Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၀၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟူ”</p> <p>ချန်ကျဲ့သည် ရှောင်ဟူကို ဆက်မပြောစေရန် တမင်ဟန့်တားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ လျိုလောင်ကွေ့မှ ချန်ကျဲ့ကိုကြည့်၍ ပြောသည်။</p> <p>“ဟေး ကျိုစစ်၊ ရှောင်ဟူကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အဆင်ပြေပါတယ်။ နန်ပါးထျန်းဘက်က အဆင်အခြင်မဲ့ပြုမူရဲရင် ငါတို့လည်း သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ ဘယ်လိုမှမဖြစ်တော့ရင် စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆီ သွားပြီး သူ့ကို စွဲချက်တင်မယ်”</p> <p>ထိုအခါ ချန်ကျဲ့သည် ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ယူကာ လျိုလောင်ကွေ့ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ထည့်ပေးရင်း ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်လျို ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ၊ လက်ဖက်ရည်သုံးဆောင်ပါဦး။ သင်္ဘောမထွက်ရတာက ခေါင်းဆောင်လျိုကို အများကြီးထိခိုက်နစ်နာစေမှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်။ အကယ်၍ ချောင်ကုန်သည်အဖွဲ့မှာ တကယ်ပဲ ငွေကြေးအကျပ်အတည်းဖြစ်လာရင် ကျွန်တော် ငွေချေးပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်ပါးထျန်းကို စွဲချက်တင်ဖို့ကတော့ ကျွန်တော် ပါဝင်မပေးနိုင်မှာ စိုးမိပါတယ်”</p> <p>“ဘာလို့လဲ”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် ချန်ကျဲ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေ၏။</p> <p>ချန်ကျဲ့ ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက်မှ ပြောသည်။</p> <p>“အကြောင်းအရင်းနှစ်ခုရှိတယ်။ တစ်အချက် နန်ပါးထျန်းက ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ကျားဖြူခန်းမက သူ့ရဲ့အခွဲတစ်ခုပဲ။ ရာထူးအရဆို ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားပဲ။ လက်အောက်ငယ်သားက အထက်လူကြီးကို စွဲချက်တင်တဲ့အကြောင်း အပြင်လူတွေ နားထဲ ရောက်သွားရင် ကျုပ်ချန်ကျိုစစ်က အထက်အောက်အစဉ်အဆက်ဆိုတာကို နားမလည်တဲ့ စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတဲ့လူလို့ သမုတ်ကြလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဒါက…”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် ပြောစရာစကားရှာမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ကာ ပြောလာ၏။</p> <p>“ကျိုစစ် မင်း ဒါက တုံးအအ ပြုမူနေတာပဲ။ နန်ပါးထျန်းက မင်းကို သေစေချင်နေတာကို မင်းက အထက်အောက်အစဉ်အဆက်တွေ ဘာတွေကို ဂရုစိုက်နေရသေးလား။ မင်းဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အတွေးအခေါ် ခေတ်နောက်ကျရတာလဲ”</p> <p>ချန်ကျဲ့သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်ကတော့ ချန်ကျိုစစ်က မရိုးသားမဖြောင့်မတ်တဲ့သူဆိုတာထက် နန်ပါးထျန်းက အကြင်နာတရားကင်းမဲ့ရက်စက်တဲ့သူဆိုတာကိုပဲ ပိုနှစ်ခြိုက်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်လျိုအနေနဲ့ နားလည်ပေးဖို့  မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>ထိုအခါ လျိုလောင်ကွေ့သည် ချန်ကျဲ့ကိုကြည့်ကာ ခြေဆောင့်ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“မင်းက အရမ်းဖြောင့်မတ်လွန်းနေတယ်။ မင်းဒီလိုလုပ်နေတာ အနိုင်ကျင့်ခံရရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်”</p> <p>ချန်ကျဲ့သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ငါကတော့ မင်းလိုဖြောင့်မတ်မှုမျိုး ရှိမနေဘူး ကျိုစစ်။ နန်ပါးထျန်းက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ရင် ငါကတော့ သခင်ကြီးယဲ့လုဆီ သွားပြီး စွဲချက်တင်မှာပဲ”</p> <p>ထိုစကားအဆုံး၌ ချန်ကျဲ့သည် လျိုလောင်ကွေ့နှင့် ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟူသည် မြင်ကွင်းအစအဆုံးကို ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် လျိုလောင်ကွေ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်သား ကျိုစစ်။ မင်းပြောတော့ နန်ပါးထျန်းကို