Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၀၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ချွေ့ကျူသည် တံမြက်လှည်းဖို့ အိမ်တော်အပြင်သို့ နှင်ထုတ်မခံခဲ့ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမသည် အိမ်တော်အစေခံဦးစီးမှူးရာထူးသို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ စူးယွင်းကျင်းမှ အစေခံများကို ကိုင်တွယ်သည့်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။</p> <p>စေတနာနှင့် အကြင်နာတရားရှိခြင်းပင်။</p> <p>ချွေ့ကျူသည် စူးယွင်ကျင်း၏အခန်းသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့လိုက်သည် ထိုစဉ် စူးယွင်ကျင်းသည် ကျောင်းသားများ၏ စာတမ်းများကို စစ်ဆေးပြီး မင်နီစုတ်တံဖြင့် အမှားများကို ဝိုင်းကာ ကောင်းကောင်းရေးထားသည့် စာတမ်းများကို ချီးမွမ်းမှတ်ချက်ရေးပေးနေသည်။</p> <p>ယင်ဟုန်မိန်သည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။</p> <p>သူမ၏မျက်လုံးများသည်တော့ ရှေ့ရှိ စာတမ်းများပေါ်မှ အကြည့်မလွှဲပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုစာတမ်းများသည် သူမရေးသားထားသည့်စာတမ်းများဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မေးခွန်း၁၀ခုပါ အဖြေစာတမ်းသည် မေးခွန်းအားလုံးအတွက် အဖြေမှန်ကန်သည်။ စူးယွင်ကျင်းသည် သူမ၏စာတမ်းထက်တွင် စာတစ်ပုဒ်ရေးသားပေးသည်။</p> <p>“သွေးပါများတဲ့အခါ ရတနာဓားတစ်လက် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ဇီးပန်းပွင်းတွေရဲ့ မွှေးရနံ့ဟာ အေးစက်ခြင်းရဲ့ ခါးသက်မှုကနေ ဖြစ်တည်လာတယ်”</p> <p>ထိုစကားလုံးများကိုမြင်သောအခါ ယင်ဟုန်မိန်သည် စိတ်ခံစားချက်များ အနည်းငယ် လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အလုပ်ကြိုးစားမှုဖြင့် ဤသို့အဆင့်အထိ တက်ရောက်လာခြင်းငှာ တကယ် မလွယ်ကူပေ။ အထူးသဖြင့် သူမ၏အသက်သည် ၁၄နှစ်ဖြစ်သောကြောင့်  ကျောင်းသားများထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် မကြိုးစားပါက သူမတွင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယင်ဟုန်မိန် အတွေးထဲနစ်မြောနေစဉ် ညင်သာသည့် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စူးယွင်ကျင်းသည် စာစစ်နေရာမှ ယင်ဟုန်မိန်ကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုန်မိန် တံခါးဖွင့်လိုက်”</p> <p>ယင်ဟုန်မိန်မှ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်ရာ ချွေ့ကျူကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“အစ်မဟုန်မိန်”</p> <p>ချွေ့ကျူသည် ဟုန်မိန်ထက် အသက်ကြီးသည်။ သို့သော် ဟုန်မိန်သည် အိမ်တော်အစေခံခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် ချွေ့ကျူသည် သူမအား လေးစားမှုဖြင့် အစ်မဟုန်မိန်ဟု ခေါ်ဝေါ်သည်။</p> <p>“အင်း ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p>“ကျွန်မ သခင်မကို လာရှာတာပါ”</p> <p>ထိုအခါ ယင်ဟုန်မိန်သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝင်ခဲ့ပါ”</p> <p>“သခင်မ”</p> <p>ချွေ့ကျူသည် စူးယွင်ကျင်းကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ စူးယွင်ကျင်းသည် ချွေ့ကျူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။</p> <p>“ဪ ချွေ့ကျူ အရှေ့ခြံဝင်းက အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီလား”</p> <p>ချွေ့ကျူမှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“အားလုံးလုပ်ပြီးပါပြီ။ ကျွန်မမှာ သခင်မကို တင်ပြစရာ ရှိပါတယ်။ ကြည့်ရတာ ကျွန်မတို့အတွင်းခြံဝင်းထဲကို တစ်ယောက်ယောက်က သူလျှိုထည့်ထားတယ် ထင်ပါတယ်”</p> <p>“အို..”