုံးမပြုခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါတွင် ခြေထောက်များမှာ သေးသိမ်လျှက် အပေါ်ပိုင်း ကိုယ်လုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မမျှမတ ဖြစ်နေရရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save