စွဲချက်မတင်နိုင်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းနှစ်ခုရှိတယ်ဆို။ ဒီအချက်ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်က ဘာလဲ”</p> <p>ချန်ကျဲ့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောသည်။</p> <p>“တွန်းကန်အား မရှိလို့”</p> <p>“တွန်းကန်အားတဲ့လား”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့မှ မေးသည်။</p> <p>ချန်ကျဲ့ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ နန်ပါးထျန်း အခုလုပ်နေတာတွေက သခင်ကြီးယဲ့လုရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ လုပ်ဆောင်နေတာပါ။ သခင်ကြီးယဲ့လုရဲ့တံဆိပ်ပြားနဲ့ လုပ်ဆောင်နေတာဖြစ်ပြီး သူ့နောက်မှာ သခင်ကြီးယဲ့လုရှိနေပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်လျို သူ့ကို စွဲချက်တင်မယ်ဆိုရင် ခေါင်းဆောင်လျိုက ဘယ်သူ့ကို အားကိုးအားထားပြုနိုင်မှာပါလဲ”</p> <p>“ငါ သူ့ကို ငါ့တို့သင်္ဘောဆိပ်ကို ပိတ်တဲ့အတွက် ချောင်ကုန်သည်အဖွဲ့သားထောင်ချီကို ငတ်မွတ်စေမှုနဲ့ စွဲချက်တင်မယ်”</p> <p>ချန်ကျဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“အဲဒါဆို သခင်ကြီးယဲ့လုက အခုက မိန်ဂိုဏ်းကို ဖမ်းဆီးရမယ့် အရေးကြီးအချိန်မို့လို့ နန်ပါးထျန်းက သူ့အမိန့်ကို လိုက်နာလုပ်ဆောင်နေတာပါလို့ ပြောလိမ့်မယ်။ သခင်ကြီးယဲ့လုက ခေါင်းဆောင်လျိုအနေနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ထားမှာပဲ။ အဲဒါကြေင့် ခေါင်းဆောင်လျိုက ပူးပေါင်းပေးမှာလား မပေးဘူးလား”</p> <p>“ငါ”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် ဘာမျှမပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ချန်ကျဲ့ကိုကြည့်၍ ပြောသည်။</p> <p>“အဲဒီတော့ ငါက ငါ့အဖွဲ့သားညီနောင်တွေ ငတ်မွတ်သေကြေကုန်တာကို ဒီတိုင်းထိုင်ကြည့်နေရမှာလား”</p> <p>ထိုအခါ ချန်ကျဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်လျိုရဲ့ သင်္ဘောဆိပ်တွေပဲ အပိတ်ခံထားရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချောင်ကုန်သည်အဖွဲ့၊ ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့ ကျားဖြူခန်းမ အကုန်လုံး အပိတ်ခံထားရတာပါ။ ဒီအထဲမှာမှ ချောင်ကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့ ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့က ကုန်သည်အဖွဲ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ သံသတ္တုတွင်းလုပ်ငန်းကို ရပ်နားထားရတာပါ။ အဲဒီတော့ မှီခိုအားထားနိုင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးနဲ့ ဆားလုပ်ငန်းပဲ”</p> <p>“ဆားလုပ်ငန်းအကြောင်းကိုတော့ ထားလိုက်ရအောင်။ အဲဒီက ဝေစုတွေက ဘာမှ သိပ်မပြောင်းလဲဘူး၊ တစ်လကို ငွေတုံးထောင်ဂဏန်းဝင်ရုံလေးပဲ။ အဲဒီတော့ ကုန်သည်အဖွဲ့တွေရဲ့ အသုံးစရိတ်တွေကို ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးအပေါ် အဓိက အားထားကြရတယ်”</p> <p>ချန်ကျဲ့ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“နန်ပါးထျန်းက မုလန်လူမျိုးတွေကို ထာရာမိသားစုရဲ့အုတ်ဂူတွေကို တူးဖော်မိတဲ့အတွက် လျော်ကြေးငွေအဖြစ် ငွေတုံးနှစ်သောင်းပေးဖို့ ကတိပေးထားတယ်။ အဲဒီ ကွာဟသွားမယ့် ငွေတုံးနှစ်သောင်းကို နန်ပါးထျန်းက ဘယ်လိုပြန်ဖြည့်မှာလဲ”</p> <p>“ဟမ်”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် အာရုံစိုက်နားထောင်နေ၏။ ချန်ကျဲ့ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“အဲဒီတော့ နန်ပါးထျန်းက ငွေပြန်ဖြည့်ဖို့ အသည်းအသန်လိုအပ်နေတယ်။ အဲဒီငွေတွေကို သူ ဘယ်က ရမလဲ”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။</p> <p>“မင်းဆိုလိုတာက..”