</p> <p>စူးယွင်ကျင်းသည် ထိတ်လန့်သွားလျက် ယင်ဟုန်မိန်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တံခါးပိတ်လိုက်”</p> <p>“ပြောတော့”</p> <p>ချွေ့ကျူမှ စပြောသည်။</p> <p>“ဒီလိုပါ။ ခုနက ခြံဝင်းထဲမှာ တံမြက်လှည်းတဲ့အလုပ်သမား ကျုဇစ်က…”</p> <p>ချွေ့ကျူသည် အဖြစ်အပျက်ကို အစမှအဆုံးအထိ ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ စူးယွင်ကျင်းသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ခေါင်းညိတ်၏။</p> <p>“အင်း တကယ်မသင်္ကာစရာပဲ။ ဟုန်မိန်  စစ်ရှီးကို သွားခေါ်လိုက်ပါ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ယင်ဟုန်မိန်သည် ချက်ချင်း စစ်ရှီးကို အမြန်သွားခေါ်သည်။ စစ်ရှီးသည်လည်း အလုပ်တာဝန်အများအပြားကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိလေရာ ချန်ကျဲ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန်အထိ မလိုအပ်သေးပေ။<br />  </p> <p>မကြာမီ  စစ်ရှီးရောက်လာသည်။</p> <p>“သခင်မ”</p> <p>စစ်ရှီးမှ စူးယွင်ကျင်းကို အရိုအသေပြုသည်။ စူးယွင်ကျင်းသည် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။</p> <p>“စစ်ရှီး မင်းအလုပ်များနေတာကို သိပေမဲ့ အခုလိုခေါ်လိုက်ရတာက အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ပါ။ ချွေ့ကျူ”</p> <p>ထိုအခါ ချွေ့ကျူသည် အဖြစ်အပျက်ကို အစအဆုံး ပြန်ပြောပြသည်။ ချွေ့ကျူပြောပြသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် စစ်ရှီး၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားခဲ့ကာ ချက်ချင်း ပြန်မတုံ့ပြန်ပေ။</p> <p> </p> <p>စူးယွင်ကျင်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“စစ်ရှီး မင်းနားလည်လိုက်လား”</p> <p>“ဒီသတင်းက အကူအညီဖြစ်ရဲ့လား။ သခင်ကြီးအတွက် အန္တရာယ်မရှိလောက်ပါဘူးနော် ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p>စစ်ရှီးမှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“သခင်မ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျုဇစ်က သူလျှိုဆိုတာကို ခန်းမအရှင်သခင် သတိထားမိပါတယ်။ သေချာလည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးထားပြီးပါပြီ။ သူ့ကို နန်ပါးထျန်းရဲ့လက်အောက်က ထန်ဇီယွဲ့စေလွှတ်ထားတာပါ”</p> <p>“အာ သိရဲ့သားနဲ့ ဒီတိုင်းထားတာလား”</p> <p>စူးယွင်ကျင်းမှ နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။ စစ်ရှီးမှ ရှင်းပြသည်။</p> <p>“သခင်မ တကယ်တော့ သရုပ်မှန်ဖော်ထုတ်ပြီးသား သူလျှိုက ဘေးအကင်းဆုံးပါပဲ။ သူ့ကို ထားထားတာက တစ်ခါတလေမှာ အသုံးဝင်ပါတယ်။ ဒီကောင်လေးက သူ့လုပ်နိုင်စွမ်းကို သက်သေပြချင်ဇောကြီးပြီးတော့ မိန်းကလေးချွေ့ကျူဆီမှာ သရုပ်မှန်ပေါ်သွားခဲ့တာကတော့ တကယ့်ကို မထင်မှတ်ထားတာပါပဲ”<br /> <br /> ထိုအခါ စူးယွင်ကျင်းမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“လူကြီးမင်းစစ်ရှီး  မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်မကြောင့် ခန်းမအရှင်သခင်နဲ့ လူကြီးမင်းစစ်ရှီးရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မသွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>စစ်ရှီးမှ ပြောသည်။</p> <p>“မနှောင့်ယှက်မိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးချွေ့ကျူက ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုသတိပေးလာခဲ့တယ်ဆိုတော့ မိန်းကလေးချွေ့ကျူ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား”</p> <p>ချွေ့ကျူမှ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ကျွန်မက သခင်မရဲ့အမိန့်ကိုပဲ နာခံပါတယ်။ သခင်မ သဘောတူရင် ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ်”</p> <p>စစ်ရှီးသည် စူးယွင်ကျင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စူးယွင်ကျင်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“အင်း ဘာများလဲ ပြောကြည့်ပါဦး”</p> <p>“မိန်းကလေးချွေ့ကျူကို  ကျုဇစ်ကို စကားပါးပေးစေချင်ပါတယ်”</p> <p>ချွေ့ကျူမှ စစ်ရှီးကို မေးသည်။</p> <p>“သတင်းအတုလား”</p> <p>စစ်ရှီးမှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး။ သတင်းအစစ်ပါ”</p> <p>“အာ သတင်းအစစ်လား”</p> <p>ချွေ့ကျူအံ့ဩသွား၏— ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သတင်းအစစ်ကို ပေးချင်ရတာလဲ။ အဲဒါဆို ငါက