</p> <p>ချန်ကျဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဘာမှမပြောခဲ့ပါဘူး”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် လက်သီးယှက်အရိုအသေပြု၍ ပြောလာသည်။</p> <p>“ငါနားလည်ပြီ။ ဟားဟား ကျိုစစ် မင်းက တကယ် ထက်မြက်တာပဲ။ မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် နန်ပါးထျန်းက ဒီလိုအခြေအနေအထိ ရောက်နေတာကို ငါတွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလှည့်စားခံလိုက်ရတော့မလို့ပဲ”</p> <p>ချန်ကျဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်လျို ကျွန်တော် တကယ် ဘာမှမပြောခဲ့ပါဘူး”</p> <p>“နားလည်ပြီ နားလည်ပြီ။ ဒါက မင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ နန်ပါးထျန်းနဲ့ ငါနဲ့ကြားက ကိစ္စပါ။ ငါ သူ့ကို လုံးဝ အလွတ်မပေးဘူး။ သူက ညစ်ပြီး ကစားချင်မှတော့ ငါလည်း သူ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>ချန်ကျဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟား အဲဒီလိုဆိုမှတော့ အစ်ကိုကြီးလျိုအနေနဲ့ ကျွန်တော့်နဲ့အတူ အဖော်ပြုပြီး လက်ဖက်ရည်သုံးဆောင်ပေးပါဦးလား”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ဒါပေါ့  ဒါပေါ့။ ဒီလက်ဖက်ရည်အရသာက တကယ်သောက်ကောင်းတယ်ကွ”</p> <p>ချန်ကျဲ့မှ မေးသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်လျို ပြန်တဲ့အခါ ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက် ထုပ်ပိုးထည့်ပေးလိုက်ရမလား”</p> <p>“ကောင်းတာပေါ့။ ကျိုစစ်ရဲ့အိမ်တော်က လက်ဖက်ရွက်က တကယ်မှော်ဆန်တယ်— လူကို ဥာဏ်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်လေ ဟားဟား”</p> <p>လျိုလောင့်ကွေ့မှ ပြောသည်။</p> <p>ချန်ကျဲ့လည်း အတူရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟား…”</p> <p>နှစ်ဦးသား ရယ်မောနေကြစဉ် အပြင်ဘက်မှ အလောတကြီးခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>စစ်ရှီး အလျင်စလို ရောက်လာပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ခန်းမအရှင်သခင် မကောင်းတော့ဘူး။ ခေါင်းဆောင်နန်က လူခုနစ်ရာ၊ရှစ်ရာလောက်ကို ဦးဆောင်လာပြီး ကျားဖြူခန်းမကို ဝိုင်းထားတယ်”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ထိုသတင်းစကားတွင် ချန်ကျဲ့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုင်ထားသည့် လက်မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေး၏။</p> <p>“နန်ပါးထျန်း ရူးသွားပြီလား။ သူက ဘာကိစ္စ မင်းရဲ့ကျားဖြူခန်းမကို ဝိုင်းထားရတာလဲ ကျိုစစ်။  သူ တစ်ခုခုကြံစည်နေတာများလား”</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည် စစ်ရှီးအား မေးခွန်းထုတ်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ စစ်ရှီးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက် ပြောပြရန် အခက်တွေ့နေလေသည်။ ထိုအခါ ချန်ကျဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဘာမှဖုံးကွယ်ဖို့မလိုဘူး။  အစ်ကိုကြီးလျိုက ငါ့အစ်ကိုလိုပဲ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြောလို့ရတယ်။ မပြောနိုင်တဲ့အရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ကျားဖြူခန်းမက ခေါင်းဆောင်လျိုအပေါ် လျို့ဝှက်ချက်မထားဘူး”</p> <p>စစ်ရှီးမှ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ခန်းမအရှင်သခင်။ ခေါင်းဆောင်ခေါ်လာတဲ့အဖွဲ့သားတွေက ကျားဖြူခန်းမကို နင်းခြေပြီး သခင်မကို ကယ်တင်မယ်လို့ အော်ဟစ်နေကြပါတယ်”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ချန်ကျဲ့၏မျက်ခုံးများ ပို၍တွန့်ချိုးသွား၏။</p> <p>“ကျားဖြူခန်းမကို နင်းခြေမယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါနားလည်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မကို ကယ်တင်မယ်ဆိုတာက ဘာကြီးလဲ။ နန်ပါးထျန်းရဲ့ဇနီး ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့သခင်မက ကျားဖြူခန်းမမှာ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနေမှာလဲ”</p> <p>ချန်ကျဲ့၏စကားသံမှာ  သံသယအပြည့်ဖြင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>လျိုလောင်ကွေ့သည်လည်း စစ်ရှီးကို ထူးဆန်းစွာကြည့်လျက် မေးသည်။</p> <p>“မင်း နားကြားမှားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>စစ်ရှီးမှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“တခြားအရာတွေကို နားကြားမှားကောင်း မှားနိုင်ပေမဲ့ ဒါကတော့ မမှားပါဘူး။ အပြင်ကလူတွေက သူတို့ရဲ့သခင်မက ခန်းမအရှင်သခင်ရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီး ကျားဖြူခန်းမကို ခေါ်ဆောင်သွားခံရတယ်လို့ ပြောနေကြပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save