သူလျှိုဖြစ်သွားမယ် မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> သူမ စစ်ရှီးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>‌စစ်ရှီးမှ ရယ်မော၏။</p> <p>“ဘာလို့ဆို တစ်ခါတလေကျ သတင်းအစစ်ပေးလိုက်တာက သတင်းအတုပေးလိုက်တာထက် ပိုအသုံးဝင်ဝယ်လေ ဟားဟား…”</p> <p>စစ်ရှီးသည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောနေ၏။ ခန်းမအရှင်သခင်ပေးအပ်လိုက်သည့် တာဝန်တစ်ခုတော့ ပြီးမြောက်နိုင်လေပြီ။</p> <p>…</p> <p>ထိုစဉ် စာကြည့်ခန်းထဲ၌</p> <p>ချွေ့ကျူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ဟယ့်မှ မှတ်ချက်ပြုသည်။</p> <p>“ရှင့်အစေခံက အတော်လေး ကြံရည်ဖန်ရည်ရှိတဲ့ပုံပဲ။ သူ ရှင့်အိပ်ရာပေါ်တက်ဖို့တော့ မကြိုးစားခဲ့ပါဘူးနော်။ ကျွန်မ ရှင့်ဇနီးအတွက် အတော်လေး စိတ်ပူမိတယ်။ ရှင့်ဇနီးက ဒီနှစ်လိုဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပြည့်တန်ဆာလိုမိန်းကလေးတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိရဲ့လား”</p> <p>ချန်ကျဲ့သည် နားထောင်ရင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် လောင်းထည့်နေသည်။ ထို့နောက် ပြောသည်။</p> <p>“မင်းက ကျုပ်ဇနီးကို ကူညီချင်လို့လား”</p> <p>“ရှင်ဘာပြောချင်တာလဲ။ ကျွန်မညီမ‌ကို ကြင်ယာတော်အဖြစ် ယူမလို့လား”</p> <p>ဟန်ဟယ့်သည် ချန်ကျဲ့ကို ကျီစယ်၏။</p> <p>“ချန်ကျိုစစ် ရှင်က အရမ်းအသက်ကြီးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်မှာ ဒီလိုမျိုး အိုင်တွေ့တိုင်း ခြေဆေးချင်တဲ့အကျင့် ရှိနေမယ်လို့ ထင်မထားမိဘူးပဲ။ ကျွန်မညီမက အရိုင်းဆန်တယ်နော်။ ရှင် သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်လို့လား”</p> <p>ထိုအခါ ချန်ကျဲ့သည် ဟန်ဟယ့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ညီမဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ အမြွာညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံးကို ယူရမှ ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပေါ့”</p> <p>“ရှင် တကယ်ဉာဏ်များတာပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကိုသတိပေးလိုက်မယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ပြဿနာရှာလို့ရပေမဲ့ ကျွန်မ ညီမကိုတော့ စဉ်းတောင်မစဉ်းစားနဲ့”</p> <p>ဟန်ဟယ့်သည် ချန်ကျဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>“အစ်မကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ရင်ထဲထိရပါတယ်”</p> <p>ဟန်ဟယ့်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ကျွန်မ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မညီမနဲ့ ဝေးဝေးနေ၊ နားလည်လား”</p> <p>ချန်ကျဲ့ လက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“စိ‌တ်အေးအေးထားပါဗျာ။ ကျုပ်က မိန်းကလေးမြင်ရင် စိတ်လွတ်သွားတတ်တဲ့မိစ္ဆာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလောက်ပြောရင် ရပါပြီ။ လောလောဆယ် ဒီအကြောင်း မပြောနဲ့ဦး။ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ လက်ထဲရောက်ပြီလား”</p> <p>ထိုအခါ ဟန်ဟယ့်မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“အင်း အားလျန် မြို့ထဲပြန်ရောက်ပြီ။ လက်နက်တွေကို အကုန်လုံး ဆယ်ယူပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ တင်ပြီးပြီ”</p> <p>ချန်ကျဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်။ နည်းနည်းသတိထားပေးရုံနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေက မြောက်ပိုင်းဒေသကို လုံလုံခြုံခြုံ ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p>ချန်ကျဲ့သည် ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်မှာ အလွန်ကြီးမားသည့် ကြံစည်မှုကြီးပါပင်။ ဤကြံစည်မှုကြီးတွင် ချန်ကျဲ့သည် နန်ပါးထျန်းကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် လူတို့၏အမြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို မြို့ပြင်သယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save